Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2009

Συμφωνα με τον RICHARD DAWKINS στο «THE GOD DELUSION» («Η ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΑΥΤΑΠΑΤΗ») οι άνθρωποι χωρίζονται αναλόγα με την πίστη τους σε:

«Ας θυμηθούμε την ορολογία.

Θεϊστής
Ενας θεϊστής πιστεύει στην ύπαρξη μιας υπερφυσικής διάνοιας η οποία, εκτός από το κύριο έργο της, την Δημιουργία του Σύμπαντος, εξακολουθεί να ?κυκλοφορεί ανάμεσα μας?, για να επιβλέπει και να επηρεάζει το πεπρωμένο της αρχικής δημιουργίας της. Σε πολλά θεϊστικά συστήματα πίστης, η θεότητα χει ανάμειξη στις ανθρώπινες υποθέσεις. Ο Θεός αποκρίνεται σε προσευχές, συγχωρεί ή τιμωρεί αμαρτίες, παρεμβαίνει στον κόσμο κάνοντας θαύματα, αναστατώνεται με τις καλές και τις κακές μας πράξεις, και γνωρίζει πότε τις κάνουμε ? ή ακόμη και πότε σκεφτόμαστε να τις κάνουμε.

Ντεϊστής
Ο ντεϊστής, πιστεύει και εκείνος σε μια υπερφυσική διάνοια, της οποίας οι δραστηριότητες ωστόσο περιορίστηκαν στον αρχικό καθορισμό των νόμων που κυβερνούν το Σύμπαν. Ο Ντεϊστικός Θεός δεν επεμβαίνει έκτοτε, και βεβαίως δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τις ανθρώπινες υποθέσεις.

Πανθεϊστής
Οι πανθεϊστές δεν πιστεύουν καθόλου στην ύπαρξη οποιουδήποτε υπερφυσικού Θεού, αλλά χρησιμοποιούν την λέξη «Θεός» ως ένα μη υπερφυσικό συνώνυμο για την φύση ή για το Σύμπαν ή για τους νόμους που διέπουν την λειτουργία του.»

Αθεϊστής,
(δικος μου ορισμός)Για τον άθεο δεν υφίσταται η έννοια Θεός υπο καμία ένοια και αντιτάσσεται σε οποιαδήποτε μεταφυσική ύπαρξη.
(από βικιπιδια): «Αθεϊσμός ή Αθεΐα ονομάζεται η οντολογική θέση που αντίκειται στον θεϊσμό και περιλαμβάνει τόσο τις απόψεις εκείνων που δεν έχουν πίστη στην ύπαρξη θεοτήτων, όσο κι εκείνων που αρνούνται ρητά ότι υπάρχουν τέτοιες οντότητες (δηλ. η απουσία ή η άρνηση της θεϊστικής πίστης)».

«…ο πανθεϊσμός είναι φτιασιδωμένος αθεϊσμός. Ο Ντεϊσμός είναι νερωμένος Θεϊσμός.»

ΥΓ Η θρησκεία χρησιμοποιεί τους Ντεϊστές ως προμετωπίδα για να αντιμετωπίσει τους άθεους αλλά στην πραγματικότητα δεν τους δέχεται στους κόλπους της

Advertisements

Ο Richard Dawkins και ο Παρα-Λογισμος

Καντε δεξί κλικ και δειτε το στο YOUTUBE

ΘΟΔΩΡΟΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ

Posted: 28 Σεπτεμβρίου 2009 in ΒΙΝΤΕΟ, ΓΕΛΟΙΟ, ΟΛΑ, ΠΡΟΣΩΠΑ

Black μπεεε


Η βράβευση του σκηνοθέτη Θόδωρου Μαραγκού.

Δημοσιεύθηκε ΕΔΩ

TEΛΕΥΤΑΙΟΙ ΣΕ ΟΛΑ !

Νεορωμιοί – Νεοέλληνες:
Περίγελως του πολιτισμένου κόσμου

Τούτ’ η γη μας με τ’ αρχαία,
γη δεν φαίνεται τυχαία.
Τούτ’ η γη των Παρθενώνων,
βγάζει πλήθος ημιόνων.
Τούτ’ η γη των καφενέδων,
βγάζει πλήθη κουνενέδων.
Τούτ’ η γη με τους κοτίνους,
βγάζει πλήθος Αρλεκίνους
και κηφήνας και παλιάτσους,
πούχουν μάγουλα και μπάτσους.
Τούτ’ η γη μας η Ρωμιά,
βγάζει τόση φρονιμιά,
που δεν την χωρεί το σπίτι,
του Ζωρζή Δρομοκαΐτη.

(Γ. Σουρή, απόσπασμα από το ποίημα «Ο Ρωμιός»).

Φανταστείτε ένα τριτοκοσμικό εξαθλιωμένο υπάνθρωπο του κόσμου μας, τελευταίο σε όλες τις στατιστικές (παχυσαρκία, ατυχήματα, ναρκωτικά, φτώχεια, υπογεννητικότητα, εκτρώσεις, καισαρικές τομές, πολυφαρμακία, αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, αρρώστειες, ναρκωτικά, ανάπτυξη, πολιτισμό, παιδεία, αθλητισμό, επιχειρηματικότητα, καθαριότητα, οικολογία, διαφθορά, επιδειξιομανία, τζόγο, εθνική οικονομία, κακοποιήσεις της φύσης και των ζώων) και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους σας. Φυσικά αρκετοί θα ισχυρίζονταν, ότι αυτός ο απολίτιστος ουραγός όλων και υπάνθρωπος θα έπρεπε να κατάγεται κάπου απ’ τις τριτοκοσμικές χώρες του κόσμου μας, ή να είναι κάποιος αμόρφωτος αφροαμερικανός, κάποιος άγριος μαύρος της Αφρικής, ή κάποιος ιθαγενής λατινομιγάς, ή ακόμα και μογγόλος ασιάτης…

Κυρίες και κύριοι… σας παρουσιάζουμε τον πρώτο, τον κορυφαίο, τον άφθαστο, τον ασυναγώνιστο, τον ανεπανάληπτο, τον ανυπέρβλητο, τον number one υπάνθρωπο του πλανήτη μας: Τον homo-decadencius, τον Νεορωμιό, ή κοινώς Νεοέλληνα… Ας δούμε γιατί…

Στον αντίποδα του αρχαίου κλέους

«Μόνο που ξεχάσαμε ένα. Πως εμείς οι νέοι με τους αρχαίους Έλληνες έχουμε τόσα κοινά, όσα ο χασαποσφαγέας με τις κορδέλες, και η μοδίστρα με τα κριάρια… Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μία ιστορία που ο ίδιος την νομίζει λαμπρή. Και απορεί πως δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της» (Δ. Λιαντίνης «Γκέμμα» κεφ. «Ο Ελληνοέλληνας» σελ.104-105).

Όλοι εμείς οι κάτοικοι αυτής της χώρας είμαστε υπερήφανοι, που είμαστε οι απόγονοι ενός απ’ τους σπουδαιότερους και λαμπρότερους λαούς της Αρχαιότητας, τους Έλληνες. Έτσι σήμερα οι πλείστοι εξ’ υμών λέμε, ότι τα πάμε καλά με τους προγόνους μας, με την πατρίδα μας, με το έθνος μας και με την ιστορία μας. Θαυμάζουμε τον Περικλή και τη δημοκρατία, τον Λεωνίδα με τους 300, τον Μέγα Αλέξανδρο, τους φιλοσόφους και τους επιστήμονες καθώς και τα επιτεύγματά τους, τους αθλητές, τα λαμπρά αρχαία οικοδομήματα, τ’ αγάλματα, τους ναούς κ.ά.

Ουσιαστικά όμως χρησιμοποιούμε τους αρχαίους Έλληνες, όταν μας συμφέρει και εντελώς φαρισσαϊκά, αφού απ’ την άλλη μεριά τους κατηγορούμε για ειδωλολατρία, ομοφυλοφιλία και παιδεραστία, οκνηρία και τεμπελιά, ότι κατείχαν απάνθρωπα δούλους, ότι ήταν κακοί κατακτητές άλλων λαών, ότι ήταν μισογύνηδες και άλλα παρόμοια.

Επίσης δοξάζουμε και υμνολογούμε όλους τους αγίους-Εβραίους και μή, της χριστιανικής Ορθοδοξίας (δηλαδή τους δολοφόνους του Ελληνικού Πολιτισμού και του Έλληνα ανθρώπου). Θαυμάζουμε επίσης τους Ρωμαίους κατακτητές μας, που μας μετάλλαξαν με την βία μέσω της χριστιανικής θρησκείας σε Ρωμιούς και το χριστιανορθόδοξο παρακμιακό και μεσαιωνικό Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος (Βυζάντιο), που δημιούργησαν. Αυτό το υβριδικό πάντρεμα του ελληνισμού με την ορθοδοξία έγινε απ’ την περίοδο της επανάστασης του ’21 και εντεύθεν και κυρίως μετά την παράνομη ανατροπή του Όθωνα απ’ το παρακράτος της Ρωμιοσύνης, λίγο πριν τα τέλη του 19ου αιώνα. (Βλ. Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος: Ο “εγκέφαλος” της απάτης του “Ελληνοχριστιανισμού”.)

Σαν να θέλουμε δηλαδή να παντρέψουμε ιδεολογικά τους Ναζί με τους Εβραίους (τους θύτες με τα υποτιθέμενα δηλαδή θύματα) δημιουργώντας ένα νέο έθνος, τους Νεοεβραιοναζί. Και να απαιτήσουμε να είναι υπερήφανος αυτός ο νέος λαός υποστηρίζοντας ότι οι Ναζί είναι η συνέχεια των Εβραίων! Ο ορισμός της σχιζοφρένειας.

Τελικά έχουμε σχέση εμείς οι σημερινοί με τους αρχαίους υποτιθέμενους προγόνους μας; Κι όλοι θ’ αναρωτηθούμε γιατί «είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα», που λέει και ο Λιαντίνης; Αφού είμαστε οι Νεοέλληνες οι άξιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων! Τι εννοεί εδώ ο ποιητής; Απλά, «όταν είσαι μέσα στο χορό πολλά τραγούδια λες» λέει μία λαϊκή παροιμία. Και όλοι εμείς πραγματικά χορεύουμε έναν χορό σαν εκείνον του Ζαλόγγου, πέφτοντας όλοι μαζί αγκαλιασμένοι στα σκοτεινά Τάρταρα, απ’ τα ψηλά και κακοτράχαλα βουνά της Ρωμιοσύνης.


Ταλιμπάν νεορωμιός ή κοινώς νεοέλληνας. (Γελοιογραφία του Σπύρου Δερβενιώτη).

Και για ν’ αρχίσουμε να μπαίνουμε σιγά σιγά στην ουσία του πράγματος. Είμαστε όλοι μας Ρωμιοί, ανάξιοι και επιλήσμονες απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Το ότι φέρουμε το όνομα Έλληνες και ότι μιλάμε την μετεξέλιξη της Αλεξανδρινής κοινής γλώσσας (όπου κι αυτή τείνει να εξαφανιστεί απ’ την ρωμαίικη επέλαση των greeklish) δεν σημαίνει, ότι είμαστε και Έλληνες!

Oι Τούρκοι γνωρίζοντάς μας καλά τα 400 χρόνια σκλαβιάς, όπου μας είχαν υποτελείς τους μας αποκαλούν «Ρουμ» δηλαδή Ρωμιούς, αυτό δηλαδή που πραγματικά είμαστε. Την ίδια περίοδο αποκτήσαμε απ’ τους Τούρκους πανάξια και ένα ακόμα υποτιμητικό όνομα αυτό του «ραγιά», που σημαίνει στ’ Αραβικά ρέγι = ποίμνιον («Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου» λήμμα «ραγιάς»). Για τον Δυτικό κόσμο (μία κατά το ήμισυ δημιουργία της Κλασικής Ελλάδας) δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά βάρβαροι Τουρκοβαλκάνιοι, «μια δράκα ανθρώπων απρόσωπη, ανάμεσα σε βαλκανιλίκι, τουρκολογιά και αράπηδες. Είμαστε οι ορτοντόξ, με το ρούσικο τυπικό στην γραφή, με τους κουμπέδες και τους τρούλλους, πάνω απ’ τα σπίτια των χωριών μας, με ακτινογραφίες σωμάτων και σκουληκόμορφες φιγούρες αγίων στους τοίχους των εκκλησιών» (Δ. Λιαντίνης «Γκέμμα» σελ.106).

Η σύγχυση ταυτότητας

«Θα παρεμποδίσουμε κάθε μάθημα που διδάσκεται από αυτούς που πάσχουν από την νόσο των ανόσιων Ελλήνων…» («Ιουστινιάνειος Κώδικας» 1.11.10).

«Αφείστε τους κατοίκους αυτής της χώρας να ονειρεύονται ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Αρκεί γι’ αυτούς που ο ίδιος ήλιος που φώτιζε κάποτε τον Περικλή, ότι λάμπει ακόμα πάνω απ’ τα κεφάλια τους». (Ιάκωβος Φαλμεράυερ, Γερμανός Ιστορικός, 1835).

Ποιό είναι όμως το αίτιο της ασθένειας που τροφοδοτεί συνεχώς την σχιζοφρένεια του Νεορωμιού; Η σύγχυση ταυτότητας, που δημιουργείται απ’ την τριτοκοσμική παραπαιδεία του. Ο Νεορωμιός από γεννησιμιού του κουβαλάει διάφορα επίθετα που τον χαρακτηρίζουν ως πολιτιστική και εθνική οντότητα, χωρίς όμως να καταλαβαίνει την έννοια και την σημασία των επιθέτων αυτών. Δηλαδή, οι λέξεις όπως Έλλην, Ρωμιός, Γραικός, Γραικύλος, Ραγιάς, τον συνοδεύουν καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του, χωρίς ποτέ να μπορέσει να συνειδητοποιήσει και ν΄ αντιληφθεί τί πραγματικά πρεσβεύουν, δημιουργώντας τεράστια σύγχυση στον εγκέφαλό του.

Αναρωτηθείτε εσείς, που διαβάζετε αυτό το άρθρο (που είστε ήδη υποψιασμένοι), για την έννοια και την σημασία των επιθέτων αυτών. Αφού απαντήσετε, μετά ρωτήστε τους φίλους σας, τις οικογένειές σας και τους γύρω σας ανθρώπους από πού προέρχεται και τι ουσιαστικά σημαίνει η λέξη Ρωμιός, ή ποια η διαφορά του Έλληνα με τον Ρωμιό. Τι σημαίνει η λέξη Γραικός και ποιά η διαφορά ή η σχέση με τις λέξεις Ρωμιός και Έλλην. Τι σημαίνει η τούρκικη λέξη Ραγιάς. Θα λάβετε διαφορετικές, λανθασμένες ή και άσχετες απαντήσεις ακόμα και απ’ τους ίδιους τους εαυτούς σας. Αυτό δείχνει την πλήρη σύγχυση του Νεορωμιού για την πολιτισμική και εθνική του ταυτότητα. Η σύγχυση αυτή εξελίσσεται σε σχιζοφρένεια, όταν ο Νεορωμιός αντιληφθεί, ότι οι πρόγονοί του στο σόι του (Αρβανίτες, Βλάχοι, Καραγκούνηδες κ.ά.) μιλούσαν ή ακόμα κάποιοι απ’ αυτούς μιλούν κάποια άγνωστη Λατινογενή γλώσσα σε σχέση με την καθομιλουμένη Νεοελληνική. (Η Νεοελληνική γλώσσα -καθαρεύουσα αρχικά- επιβλήθηκε στους κατοίκους της χώρας μας σταδιακά απ’ την δημιουργία του νέου κράτους απ’ το 1828 και εντεύθεν και καθιερώθηκε δια ροπάλου απ’ το δικτατορικό καθεστώς του Ιωάννου Μεταξά).


Το άγαλμα του Γρηγορίου Ε΄ καμαρώνει το άγαλμα του Αδαμάντιου Κοραή στην οδό Πανεπιστημίου. Θύτης και θύμα, εκπρόσωποι δύο ολοκληρωτικά αντιθέτων ιδεολογιών (χριστιανισμός – ελληνισμός) τιμούνται από κοινού απ’ το σύγχρονο παρακράτος μας. Η Ρωμαίικη σχιζοφρένεια του Ελληνοχριστιανισμού.

Ας δούμε εν συντομία την πραγματική έννοια και σημασία των ονομάτων, που μας χαρακτηρίζουν ως πολίτες της χώρας μας:

Γραικός: «Κατά τον Αριστοτέλη (Μετεωρολογικά Α΄, 14) Γραικοί εκαλούντο οι Έλληνες οι κατοικούντες μετά τον Κατακλυσμόν του Δευκαλίωνος περί την Δωδώνην και τον Αχελώον. Την παλαιότητα του ονόματος ενισχύει και η παρά του Ησιόδου εις καταλόγους μνεία επωνύμου ήρωος Γραίκου, υιού του Διός και της Πανδώρας». («Εγκυκλοπαιδικό Λεξικόν Ήλιος», λήμμα Γραικός).

Το όνομα «Γραικός» μαζί με το «Έλλην» προωθήθηκε δικαίως και ορθώς από τους ελληνίζοντες Διαφωτιστές, του Φιλικούς και τους φιλέλληνες της Ευρώπης πριν και μετά την διάρκεια της επανάστασης του ’21. Σήμερα οι πλείστοι αδαείς συμπολίτες μας θεωρούν το όνομα Γραικός αρνητικό ως προς τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό τους, χωρίς να ξέρουν γιατί.

Ρωμιός και Έλλην: Εδώ αρχίζει η μεγάλη σύγχυση. Σήμερα οι περισσότεροι πιστεύουν, ότι η λέξη Ρωμιός είναι συνώνυμη με την λέξη Έλλην: «Κατά την ελληνικήν μυθολογία (Απολλόδωρος βιβλίο Α΄) ο Έλλην υπήρξε υιός του Δευκαλίωνος (υιός του Προμηθέως) και της Πύρρας (θυγατρός του Επιμηθέως). Έγινε επώνυμος ήρως των Ελλήνων. Εκ της νύμφης Ορσηίδος απέκτησε τρεις υιούς, τον Δώρον, τον Ξούθον και τον Αίολον, εις τους οποίους διένειμε την χώραν ονομάσας τους κατοίκους Έλληνας, ενώ πριν εκαλούντο Γραικοί» («Εγκυκλοπαιδικό Λεξικόν Ήλιος», λήμμα Έλλην ). Υπάρχουν πολλές ακόμα παρόμοιες παραδόσεις για την καταγωγή του ονόματος «Έλλην». Το 99% των κατοίκων αυτής της χώρας που θέλουν ν’ αποκαλούνται Έλληνες, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για τις παραδόσεις αυτές και φυσικά και την προαναφερθείσα. Όμως έχουν το θράσος ν’ αυτοαποκαλούνται Έλληνες…

Φανταστείτε δηλαδή έναν Τούρκο, ή έναν Γερμανό, ή έναν Εγγλέζο, ή ένα Γάλλο να μην γνώριζαν καθόλου την έννοια και την ιστορία του εθνικού τους ονόματος. Αδιανόητο. Αυτό συμβαίνει όμως στην χώρα, που δεν θα έπρεπε ποτέ να συμβαίνει. Στην Ελλάδα. Όμως η χώρα αυτή δεν είναι Ελλάδα αγαπητοί μου. Είναι η Ρωμιοσύνη…


Το Σουλτανάτο Rum (1077-1327) με πρωτεύουσα αρχικά το Izmit (Νίκαια) και αργότερα το Konya (Iκόνιο), υπήρξε το αρχαιότερο, μεγαλύτερο και μακροβιότερο κράτος στην Μ. Ασία πριν την άνοδο των Οθωμανών. Το όνομα Rum είναι το όνομα, που κουβαλάμε μέχρι σήμερα ως Ρωμιοί.

Σχεδόν επί συνόλου οι συμπολίτες μας δεν γνωρίζουν, ότι ο βάρβαρος παρακμιακός Ρωμιός αντικατέστησε πλήρως τον Έλληνα άνθρωπο κατά την διάρκεια της χριστιανικής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο). «Οι χριστιανοί συγγραφείς εχρησιμοποίουν την λέξιν Έλλην με την σημασίαν του ειδωλολάτρης» («Εγκυκλοπαιδικό Λεξικόν Ήλιος», λήμμα Έλλην ).

Ο Έλληνας ταυτίστηκε με την ειδωλολατρεία κατηγορία που ήταν αρκετή για να επισύρει την θανατική ποινή: «Επειδή έχουν συλληφθεί μερικοί, οι οποίοι διακατέχονται από την πλάνη των ανοσίων και μιαρών Έλλήνων, να διαπράττουν εκείνα που δικαιολογημένα εξοργίζουν τον φιλάνθρωπο θεό… θα υποβληθούν στην εσχάτη των ποινών… Θα παρεμποδίσουμε κάθε μάθημα που διδάσκεται από αυτούς που πάσχουν από την νόσο των ανόσιων Ελλήνων… Οι περιουσίες των ανθρώπων αυτών θα δοθούν στο δημόσιο, ενώ οι ίδιοι θα παραδοθούν στην εξορία. Αν κάποιος κρύβεται μέσα στο κράτος μας και πιαστεί να θυσιάζει και να διαπράττει το αμάρτημα της ειδωλολατρίας, θα υποβληθεί στις έσχατες τιμωρίες… Θεσπίζουμε τους ίδιους νόμους για τους αλητήριους Έλληνες…» («Ιουστινιάνειος Κώδικας» 1.11.10).

Απ’ την εποχή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου και καθ’ όλη την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οι τιμωρίες για τους «αλητήριους, ανόσιους και μιαρούς Έλληνες» εξελίχθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια «…δεν θα χάσει μόνο την περιουσία του η οποία θα προγραφεί, αλλά θα υποστεί σωματικό βασανισμό με μεταλλικά όργανα…» («Ιουστινιάνειος Κώδικας» 1.11.8.). Με αυτές τις μεθοδεύσεις οι Έλληνες κάτοικοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας γενοκτονήθηκαν ή μεταλλάχθηκαν σε Ρωμιούς. Πίσω απ’ την μεθόδευση αυτή βρισκόταν βέβαια το Χριστιανικό ιερατείο που είχε καταλάβει ως ανίατη νόσος το παλάτι της Κωνσταντινουπόλεως, καθοδηγώντας τους Ρωμαίους αυτοκράτορες: «…Θεσπίζουμε δε και νόμο σύμφωνα με τον οποίο τα παιδιά όταν είναι σε μικρή ηλικία, θα πρέπει να βαπτίζονται αμέσως και χωρίς αναβολή, όπως και όσοι είναι μεγαλύτεροι στην ηλικία θα πρέπει να συχνάζουν στις ιερότατες εκκλησίες μας και διδάσκονται τις θείες γραφές και τους θείους κανόνες» («Ιουστινιάνειος Κώδικας» 1.11.10). Από εδώ ξεκίνησε και το χριστιανικό βάπτισμα ως τελετή εξευτελισμού του Έλληνα (γύμνωση βρέφους, αποβολή του σατανά-έλληνα από μέσα του με την αποτρόπαια φράση «απεταξάμην», κόψιμο μαλλιών, φτύσιμο στο κεφάλι του και άλλα φρικτά που παραπέμπουν σε μαγικές πράξεις βουντού), που υποχρεούνται ν’ ακολουθούν ως «θεία» παράδοση οι παλαιοί και οι σύγχρονοι εν αφασία συμπολίτες μας. Ένας τρόπος αποποίησης «του αλητήριου, μιαρού και ανόσιου Έλληνα»!

Πως είναι λοιπόν δυνατόν να αυτοπροσδιορίζονται οι συμπολίτες μας ως Έλληνες και ταυτόχρονα να είναι χριστιανοί αλλά και Ρωμιοί; Με την ίδια λογική θα μπορούσαν να ονομάζονται Νεότουρκοι, ή Τουρκιοί, αφού και οι Οθωμανοί Τούρκοι υπήρξαν κι αυτοί κατακτητές μας για 400 περίπου έτη. Αυτοί μάλιστα (παρά τα όσα η παραϊστορία μας τους επισυνάπτει), υπήρξαν πολύ επιεικέστεροι ως κατακτητές απ’ τους χριστιανούς Ρωμαίους. Διάγνωση: Σχιζοφρένεια, τρικυμία εν κρανίω! Τζέκυλ και Χάϊντ. Θύτης και θύμα μαζί σε μία οντότητα! Νέο-ρωμιο-έλληνας, το τέρας Φρανκεστάιν με σάρκα και οστά!

Σήμερα ο σε πνευματική αφασία Νεορωμιός θεωρεί τιμή του να τον αποκαλούν ή και να αυτοαποκαλείται Ρωμιός, αφού γι’ αυτόν είναι ταυτόσημο με το Έλλην. Όμως κάτω από φυσιολογικές συνθήκες η λέξη και η έννοια του Ρωμιού θα έπρεπε ν’ αποτελεί ύβρη και αποστροφή για ένα υποτιθέμενο έθνος, που θέλει να αυτοχαρακτηρίζεται Νέο-ελληνικό και για τους κατοίκους του που επίσης αυτοπροσδιορίζονται ως Νέο-έλληνες.

Ένα ατέλειωτο καφενείο, μιά απέραντη τουαλέτα

«Στον φανταστικό χωροχρονικό παγκόσμιο χάρτη, η οδός των Ελλήνων ξεκίνησε ως μία κεντρική πλατιά και αστραφτερή λεωφόρος και σιγά-σιγά εξελίχθηκε σε στενό συνοικιακό δρομάκι… Αυτό που με χαλάει αφάνταστα στη χώρα μου είναι η διαφθορά, η αναξιοκρατία, η άκρατη ιδιοτέλεια, η συναλλαγή, ο φθόνος, η καφενειακή φλυαρία, η επιδειξιομανία, η εθνικιστική κομπορρημοσύνη…» (Θέμης Λαζαρίδης, καθηγητής Χημείας στο City College of New York).

Φανταστείτε τι έλεγαν για εμάς τους ορθοδοξοταλιμπάν Ρωμιούς των Βαλκανίων, οι βόρειοι άθεοι και ελληνίζοντες Ευρωπαίοι γείτονές μας, όταν λίγα χρόνια πριν οι 300 της Βουλής μας ψήφιζαν άν θα έμπαινε το θρήσκευμα στις ταυτότητες και οι φανατικοί ρασοφόροι με τον Χριστόδουλο αρχηγό διαδήλωναν στο κέντρο των Αθηνών (ο μητροπολίτης Άνθιμος είχε ζητήσει να το κάνουν τατουάζ στο μέτωπο των απίστων), ενώ λίγα χρόνια νωρίτερα και κατά την περίοδο της Δικτατορίας αναζωπυρωνόταν το σκοταδιστικό Ρωμαίικο και ουσιαστικά ανθελληνικό σχιζοφρενικό δόγμα «Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών». Δηλαδή την περίοδο της τελευταίας πεντηκονταετίας, όπου η Ευρώπη (κυρίως οι βόρειες χώρες) ελευθερωνόταν σχεδόν ολοκληρωτικά απ’ τα χριστιανικά ιερατεία και δόγματα καταλήγοντας στα σημερινά άθεα πολιτεύματα, η χώρα μας οπισθοδρόμησε βαθύτερα στον Ορθόδοξο Βυζαντινό Μεσαίωνα.


Ένα απ’ τα παρακμιακά αντιπρότυπα και ταυτόχρονα αρχιεπίσκοπος και εθνάρχης πάσης Ρωμιοσύνης υπήρξε και ο μακαριστός Αγιατολλάχ της Ορθοδοξίας, Χριστόδουλος.

Οι σύγχρονοι εθνικιστές αυτού του τόπου (δεμένοι πισθάγκωνα πάνω στο άρμα του oρθόδοξου κόμματος) αποτελούν και τους ακρογωνιαίους λίθους συντήρησης του Ρωμαίικου παρακμιακού κράτους μας. Συνήθως ωρύονται και τσιρίζουν μπροστά σε τηλεοπτικούς σταθμούς μέσα από τηλεπωλήσεις εθνικιστικών βιβλίων για να πείσουν το ποίμνιόν τους, για την άρεια φυλή μας και ότι όλα στον πλανήτη είναι Ελληνικά (δηλαδή Ρωμαίικα). Ουσιαστικά όμως δέν ωρύονται για να πείσουν το ποίμνιον ούτε εμάς τους απίστους, παρά τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Συνοδεία τους πορεύονται και αρκετοί νεοδωδεκαθεϊστές, οι οποίοι πέταξαν τα ράσα του χριστιανισμού, αλλά φόρεσαν το ράσα του δωδεκαθεϊσμού. Πέταξαν τα μαύρα ράσα και φόρεσαν άσπρα. Πέταξαν ένα θεό, αλλά φορτώθηκαν… δώδεκα. Πνευματικά συμπλέουν απόλυτα με τις κατά καιρούς θέσεις του ορθόδοξου κόμματος (απόσυρση βιβλίου ιστορίας ΣΤ΄ Δημοτικού, ονομασία Σκοπίων κ.λπ.), το οποίο κατά τις εκάστοτε εκλογές αντλεί μεγάλη μερίδα δωδεκαθεϊστικών ψήφων. Τη διαρροή ευσεβών δωδεκαθεϊστικών ψήφων προς τα δεξιά ανέλαβε να συγκρατήσει ο νομάρχης Θεσσαλονίκης, ο οποίος παρέστη πρόσφατα στα εγκαίνια ενός νέου προκάτ δωδεκαθεϊστικού ναού στη Θεσσαλονίκη, όπου και εκφώνησε λόγο εν μέσω των περιχαρών για το γεγονός δωδεκαθεϊστών. «Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά» λέει άλλη μία λαϊκή Ρωμαίικη παροιμία! (Διαβάστε: Πάρη Μπρούζου: Από το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», στο «Ελλάς Ελλήνων Δωδεκαθεϊστών»!, Θ. Λαμπρόπουλου: Νεοδωδεκαθεϊσμός: Αναπαραγωγή της βυζαντινής παθογένειας, Κ. Καστοριάδη: Οι μύθοι της παράδοσής μας, Θ. Λαμπρόπουλου: Παπούα και Νεοδωδεκαθεϊστές. Ο παραλληλισμός δυό φαινομένων γραφικότητας, Γ. Λάζαρη: Το θλιβερό φαινόμενο του Χριστιανοδωδεκαθεϊσμού, Μαύρα ράσα – άσπρα ράσα, Με ρόζ βερμούδα και… ελληνοπρέπεια).

Οι σύγχρονοι Ρωμιοί παπαγαλίζουν αρκετές φορές δύο-τρία απ’ τα σπουδαία αρχαία ρητά όπως «γνώθι σ’ αυτόν», «μηδέν άγαν», «μέτρον άριστον» (μάλιστα προσθέτοντας λανθασμένα και το «παν» μπροστά κάνοντάς το «παν μέτρον άριστον», έτσι για να μην έχει κανένα νόημα το ρητό), χωρίς βέβαια να τηρούν τίποτα απ’ αυτά. Αντ’ αυτών σχεδόν όλοι ακολουθούν τις ανεύθυνες και ξεπεσμένες Ρωμαίικες προτροπές «μη θίγεις τα κακώς κείμενα», «δεν θα βγάλω εγώ το φίδι απ’ την τρύπα», «έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα τ’ αφήσουμε», «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας», «ωχ, αδελφέ», «ναι μωρέ» και άλλα παρόμοια… (Βλ. Βλακοκρατία και βυζαντινοκρατία στη νεώτερη Ελλάδα).

Ουσιαστικά ο σημερινός Ρωμιός διακατέχεται από σύμπλεγμα κατωτερότητας και ανωτερότητας ταυτόχρονα. Ανωτερότητας, διότι δήθεν κατάγεται απ’ τους αρχαίους Έλληνες και κατωτερότητας, διότι αισθάνεται κάπου κατά βάθος μέσα του, ότι είναι ο Ταλιμπάν και ο ουραγός της Ευρώπης, χωρίς φυσικά να θέλει να το παραδεχθεί.

«Θέλεις νά χεις πιστή την εικόνα του Νεοέλληνα; Λάβε το ράσο του γύπα και του κόρακα. Λάβε τι ασπιδωτές κοιλιές των ιερέων, το καλυμμαύκι του Μακαρίου Β΄ της Κύπρου. Και τα γένια τα καλογερικά που κρύβουν το πρόσωπο, όπως οι άκοσμοι αγκαθεροί φράχτες τους αγρούς. Και τις κουκουλωμένες καλόγριες, την άλλη έκδοση του φερετζέ της τούρκισσας, και έχεις τον νεοέλληνα φωτογραφία στον τοίχο. Απέναντι σε τούτη τη μελανή και γανιασμένη φοβέρα, φέρε την εικόνα του αρχαίου Έλληνα, για να μετρήσεις τη διαφορά. Φέρε την εικόνα των νέων σωμάτων, τις ευσταλείς και τις διακριτές… Φέρε την εικόνα που μας αφήσανε οι γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας. Οι κοντυλογραμμένες, με τις λεπτές ζώνες τον κυανό κεφαλόδεσμο και τον ζαρκαδένιο τόνο του κορμιού. Οι Ελληνίδες του Άργους και της Ιωνίας, οι λινές και οι φαινομηρίδες… Όλοι και όλες στηριγμένοι χαρούμενα σε κάποια μαρμάρινη στήλη, σ’ ένα λιτό κιονόκρανο, σε μια λευκή κρήνη της Αγοράς. Με περίγυρα τους ωραίους γεωμετρημένους ναούς, αναπαυμένους στο φως και στην αιθρία. Άνθρωποι και θεοί, και αγάλματα ένα. Όλα ετούτα για να συγκρίνεις την παλιά και την νέα Ελλάδα…άλλο πράγμα η μέρα και το φως, και άλλο η νύχτα και οι μαύροι βρυκολάκοι» («Γκέμμα» σελ.107).

Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών – Ρωμιοσύνη Ρωμιών Σχιζοφρενών!

«Οι νεοέλληνες είμαστε ένα γέννημα μπασταρδεμένο και νόθο. Ούτε ίπποι, ούτε όνοι, ούτε όνισσες ούτε φοράδες. Είμαστε μούλοι. Δηλαδή μουλάρια. Και τα μουλάρια δεν γεννούν… Είναι μεγάλη ιστορία να πιαστώ να σε πείσω, ότι οι νεοέλληνες απ’ τους αρχαίους, έχουμε μόνο το τομάρι που κρέμεται στο τσιγκέλι του σφαγέα. Θέλει κότσια το πράγμα, θέλει καιρό και κόπο. Θέλει σκύψιμο μέσα μας και σκάψιμο βαθύ. Και κυρίως αυτό: θέλει το μεγάλο πόνο» (Δ. Λιαντίνης «Γκέμμα» σελ.109).

Σύμφωνα με την εθνικιστική θεωρία του αίματος (ρέει ιχώρ στις φλέβες μας) είμαστε ο νέος Ισραήλ, ο μοναδικός, ο αληθινός και ο εκ θεού «περιούσιος λαός» του πλανήτη, οι «Έλ», που ήρθαμε κατ’ ευθείαν απ’ τον Σείριο με διαστημόπλοια. Εκτός αυτών των ουφολογικών σεναρίων είμαστε επίσης οι άρειοι απόγονοι των Αχαιών, των Ιώνων, των Αιολέων, των Δωριαίων και των άλλων αρχαίων Ελληνικών φύλων. Μάλιστα έχουν κυκλοφορήσει και ειδικά εθνικιστικά βιβλία, που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές μέσω ειδικών εξετάσεων D.N.A. Πρόκειται για έναν καινοφανή μύθο, που άν και δεν αντέχει σε καμία ορθολογική κριτική, εξέθρεψε και συνεχίζει να εκτρέφει ολόκληρες γενιές Νεορωμιών σωβινιστών.

Η καταγωγή των Βαλκανικών λαών, που απαρτίζουν την σύνθεση του πληθυσμού της χώρας μας είναι πραγματικά θολή. Αυτό βόλεψε τους ταγούς της Ρωμιοσύνης ν’ αναστήσουν την πολυεθνική Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο), οικειοποιώντας το μωσαϊκό των λαών της, χρησιμοποιώντας το όνομα Ελλάς. Πρόκειται για άλλο ένα προπύργιο του άρρωστου Νεορωμαίικου εθνικισμού, που συντηρείται μέχρι τις μέρες μας. Στην πραγματικότητα η χώρα μας απαρτίζεται από ένα τσούρμο βαλκανικών λαών (Αρβανίτες, Βλάχοι, Καραγκούνηδες, Σουλιώτες, Τουρκόφωνοι Καραμανλήδες, Βούλγαροι, Μουσουλμάνοι της Θράκης, Πομάκοι, Σλαύοι, Δυτικοευρωπαίοι, Γύφτοι, Σαρακατσαναίοι, Πόντιοι, Λαζοί, Ηπειρώτες, Αρμένιοι, Μακεδόνες κ.ά.) που έχουν ίσως και λίγο μπασταρδεμένο Ελληνικό αίμα μέσα τους. Άλλωστε και οι Βυζαντινοί δεν ήταν τίποτε άλλο από μία πολυεθνική αυτοκρατορία, ένα μωσαϊκό λαών.

Το ότι το όνομα «Αρβανίτες» προέρχεται απ’ τους γείτονές μας και συγγενείς Αλβανίτες-Αλβανούς δεν παίζει κανένα ρόλο για τους «Άρειους Νεoρωμιούς». Το ότι η γλώσσα τους τα Αρβανίτικα είναι μία απλή διάλεκτος της Αλβανικής, ούτε κι αυτό βέβαια παίζει ρόλο. Παρομοίως συμβαίνει και με το συγγενές φύλλο των Αρβανιτών τους Καραγκούνηδες.


Τον 13ο αιώνα υπήρχαν δύο κράτη με το όνομα Βλαχία. Το πρώτο υπήρξε βόρεια του Δούναβη στην ιστορική κοιτίδα των Βλάχων στην έκταση όπου προϋπήρχε το αρχαίο κράτος της Δακίας. Το δεύτερο στην καρδιά του Βυζαντίου, στη Βλαχική Θεσσαλία. Και τα δύο κράτη είχαν δική τους γλώσσα, ήθη και έθιμα και δική τους διακυβέρνηση.

Το ότι οι Βλάχοι (είναι και ο γράφων στην καταγωγή) μιλούν μία διάλεκτο της Λατινικής, που ταιριάζει απόλυτα με τα Ρουμανικά, φυσικά κι αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο. Οι Βλάχοι ζουν στα ορεινά της Βαλκανικής χερσονήσου σε όλες τις χώρες, που την απαρτίζουν εδώ και μιάμιση χιλιετία περίπου και είναι καθαροί απόγονοι των αρχαίων Δακών. Μαζική κάθοδος των Βλάχων πραγματοποιήθηκε τον 13ο αιώνα από την υπερδουνάβια Βλαχία στην Θεσσαλία. Τότε πολλές χιλιάδες Βλάχοι μετανάστευσαν στο Βυζάντιο εκμεταλλευόμενοι το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε με την προϊούσα σήψη του Βυζαντίου και κυρίως την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους ιππότες της Δ΄ Σταυροφορίας (1204). Το δεσποτάτο της Ηπείρου και το Θεσσαλικό πριγκηπάτο της Υπάτης (Μικρή Βλαχία) ήσαν αυτόνομα Βλαχικά κρατίδια που αναδύθηκαν τον 13ο αιώνα μετά την διάλυση του Βυζαντίου. Δεν είναι τυχαίο, που ο Χίτλερ ήθελε να φτιάξει Βλαχικό κράτος, που θα ήταν επικεφαλής όλων των άλλων βαλκανικών κρατών, διότι θεωρούσε ότι οι Βλάχοι ήταν Άρειοι (λόγω Ρωμαϊκής καταγωγής και επειδή ήταν πολύ λευκοί στο δέρμα).

Οι δήθεν Τουρκόφωνοι Έλληνες της Καππαδοκίας είναι Τούρκοι Χριστιανοί, που χρίστηκαν Έλληνες λόγω της ταύτισης του Ελληνισμού με την Ορθοδοξία. Οι περήφανοι Κρήτες είναι Βυζαντινοί Ποντιακής κυρίως καταγωγής, που γενοκτόνησαν και εκτόπισαν τους αρχαίους Μινωίτες κατά την περίοδο του Νικηφόρου Φωκά.

Θεσσαλονίκη 1924: Παιδιά Τουρκόφωνων προσφύγων σε σχολείο εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσας. Πρώτο μέλημα της Eλληνικής κυβέρνησης ήταν ο πλήρης εξελληνισμός των εξ Ανατολής προσφύγων. Ανάμεσά τους παρείσφρυσαν και μελαψοί Γιουρούκοι νομάδες, γνωστοί ως Τουρκόγυφτοι. Μητρική γλώσσα όλων η Τουρκική.

Υπάρχει τέλος η εθνικιστική άποψη, που θέλει τους Σαρακατσάνους σαν το αρχαιότερο φύλλο της Βαλκανικής με χρόνο εγκατάστασης την Νεολιθική περίοδο (5.000-3.000 π.Χ.). Οι Σαρακατσαναίοι όμως, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα νομαδικό βλάχικο φύλο, που έχει μεταναστεύσει παλαιότερα των Βλάχων, ή πιθανόν να είναι εκχριστιανισμένοι Τούρκοι νομάδες. Παρόμοια θεωρία αγκαλιάζει τους Βουλγαρόφωνους Μουσουλμάνους Πομάκους της δυτικής Θράκης που τους θέλει κι αυτούς αρχαίους Έλληνες.

Τι άλλαξε απ’ την πολυεθνική Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο); Τίποτα, «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» λέει πάλι η Ρωμαίικη παροιμία… Έτσι η Ρωμιοσύνη καλυμμένη με τον μανδύα του ελληνισμού όχι μόνο αυτοαποκαλείται Ελλάς, αλλά απειλεί και μποϋκοτάρει οιονδήποτε άλλον θελήσει να οικειοποιηθεί Ελληνικά ονόματα, όπως συμβαίνει τα τελευταία έτη με την Δημοκρατία των Σκοπίων, που διεκδικεί δικαίως να αποκτήσει το όνομα της Μακεδονίας. Αυτό ουσιαστικά θα αποτελούσε τιμή μας το να υιοθετήσουν δηλαδή οι γείτονές μας το όνομα «Βόρεια Μακεδονία» ή και «Μακεδονία». Κατ’ επέκταση θα είχαμε μία αδελφή θυγατρική χώρα ουσιαστικά ενωμένη με εμάς λόγω των ήδη επεκτατικών οικονομικών επενδύσεων, που προϋπήρχαν στα Σκόπια, από εμάς.

Βεβαίως εδώ η Ρωμαίικη σχιζοφρένεια ξεπερνά κάθε όριο και κάθε φαντασία παρασύροντας στην εθνικιστική δίνη της και όλους σχεδόν τους Νεορωμιούς συμπολίτες μας σε ακραία εθνικιστικά παραληρήματα. Απ’ την άλλη μεριά και πάντοτε μέσα απ’ τις αλυτρωτικές εθνικιστικές παρωπίδες οι εθνικιστές ζητούν να ονομαστεί η Νότιος Αλβανία ως Βόρειος Ήπειρος και το κομμάτι της Ευρωπαϊκής Τουρκίας ως Ανατολική Θράκη! Εκεί δηλαδή γιατί να δοθούν τα Ελληνικά αυτά ονόματα σε ξένες επικράτειες; Τρικυμία εν κρανίω…


Toυ Σπύρου Δερβενιώτη

Αξίζει εδώ να σημειωθεί η διπλή προσπάθεια των συγγενών προς εμάς Ιλλυρικών φύλλων (σημερινών Αλβανών), που έγινε περί τα τέλη του 19ου αιώνα να ενσωματωθούν στην χώρα μας ως επαρχία του τότε κράτους μας, λόγω του κοινού Αρβανίτικου αίματος, που προϋπήρχε ανάμεσα στους Ρωμαίικους λαούς μας. Αποτέλεσμα ήταν η εντόπια Ρωμιοσύνη να αρνηθεί και τις δύο αυτές φορές! Ένα γεγονός που αποσιωπάται και αποκρύπτεται μέχρι και σήμερα απ’ το παρακράτος που μας κυβερνά. Έτσι σήμερα αντί να έχουμε γειτονικούς λαούς φίλους, καταφέραμε να έχουμε μόνο εχθρούς.

Κι αν περάσουμε στα κόμματα της Αριστεράς εκεί η αρρώστεια είναι ακόμη πιο βαριά. Είναι γνωστές οι θέσεις ξεπουλήματος της Ρωμαίικης χώρας μας στις πρώην Σοβιετικές κουμμουνιστικές χώρες, αλλά και ξεπουλήματος του ίδιου του κινήματος (συμφωνία της Βάρκιζας και παράδοση όλου του οπλισμού μετά την μυστική απόφαση του πατερούλη-Στάλιν να ξεπουλήσει την χώρα μας στο Δυτικό καπιταλιστικό μπλοκ). Επίσης η παρά φύση σύμπλευση της Εκκλησίας με την επίσημη Αριστερά και τους καπετάνιους του κινήματος κατά την διάρκεια του Ρωμαίικου εμφυλίου. Σήμερα οι επίσημες θέσεις του Ρωμαίικου Κ.Κ.Ε. σε θέματα εξωτερικής πολιτικής είναι περισσότερο εθνικιστικές παρά διεθνιστικές. Επίσης παραξενεύει όλους μας η θέση της χριστιανής βουλευτίνας στο κόμμα Λιάνας Κανέλλη. Αν και το καταστατικό του Περισσού αναφέρει ξεκάθαρα ότι όποιος δεν είναι άθεος δεν έχει θέση στο κόμμα. Διάγνωση: Καθαρή σχιζοφρένεια…

«Λένε, ότι ο Κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησίες και γδέρνει τους παπάδες.Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι Κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησίες, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα; Θα γδάρουμε τους παπάδες; Μα γιατί; Εμείς βλέπουμε, ότι χιλιάδες παπάδες βρίσκονται τώρα στην πρωτοπορία του κινήματός μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας υπήρξε ανεκτίμητη.» Άρης Βελουχιώτης, «Ο λόγος της Λαμίας», σελ. 23-26.

Οι αντάρτες καπεταναίοι και τα πρωτοπαλίκαρά τους προτιμούσαν να γδέρνουν τους αμάχους δεξιούς και τα γυναικόπαιδα. Γενικά η Ρωμαίικη Κομμουνιστική επανάσταση δεν έβλαψε ποτέ και καθόλου τα συμφέροντα και την περιουσία της Εκκλησίας στην χώρα μας, αντιθέτως συμβάδισε με αυτά. Στη φωτογραφία δεξιά ο καπετάν Ανυπόμονος (τον ονόμαζαν οι κομμουνιστές έτσι, γιατί βιαζόταν να σκοτώνει), δεξί χέρι του Άρη Βελουχιώτη (αριστερή φωτογραφία) ήταν παπάς, που προσχώρησε στον Κομμουνισμό διατηρώντας μάλιστα την ιδιότητά του. Αντίθετα με τους Κομμουνιστές, που φορούσαν μαύρο κοντό σκούφο, ο παπα-Ανυπόμονος φορούσε το καπέλο του παπά. Η σχιζοφρένεια της Ρωμαίικης Αριστεράς ξεπερνά σε πρωτοτυπία ακόμα και αυτή της Δεξιάς.

Αξίζει εδώ να προσέξουμε ότι τα ονόματα του δεξιού πρωθυπουργού της Ρωμιοσύνης και του εθνικιστικού κόμματος, Καρα-μανλής και Καρα-τζαφέρης, έχουν καθαρά Τούρκικη προέλευση!

Το Νεορωμαίικο κράτος μας έχει στηθεί πάνω σε κακοφτιαγμένους και ψεύτικους ιστορικούς μύθους, που φτιάχτηκαν απ’ τα πολιτικά κόμματα και την εκκλησιαστική παρέμβαση, προσπαθώντας όλα αυτά τα χρόνια να στηρίξουν το σαθρό του οικοδόμημα. «Εθνικοαπελευθερωτική Ελληνική Επανάσταση του 1821», «Μακεδονικός Αγώνας», «Η Μεγάλη Ιδέα», «Εθνική Αντίσταση», «Η εκ Σειρίου καταγωγή»… Οι δυνάστες και οι προδότες ανάγονται μέσα απ’ την ψεύτικη Νεορωμαίικη ιστορία σε απελευθερωτές και ήρωες (Εκκλησία, κοτζαμπάσηδες, Φαναριώτες, Βενιζελικοί, Φιλελεύθεροι, Δημοκρατικοί, Χουντικοί, Δεξιοί, Αριστεροί, Πασοκατζήδες, ουφολόγοι κ.ά.).

Ρωμιοσύνη ώρα μηδέν

«Ίσως είναι ο πιο διεφθαρμένος, ο πιο εκφυλισμένος λαός του κόσμου. Με την επανάστασή τους (του ’21) αποκάλυψαν τον πραγματικό τους χαρακτήρα. Είναι η πιο ματαιόδοξη και η πιο ανειλικρινής φυλή γης, μία χημική ένωση απ’ όλα τα ελλατώματα των προγόνων τους. Σ’ αυτά πρέπει να προσθέσεις τα ελλατώματα των Τούρκων και των Εβραίων. Κι όλα αυτά ανακατωμένα σ’ ένα τσουκάλι δουλείας» (Λόρδος Βύρων).

Αντέχετε να δούμε τα πρόσωπά μας στον καθρέπτη; Να μπούμε στα άδυτα του εαυτού μας; Είστε έτοιμοι να βουτήξουμε μαζί μέσα στο άπατο βόθρο της Ρωμιοσύνης; Είμαστε τελευταίοι σε όλα, ουραγοί σε κάθε είδους στατιστικής. Ας δούμε τα στοιχεία:

«Η Ελλάδα βρίσκεται στην χειρότερη μοίρα συγκρινόμενη με το μέσο όρο των υπόλοιπων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης». (Ευρωβαρόμετρο έτος 2009).

«Πρωταθλητές στην κατανάλωση λιπαρών τροφών και γλυκών αναδεικνύονται οι Έλληνες, σύμφωνα με έρευνα του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του Ο.Η.Ε., στοιχεία τα οποία αναδεικνύουν ότι 3 στους 4 Έλληνες είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι» (site «Αθήνα 9.84» σελ. «Ζωή και υγεία» 30/7/08).

«Μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας αποτελεί η παχυσαρκία για την Ελλάδα, καθώς τα ελληνόπουλα είναι τα πιο παχύσαρκα παιδιά σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ενώ δεν υστερούν και οι ενήλικες» (kathimerini.gr, 22-10-08).


Παχυσαρκία και πολιτική. Τη Ρωμιοσύνη… να την κλαις…

«Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΝ.ΚΑ., τα Ελληνόπουλα βρίσκονται στην πρώτη θέση στην κατανάλωση προϊόντων καπνού και αλκοόλ, σε σχέση με τους νέους της υπόλοιπης Ευρώπης. Ευθύνη στην αρνητική αυτή “πρωτιά” των νέων ωστόσο δεν έχουν μόνο οι εταιρείες αλλά και οι ίδιοι οι γονείς. Σε επικίνδυνες διαιτητικές συνήθειες επιδίδεται το 77% των νεαρών Ελλήνων καταναλωτών, “παρασυρμένο” από τις διαφημίσεις παιδικών τροφών. Σύμφωνα με έρευνα του ΙΝΚΑ, σε 20 περίπου χρόνια οι θάνατοι από κακή διατροφή θα υπερβαίνουν αυτούς από τα ναρκωτικά και το AIDS». (in.gr).

«Στη χώρα μας βρισκόμαστε πρώτοι στον κατάλογο με τη μεγαλύτερη θνητότητα λόγω καρδιακών παθήσεων σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη, ακόμα και τη Βόρεια Ευρώπη, που παραδοσιακά είχε αυξημένα ποσοστά. Οι μόνοι που μας ξεπερνούν σε θνητότητα είναι οι πρώην ανατολικές χώρες, λόγω υιοθέτησης του δυτικού τρόπου ζωής». (Εφημ. Μακεδονία, 25 Αυγούστου 2009).

«Θερίζει στη χώρα μας ο καρκίνος, ο οποίος ευθύνεται για περίπου 25.000 θανάτους ετησίως. Παρότι οι Έλληνες γνωρίζουν ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής ευνοεί την εμφάνιση της νόσου, παραμένουν πρωταθλητές στο… κάπνισμα, την έλλειψη φυσικής άσκησης και την παχυσαρκία. Όπως προκύπτει από την έρευνα, οι Έλληνες γνωρίζουν τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου που ευνοούν την εμφάνιση καρκίνου, αλλά δεν λαμβάνουν μέτρα για να τους μειώσουν ή να τους εξαλείψουν.» (Εφημ Μακεδονία, 25 Αυγούστου 2009).

«Η Ελλάδα έχει έναν από το χαμηλότερο εάν όχι το χαμηλότερο ποσοστό γονιμότητας στην Ευρώπη και την πρώτη θέση σε εκτρώσεις. Για να διατηρήσετε έναν πληθυσμό χρειάζεστε έναν ποσοστό γονιμότητας 2,1 στην Ευρώπη. Το ποσοστό γονιμότητας στην Ελλάδα από το 2003 έως το 2008 ήταν περίπου 1,34. Εάν αυτός ο τύπος γονιμότητας συνεχιστεί για πολλά έτη θα δούμε μια αιχμηρή πτώση στον πληθυσμό» (Site Υπογεννητικότητα, Πέμπτη 23 Ιουλίου 2009).

«Η Ελλάδα εμφανίζει το υψηλότερο ποσοστό χρηστών ενδοφλεβίων ναρκωτικών στην Ε.Ε.» (Εφημ. Το Βήμα, 21.11.2001).

«Αναφέρεται και ως επιδημία του αιώνα μας χωρίς όμως να είναι ασθένεια. Ο λόγος για την πολυφαρμακία, στην οποία η Ελλάδα κρατά τα σκήπτρα ανάμεσα στην Ε.Ε. Τα αντιβιοτικά εξασθενούν το αμυντικό σύστημα του ανθρώπου με αποτέλεσμα να είναι πιο ανθεκτικά τα μικρόβια και τα βακτηρίδια με την παρέλευση του χρόνου». (site: Deutsche Welle 25-8-09).

«Σταθερά πρώτη η Ελλάδα το 2006 σε αριθμό νεκρών και τραυματιών από τροχαία ατυχήματα στην Ευρώπη, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με αφορμή την υποβολή νέων προτάσεων στους 27 για τη βελτίωση της οδικής ασφάλειας στην Ε.Ε.». (Εφημ. Ελευθεροτυπία 21-3-08). «Τα θύματα των τροχαίων δυστυχημάτων στη χώρα μας στη διάρκεια μιας 35ετίας είναι περισσότερα από τα θύματα των πολέμων στη διάρκεια εκατό ετών! Συγκεκριμένα είχαμε 75.000 νεκρούς και 1.200.000 τραυματίες σε τροχαία την περίοδο 1965-2000»! (Εφημ. Μακεδονία, 4-1-09).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….

Δημοσιεύθηκε ΕΔΩ δείτε όμως και ΕΔΩ

O ΟΠΑΔΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

ΚΑΙ Ο ΠΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Κοινά σημεία αθλητικού και θρησκευτικού φανατισμού

Από το 1880 έως και το 1930 συντελέσθηκε μία μεγάλη πολιτιστική έξαρση στην πατρίδα μας, κατά την οποία εν μέσω των κακουχιών της εποχής (Θεσσαλικός πόλεμος, Βαλκανικοί πόλεμοι κ.λπ.) ξεκίνησε η σταδιακή ίδρυση των μεγάλων αθλητικών συλλόγων. Μακριά από το χρηματικό όφελος και το μίσος έναντι των αντιπάλων τους οι αθλητές μέχρι και το 1960 περίπου εντάσσονταν στα αθλητικά σωματεία μόνο για να περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους αθλούμενοι (σημ.: ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο), ενώ η καθημερινή τριβή με τους συναθλητές τους ένωνε με δεσμούς οικογενειακής φιλίας. Δεν νοούνταν η μεταγραφή ενός αθλητή σε αντίπαλο σωματείο, όχι λόγω μίσους έναντι των άλλων συλλόγων ή εξ αιτίας οικονομικών διαφορών, αλλά αφ’ ενός λόγω της αγάπης προς τους συναθλητές τους και αφ’ ετέρου λόγω των συναισθηματικών δεσμών με την πόλη όπου μεγάλωσαν.

Η ιδεολογία της «φανέλλας»: Ένα παρελθόν

Με την επαγγελματοποίηση του αθλητισμού και την αλλοτρίωση των αθλητών από τον «μαμωνά» όλα τα μεγάλα ιδανικά κατέρρευσαν και υπάρχουν μόνο στα μυαλά ορισμένων «ρομαντικών». Η αγάπη για την «φανέλλα», το ανιδιοτελές πάθος για νίκη και οι άρρηκτοι δεσμοί αδελφοσύνης με τους συναθλητές αποτελούν πλέον ιστορία και όποιος τα επικαλείται είναι ή γραφικός ή απληροφόρητος. Από εκείνο το χρονικό σημείο άρχισε η ιδεολογική κατάρρευση του αθλητικού ιδεώδους και η μετατροπή του νεώτερου Έλληνα φιλάθλου σε οπαδό.

Τα πρώτα χρόνια οι φίλαθλοι πήγαιναν μονιασμένοι στα γήπεδα, βωμολοχίες δεν ακούγονταν, ακριβώς λόγω του σεβασμού και του δέους, που ένιωθε ο απλός κόσμος έναντι του αθλητή, ανεξαρτήτως του σωματείου που εντασσόταν. Αλλά και αυτοί οι ίδιοι οι αθλητές είχαν μία ποιοτική διαφορά έναντι των σύγχρονων, απλά και μόνο επειδή, όπως νοσταλγικά και αποφθεγματικά εκφράζει ο λαϊκός λόγος, «κάποτε έπαιζαν για την φανέλλα».

Η «φανέλλα» εκπροσωπεί την «σημαία», το «λάβαρο» του σωματείου, στο οποίο ανήκει ο αθλητής και είναι ιερή τόσο για τον αθλητή, όσο και για τον φίλαθλο της ομάδας. Από την στιγμή όμως, που το έμβλημα της ομάδας πήρε μία έννοια παρόμοια προς εκείνη του θρησκευτικού συμβόλου και ο φίλαθλος μετατράπηκε σε οπαδό, η ροή της αθλητικής ιστορίας άλλαξε και το νόημα του αθλητισμού, που δειλά προσπάθησε να αναβιώσει στις αρχές του περασμένου αιώνα, χάθηκε.

Πλήθος όμοιων φωτογραφιών δημοσιεύονται σε όλα τα φύλλα των αθλητικών εφημερίδων και περιοδικών. Τα βρέφη, φροντίζουν οι γονείς τους να τα βαφτίζουν «οπαδούς» και χριστιανούς.

Το ποδόσφαιρο έχει μετατραπεί σε ένα μέσο εκτόνωσης άγριων ενστίκτων. Οι οδομαχίες των οπαδών πριν και μετά από κάθε αγώνα των ομάδων τους είναι χαρακτηριστικές. Οι ακροβολισμένες ομάδες των οπαδών στα σοκκάκια των πόλεων συχνά δίνουν «ραντεβού», για να αναμετρηθούν μακριά από τα μάτια των αστυνομικών αρχών. Τα εργαλεία της «μάχης» είναι συνήθως πέτρες, μαχαίρια, αλυσίδες, ρόπαλα καθώς και η εκ του σύνεγγυς επαφή. Κυνηγητό, άγριο ξύλο, ακόμα και φόνοι σε ορισμένες περιπτώσεις  λαμβάνουν χώρα σε απόμερες γειτονιές, ενώ η κάθε ομάδα προσπαθεί να αρπάξει από τους αντιπάλους τις σημαίες και τα πανώ, τα οποία κατόπιν θα αναρτηθούν στις κερκίδες του γηπέδου ως λάφυρα ανδρείας και νίκης, όπως ακριβώς συνέβαινε και άλλοτε – αλλά στα πεδία των μαχών και όχι στα πάρκα των αργόσχολων.

Ο αθλητισμός ως μέσον εξουσίας

Επί Ιουστινιανού οι λεγόμενοι «δήμοι» δεν είχαν καμμία σχέση με τους δήμους της αρχαίας Ελλάδος: ήταν σωματεία και οργανώσεις οπαδών, που είχαν πάρει την ονομασία τους από τα χρώματα της στολής-χλαμύδας των ηνιόχων, τους οποίους υποστήριζαν στις ιπποδρομίες και στις αρματοδρομίες. Τα «φίλαθλα» αθλητικά αυτά σωματεία, όπως διαμορφώθηκαν στο Βυζάντιο, θυμίζουν αρκετά τον τρόπο δράσης των σύγχρονων «ενώσεων φιλάθλων» (σημ.: σήμερα τα ονομάζουμε clubs = λέσχες)· και για του λόγου το αληθές θα προβούμε σε ωρισμένους απλοποιημένους παραλληλισμούς.

Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, όπως παρουσιάζεται συχνά στις σελίδες αθλητικών εφημερίδων φίλα προσκείμενων στην ομάδα της Α.Ε.Κ. Είναι ηλίου φαεινότερον, ότι ο πατριάρχης χρησιμοποιεί τα αθλητικά σωματεία, που ίδρυσαν οι πρόσφυγες, για τη συσπείρωση του ποιμνίου του και την γενικότερη επιρροή του στην ελληνική κοινωνία.

Το 5ο-6ο αιώνα μ.Χ. στα μέλη των «δήμων» της Κωνσταντινούπολης δόθηκαν περισσότερες αρμοδιότητες όπως αυτή της δημιουργίας πολιτοφυλακής – σωμάτων ασφαλείας (σημ.: όπως στην εποχή μας υπάρχουν σύγχρονες ιδιωτικές ομάδες «security», που χρηματοδοτούνται από τα ποδοσφαιρικά σωματεία) ή αυτή της κατασκευής δημοσίων έργων. Η δράση των «δήμων» αυτών εντοπιζόταν στα μεγάλα αστικά κέντρα (όπως και σήμερα), ενώ οι οπαδοί ήταν μοιρασμένοι σε δύο μεγάλα αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Από τη μια πλευρά οι Βένετοι-Γαλάζιοι είναι ορθόδοξοι, οπαδοί του συγκεντρωτισμού της εξουσίας και αντιπρόσωποι ως επί το πλείστον της αριστοκρατίας των ευγενών και του αυτοκράτορα, καθώς και οι σύμμαχοί τους Λευκοί.

H λαϊκή δύναμη των βυζαντινών «δήμων» μετά από κάποιο χρονικό διάστημα έγινε πολύ μεγάλη, και αρκεί να θυμηθούμε την γνωστή «Στάση του Νίκα», η οποία ξεκίνησε από τον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης και προκάλεσε ισχυρότατους κλυδωνισμούς στην πολιτική ηγεσία ολόκληρης της αυτοκρατορίας. Μήπως όμως και σήμερα οι μεγαλομέτοχοι των μεγάλων αθλητικών σωματείων δεν απειλούν την δημόσια ειρήνη και τάξη με συλλαλητήρια, που θα προκαλέσουν μέσω των διαφόρων Συνδέσμων Φιλάθλων (π.χ. Ο.Σ.Φ.Π-Ολυμπιακός, ΠΑ.ΛΕ.ΦΙ.Π.-Παναθηναϊκός, Original-Α.Ε.Κ, Βυζαντινοί Μαχητές- Π.Α.Ο.Κ, Super 3- Άρης κ.λπ.), τους οποίους ελέγχουν στενά είτε μέσω του ηλεκτρονικού φακελώματος των μελών τους, είτε διότι οι ηγήτορες των οργανωμένων οπαδών –με τον έναν η τον άλλον τρόπο– αποτελούν όργανα των προέδρων τους; Η μήπως δεν έχουν την δυνατότητα να πείσουν τους οπαδούς τους να ψηφίσουν στις εκλογές το κόμμα-πολιτικό σχηματισμό, που θα τους εξυπηρετήσει καλύτερα ούτως, ώστε μέσα από αυτές τις διαδικασίες είτε να προβαίνουν σε σωρεία παρανομιών, χωρίς να λογοδοτούν ποτέ στην Δικαιοσύνη, είτε να απειλούν ευθέως ακόμα και την ίδια την κυβέρνηση της χώρας, εξασφαλίζοντας ενίοτε την κάλυψη των «εθνοπατέρων» μας;

Ο πρώην μητροπολίτης Πειραιώς Καλλίνικος εν μέσω των σκανδάλων της Εκκλησίας, «συσφίγγει» τις σχέσεις του με το σωματείο του Ολυμπιακού και με τον πρόεδρο του συλλόγου Σ. Κόκκαλη. (Εφημερίδα «Φως».) Λίγο αργότερα θα ευλογήσει το σωματείο και το νέο γήπεδο Καραϊσκάκη, ώστε ο Ολυμπιακός να κατακτήσει το πρωτάθλημα «με το θέλημα του Θεού….». Τι κοινό έχουν οι κ.κ. Σ. Κόκκαλης και Καλλίνικος; Μα είναι και οι δύο ποιμένες οπαδών.

Εν πάση περιπτώσει την εποχή της Νέας Ρώμης- Βυζαντίου άλλοι υποστήριζαν την βούληση του αυτοκράτορα και άλλοι της γυναίκας του, της αυτοκράτειρας, που και οι δυό τους, απ’ ο,τι φαίνεται, έπαιζαν άριστα το παιχνίδι της εξουσίας – μοιράζοντάς το κατά το «διαίρει και βασίλευε». Σήμερα ο πολιτικός αυταρχισμός μέσω των ποδοσφαιρικών σωματείων παίζει εξ ίσου καλά το ίδιο ακριβώς παιχνίδι, και ο λαός αδυνατεί να κατανοήσει, ότι ο αυτοκράτορας (κυβέρνηση) και η αυτοκράτειρα (αντιπολίτευση) σε εναλλακτικούς ρόλους εξυπηρετούν το ίδιο και το αυτό καθεστώς, καθώς επίσης ίδιοι είναι και οι κεφαλαιούχοι που τους στηρίζουν, μέσω της χειραγώγησης των μαζών, που εγκλωβίζονται στα ποδοσφαιρικά τους σωματεία.

Αγιοποίηση αθλητών και εκμετάλλευσή τους από τον Κλήρο

Αυτά τα φαινόμενα βέβαια δεν παρουσιάζονται μόνο στην Ελλάδα αλλά σε κάθε χώρα του κόσμου, μόνο που ποικίλλουν σε έκταση ανάλογα με τις κοινωνικές συνθήκες. Κατά κύριο λόγο σε χώρες με ανεπτυγμένη οικονομία, με καλό βιοτικό επίπεδο και με υψηλή ποιότητα παιδείας οι πολίτες δεν χρησιμοποιούν τον αθλητισμό ως μέσον εκτόνωσης βιαίων ενστίκτων (π.χ. Σκανδιναβικά κράτη, Καναδάς κ.λπ.).

Αντίθετα σε χώρες που έχουν σαν βασικά κοινωνικά γνωρίσματα την οικονομική ανέχεια και τον αναλφαβητισμό το ποδόσφαιρο κάνει θραύση (π.χ. Νότια Ευρώπη, Λατινική Αμερική κ.λπ.). Στην Βραζιλία ή στην Αργεντινή επί παραδείγματι το ποδόσφαιρο από ένα απλό άθλημα έχει μετατραπεί σε μία διαδικασία προσέγγισης και λατρείας του θείου. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Μαραντόνα, που λατρεύεται σαν θεός από το «ποίμνιο» των Αργεντίνων οπαδών. Ο Μαραντόνα αποτελεί το ιδανικό παράδειγμα ποδοσφαιριστή, που έχει «αγιοποιηθεί» από το λαό της Αργεντινής χάριν των ποδοσφαιρικών του ικανοτήτων, χωρίς να είναι ο μόνος. Ιστορικό έχει μείνει το γκολ, που ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής είχε πετύχει κατά της Αγγλίας με το χέρι, παραπλανώντας τον διαιτητή, ενώ το αξιοπερίεργο είναι, ότι αυτή η δόλια και άδικη ενέργεια του ποδοσφαιριστή ονομάστηκε «χέρι του Θεού». Ο ίδιος σε συνέντευξή του δήλωσε χαρακτηριστικά, ότι «εγώ απλώς είπα ότι σε αυτό το γκολ είχα την βοήθεια του Θεού». Ταυτίζοντας κατά κάποιο τρόπο την έννοια της απάτης και του θείου ο Μαραντόνα ορθώς ευχαριστεί την «βοήθειά» του.

Ο Μαραντόνα γνωρίζει καλά ότι στο ποδόσφαιρο –που αποτελεί καθρέφτη των σύγχρονων κοινωνιών– έχει εισβάλει ο δόλος και ότι το άθλημα αυτό αντανακλά στους κανόνες του την ποιότητα της κοινωνίας μας. Προφανώς βασισμένος ο ποδοσφαιριστής πάνω σε αυτή την θεωρία υποστήριξε, ότι το να κερδίσεις με δόλο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν είναι απαραιτήτως κάτι κακό, όπως και το να προοδεύει κανείς στην κοινωνία με δόλο– έτσι κάνουν άλλωστε οι περισσότεροι– σήμερα δεν είναι κοινωνικά ανήθικο, καθ’ όσον όλες οι αξίες και τα ιδανικά της ζωής έχουν υποκατασταθεί από το χρήμα. (Σημ.: Μόνο που οι αξίες αυτές δεν επαρκούν, για να στηρίξουν τη ζωή, γι’ αυτό ο Μαραντόνα μπαινοβγαίνει σε άσυλα αποτοξίνωσης από τα ναρκωτικά που χρειάστηκε σαν «στήριγμα». Ο θεϊκός κόσμος του ήταν εκτός ζωής και εκτός ανθρώπινης φύσης.)

Προσκυνηματικά εικονίσματα του Μαραντόνα. Επί των εικονισμάτων αυτών οι οπαδοί του Μαραντόνα τελούν θρησκευτικές τελετές, διατηρώντας το τελετουργικό της Καθολικής Εκκλησίας.

Παρά ταύτα οι λαϊκές μάζες παρεξήγησαν τις δηλώσεις του ποδοσφαιριστή και κυριολεκτικά τον θεοποίησαν φτειάχνοντάς του εκκλησία, ονομάζοντάς τον Santa Maradona και πραγματοποιώντας προς τιμήν του θρησκευτικές τελετές.Τούτο αποτελεί ένα ενδεικτικό γεγονός του τρόπου, μέσω του οποίου το παγκόσμιο σύστημα προπαγάνδας πείθει τους λαούς να εξ-αγιάζουν τα ανομήματά τους με δόλια μέσα αλλά και με θρησκευτική επικάλυψη.

Αυτή ακριβώς η δυνατότητα του ποδοσφαίρου ως μέσου προπαγάνδας –να «αγιοποιεί» ακόμα και την εξώφθαλμη «αμαρτία-αδικία»– είναι αποτέλεσμα της μακρόχρονης επιρροής του χριστιανικού «ήθους», που συντελείται σταδιακά και αθόρυβα από την εποχή του Βυζαντίου έως και τις μέρες μας.

Ο πρώην αρχιεπίσκοπος, Χριστόδουλος, κατά την θριαμβευτική υποδοχή των πρωταθλητών Ευρώπης (2004) τιμά τους αθλητές και το Γερμανό τεχνικό της ομάδας, ο οποίος έκπληκτος αντιλαμβάνεται, ότι το ποδόσφαιρο στην τριτοκοσμική Ελλάδα αποτελεί «και θρησκευτική υπόθεση», αφού όταν η Γερμανία κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα  κανένας καρδινάλιος ή επίσκοπος δεν υποδέχτηκε την Εθνική Γερμανίας με ανάλογο τρόπο. Οι χριστιανοί, που κάποτε δίωκαν τους φέροντες τον δάφνινο στέφανο, τώρα «ελαφρά τη καρδία» τον προσφέρουν.

Εντός αυτών των πλαισίων εντάσσονται οι δημόσιες σχέσεις, που αναπτύσσουν οι Εκκλησίες με τους εκπροσώπους των διαφόρων αθλητικών σωματείων. Θυμηδία προκαλεί ιδιαιτέρως η τακτική παρέλαση ρασοφόρων από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα για τον καθιερωμένο αγιασμό στην έναρξη της ποδοσφαιρικής περιόδου, η οποία συν τοις άλλοις φέρνει «πιο κοντά» τον Κλήρο με τους προέδρους των σωματείων, με ο,τι αυτό συνεπάγεται… Χαρακτηριστική των εκκλησιαστικών τάσεων υπήρξε η παρουσία του αρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου κατά την θριαμβευτική επιστροφή των νικητών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου (2004) στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Το μήνυμα της συμπόρευσης Εκκλησίας και Αθλητισμού ήταν σαφές, ότι εξυπηρετούσε τα ιδιοτελή εκκλησιαστικά συμφέροντα. Το παραπάνω σκηνικό βέβαια προκάλεσε την χλεύη και τον θυμό τόσο των παρευρισκομένων στο στάδιο, όσο και αρκετών πνευματικών ανθρώπων της χώρας, οι οποίοι αντέδρασαν με ποικίλους τρόπους από τα Μ.Μ.Ε. Κάποιους μήνες αργότερα σε επίσκεψη της ποδοσφαιρικής ομάδας της ΑΕΚ στην Κωνσταντινούπολη, ο πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος ευχήθηκε στην ομάδα να καταφέρει να υπερπηδήσει τα διοικητικά της προβλήματα. Αναρωτιώμαστε, τι σχέση μπορεί να έχει ο πατριάρχης ως θρησκευτικός ποιμένας με ένα αθλητικό σωματείο;

Οπωσδήποτε κάποιοι θα ισχυριστούν, ότι η πίστη στο Θεό βοήθησε τους αθλητές μας να κερδίσουν, αφού σε κάθε επιτυχία τους και ενώ η κάμερα τραβάει «κοντινό», είτε κάνουν τον σταυρό τους, είτε απαγγέλλουν αποσπάσματα του Κορανίου, είτε ακόμα δηλώνουν ότι πηγή των δυνάμεών τους αποτελεί η διδασκαλία του Βούδα, όπως συνήθιζε να κάνει ο γνωστός Ιταλός ποδοσφαιριστής Roberto Bagio, στον οποίον είχαν δώσει και την προσωνυμία «Μικρός Βούδας» συνεχίζοντας έστω και με αυτό τον τρόπο το παιχνίδι της εισβολής της θεοκρατίας στα ποδοσφαιρικά γήπεδα.

Ο Πορτογάλος διεθνής Κριστιάν Ρονάλντο, ενώ ο φωτογραφικός φακός τον απαθανατίζει να προσεύχεται στο Θεό, προκειμένου να αποφύγει η Πορτογαλία την ήττα από την Εθνική Ελλάδος, που ήδη προηγείται με ένα γκολ διαφορά. Οι προσευχές δεν πιάνουν τόπο: «Ο Θεός ήταν με τους Έλληνες!..»

Σήμερα οι αθλητές λογικό είναι να έχουν την τάση μιας «θείας» υποστήριξης για την περαίωση του τιτάνιου αγώνα τους, εφ’ όσον διαπαιδαγωγήθηκαν εντός των σύγχρονων θεοκρατούμενων κοινωνιών και εφ’ όσον αντιλαμβάνονται, ότι ο Θεός ασχολείται με την επιβολή τους έναντι των αντιπάλων… των οποίων όμως οι προσευχές δεν φαίνεται να εισακούονται. Ίσως ο σύγχρονος επαγγελματίας αθλητής επικαλείται περισσότερο την θεία βοήθεια λίγο πριν τον αντι-αναβολικό έλεγχο και όχι τόσο κατά την διάρκεια του αγώνα, ο οποίος αποτελεί ουσιαστικά μία τυπική διαδικασία, εάν έχει καταφέρει να διαφύγει τον έλεγχο των φαρμάκων, που κατανάλωσε από τις επίσημες αρχές. Αρκεί να θυμηθούμε ότι πριν τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στην Πορτογαλία τόσο το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, όσο και αυτό της χώρας που φιλοξενούσε την διοργάνωση φρόντισαν να απομονωθούν σε κάποια μοναστήρια, ώστε οι ποδοσφαιριστές να επικαλεστούν την θεία βοήθεια. Εκ του αποτελέσματος συμπεραίνουμε ότι ο Θεός το βράδυ του μεγάλου τελικού φορούσε γαλανόλευκα. Πρόκειται αλήθεια για ένα θέατρο υποκρισίας, που υποβιβάζει την ανθρώπινη νοημοσύνη.

Αθλητικοθρησκευτικός φανατισμός

Συχνά ακούμε τους εκφωνητές να χαρακτηρίζουν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ως «δραματικό», σαν να πρόκειται για θέατρο. Ο θεατής-οπαδός της οποιαδήποτε ομάδας παρακολουθεί υπομονετικά αυτό τον δραματικό ποδοσφαιρικό αγώνα, περιμένοντας την εσωτερική του κάθαρση κατά τον αριστοτελικό ορισμό της τραγωδίας («την των τοιούτων παθημάτων»). Το ποδόσφαιρο όμως δεν είναι θεατρικό έργο, αλλά ένα άθλημα που δημιουργεί εκ της δομής του έντονο ανταγωνισμό, ο οποίος μάλιστα μεταφέρεται και στις κερκίδες.

Οι οπαδοί, εισερχόμενοι στο γήπεδο και φορτωμένοι από τα προβλήματα της καθημερινότητας (ανεργία, άγχος, οικογενειακά προβλήματα κ.λπ.), χρειάζονται μία εκτόνωση, που θα βρει έρεισμα είτε στη νίκη της ομάδας τους (πρόκληση χλεύης κατά του αντιπάλου), είτε στον καθοριστικό ρόλο που έπαιξαν τα σφάλματα του διαιτητή (πρόκληση επεισοδίων κατά παντός υπευθύνου). Ο σύγχρονος «οπαδός» αποτελεί ένα πιστό –κυριολεκτικά και μεταφορικά– αντίγραφο του οπαδού μιας θρησκείας. Άλλωστε τα ίδια τα συνθήματα που κραυγάζουν οι οπαδοί εντός των σταδίων είναι δηλωτικά των έντονων θρησκευτικών συναισθημάτων που νιώθουν. Έτσι για παράδειγμα ακούμε συνθήματα όπως «ΠΑΟ – Θρησκεία – Θύρα 13» ή «Θρύλε – Θεέ μου – Ολυμπιακέ μου». Πράγματι αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν τους πιο γνήσιους εκφραστές των θρησκευτικών συναισθημάτων και μέσω αυτών γίνεται περισσότερο κατανοητή η έννοια του «οπαδού» καθώς και η συμπεριφορά του.

Οι οπαδοί, είτε υποστηρίζουν θρησκεία, είτε ομάδα, παρουσιάζουν τα αυτά χαρακτηριστικά, ορισμένα εκ των οποίων είναι:

  • Τόσο ο Θεός όσο και η ομάδα που θα υποστηρίξει ένας άνθρωπος είναι βασικά αποτέλεσμα μύησης-βάφτισης μέσα από την οικογένεια.
  • Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο οπαδός δεν αλλάζει την πίστη του, ούτε στην ομάδα, ούτε στη θρησκεία του και θα την «κληροδοτήσει» στα παιδιά του.
  • Ο οπαδός δεν παραδέχεταί ποτε, ότι η ομάδα ή η θρησκεία του είναι κατώτερη… και ας χάσει με δέκα γκολ διαφορά. Τις ευθύνες θα τις ρίξει είτε στο διαιτητή, είτε στα καιρικά φαινόμενα, είτε στο ότι αυτό «…ήταν θέλημα Θεού…», είτε στη γρουσουζιά-γκαντεμιά-προλήψεις κ.λπ.
  • Όπως ο οπαδός θρησκείας έχει τα γούρια του π.χ. το τίμιο ξύλο, τα διαβασμένα σταυρουδάκια, το δόντι ή την παντόφλα του Μωάμεθ κ.λπ., ομοίως και ο οπαδός ομάδας έχει τα δικά του γούρια π.χ. φοράει τα ίδια ρούχα (ο προπονητής Αλέφαντος φόραγε σε κάθε αγώνα το γούρικο κοντομάνικό του, ακόμα και το χειμώνα), κάνει τις ίδιες κινήσεις (ο προπονητής Γιάννης Ιωαννίδης έβγαζε το σακκάκι του σε μια δύσκολη στιγμή του αγώνα, «για να αλλάξει η τύχη». (Σημ.: Η πλειονότητα των ανθρώπων που ασχολούνται με τον επαγγελματικό αθλητισμό, είτε ως φίλαθλοι, είτε ως οπαδοί, πάσχουν από «προληπτικά σύνδρομα», αναφέρουμε όμως μόνο τα πιο πάνω παραδείγματα, επειδή ακριβώς είναι γνωστά στο ευρύ κοινό.)
  • Η οπαδική αργκό-διάλεκτος ψυχογραφεί ανθρώπους, που έχουν έντονα θρησκευτικό χαρακτήρα και ασπάζονται ασυνείδητα τις ιουδαΐζουσες καταστροφολογικές θεωρίες, εντασσόμενοι πάντα εντός της μάζας και καλυπτόμενοι από την δυναμική του πλήθους. Έτσι ακούμε συχνά να λέγεται ότι οι οπαδοί της τάδε ομάδας μετέτρεψαν το γήπεδο σε… «κόλαση». Υπάρχει άραγε κόλαση και στον αθλητισμό; Σε τι εξυπηρετεί η ύπαρξή της και ποιός την εισήγαγε στην αθλητική ορολογία;

Πρωτοσέλιδο αθλητικής εφημερίδας. Η κόλαση και ο παράδεισος. Ο καλός και ο κακός. Η άλωση του Αθλητισμού από την θεοκρατία είναι γεγονός.

Αξίζει εδώ να παρατηρήσουμε, ότι τα αρχαία ελληνικά στάδια διέθεταν κερκίδες μόνο από την μία πλευρά του αθλητικού χώρου και όχι περιμετρικά όπως στα σύγχρονα γήπεδα. Με αυτό τον τρόπο ο θεατής παρακολουθούσε τόσο τα αγωνίσματα όσο και τις θεατρικές παραστάσεις στα θέατρα, έχοντας σαν φόντο την ελληνική φύση. Αρκεί να φαντασθούμε αυτό το τοπίο, για να κατανοήσουμε μία από τις αιτίες που ο ελληνικός αθλητισμός δεν προκαλούσε βία, όπως ο σύγχρονος.

Κατόπιν οι Ρωμαίοι, κατασκεύαζαν στάδια κλειστού τύπου, διότι τους συνέφερε «ψυχολογικά», αφού π.χ. στο Κολοσσαίο όλοι είχαν στραμμένα τα βλέμματά τους στον Αυτοκράτορα-θεό και όχι σε κάποιο φυσικό τοπίο. Ο Καίσαρ-θεός, στην κρίσιμη στιγμή, που ένας μονομάχος είχε κερδίσει τον αντίπαλό του και έπρεπε να αποφασίσει αν θα τον σκοτώσει, ή αν θα του χαρίσει την ζωή, έρριχνε ένα βλέμμα στις κερκίδες, έβλεπε τι επιθυμούσε η πλειοψηφία των παρευρισκομένων, και με τον αντίχειρά του κατεύθυνε την βούληση του αθλητή-μονομάχου, η οποία τεχνηέντως ταυτιζόταν με την λαϊκή βούληση. Έτσι μέσω των αγώνων αυτών ο Καίσαρ διατηρούσε ψηλά το λαϊκό του «προφίλ», ακολουθώντας το γνωστό ρωμαϊκό απόφθεγμα «άρτος και θεάματα», που σήμερα «ξαναανακάλυψαν» οι κοινωνιολόγοι.

Στην εποχή μας, συνεχίζοντας την Ρωμαϊκή παράδοση, τα στάδια είναι περιμετρικά-κλειστά και ο θεατής το μόνο που βλέπει εκτός του αγωνιστικού χώρου είναι οι αντιδράσεις των παρευρισκομένων στις απέναντι κερκίδες, στις οποίες συνήθως κάθεται ο «εχθρός» – οι οπαδοί της αντίπαλης ομάδας. Τούτο προκαλεί ασφαλώς την εξαγρίωση τόσο στους μεν όσο και στους δε, δημιουργώντας έτσι τον ιδανικό χώρο για την εκτόνωση βιαίων ενστίκτων. Η «κλισέ» ποδοσφαιρική έκφραση «το γήπεδο μοιάζει με καζάνι που βράζει» είναι ενδεικτική του παραλληλισμού της «κόλασης» με «ποδοσφαιρικό αγώνα».

Στα σύγχρονα στάδια διατηρείται η θέση, όπου καθόταν ο αυτοκράτορας με τους αξιωματούχους του, και αυτή η θέση καλείται «Θύρα-κερκίδα επισήμων»· από αυτή την κερκίδα παρακολουθούν τους αγώνες οι πρόεδροι των σωματείων, πολιτικά πρόσωπα, δημοσιογράφοι κ.λπ. Οι πρόεδροι των μεγάλων ποδοσφαιρικών σωματείων ως άλλοι Καίσαρες αφουγκράζονται την «λαϊκή θέληση» και πραγματοποιώντας κάποιες επιθυμίες της κατορθώνουν να κατευθύνουν εύκολα την πολιτική βούληση της μάζας.

Πολλές αντιδράσεις προκαλούν οι λεγόμενες «αμφισβητούμενες φάσεις», που η φύση του ποδοσφαίρου γεννά. Καθ’ όμοιον τρόπο στον χώρο των θρησκευτικών δογμάτων μπορεί να μην υπάρχουν «αμφισβητούμενες φάσεις», υπάρχουν όμως «αμφισβητούμενες φράσεις», οι οποίες γεννούν τις λεγόμενες αιρέσεις και οι οποίες με την σειρά τους συντηρούν το κλίμα του θρησκευτικού φανατισμού, οδηγώντας συχνά στην βία.

Μετά από κάθε αγώνα στις αθλητικές τηλεοπτικές εκπομπές ακολουθεί ειδική ανάλυση των αμφισβητούμενων φάσεων καρρέ-καρρέ και από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Συνήθως αναπτύσσεται μία ολόκληρη φιλολογική συζήτηση γύρω από την ορθότητα της κρίσης του διαιτητή, όμως και εκεί πάλι βλέπουμε ο κάθε ένας να δίνει τη δική του εκδοχή και ερμηνεία· και τούτο δεν είναι τυχαίο, αφού και οι αθλητικογράφοι έχουν καταντήσει στην μεγίστη πλειοψηφία τους –για να μην πούμε στην ολότητά τους– όργανα των αθλητικών συλλόγων, τα συμφέροντα των οποίων ως υπάλληλοι πρέπει να εξυπηρετούν. Μήπως όμως το ίδιο δεν ισχύει και για τους θρησκευτικούς ποιμένες, που ξεκοκκαλίζοντας τα «πατερικά» κείμενα στις διάφορες «ιερές» συνόδους βρίσκουν την ευκαιρία είτε να αλληλομισηθούν («odium theologicum») είτε να «σχισθούν» (σχίσμα) είτε να «σφάξουν» στη διαδρομή και κανέναν… αιρετικό.

Κωνσταντίνος Δ. Μίχος(Λεύκαρος)

Δημοσιεύθηκε ΕΔΩ

ΠΑΠΟΥΑ ΚΑΙ ΝΕΟΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΕΣ

Ο παραλληλισμός δυο φαινομένων γραφικότητας

Έχει επικρατήσει να χαρακτηρίζεται ως γραφική, περίπου οποιαδήποτε κατάσταση είναι εκτός τόπου και χρόνου. Ωστόσο ο εμπειρικός αυτός ορισμός δεν περιγράφει επαρκώς το φαινόμενο της γραφικότητας. Η γραφικότητα οφείλεται σε έναν συνδυασμό πνευματικής και ψυχικής ανεπάρκειας και θα μπορούσε να οριστεί πρωτίστως ως παρεκτροπή στη διαδικασία αναζήτησης ταυτότητας. Αυτό που συνήθως καταχωρεί κάποιον ως γραφικό είναι οι εμμονές του, είτε σε πράγματα που έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί, είτε σε πράγματα που έχουν μεν διατηρηθεί αλλά, ως απολιθώματα.

Γραφικότητα είναι η κάθε είδους στασιμότητα: πνευματική, συμπεριφοράς, ενδυματολογική κλπ. Γραφικότητα είναι η κάθε είδους εμμονή σε ιδέες, αντιλήψεις, έθιμα κλπ. που έχουν χάσει τον αρχικό λόγο ύπαρξής τους, το ιστορικό, ή κοινωνικό τους υπόβαθρο και δεν διατηρούν ούτε μια επίφαση, έστω και τυπολατρικής χρησιμότητας (όπως διατηρεί π.χ. το δρομολόγιο των ευζώνων από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη έως τους κοιτώνες της προεδρικής φρουράς). Γραφικότητα είναι, φυσικά, και η δονκιχωτική απόπειρα αναβίωσης τέτοιων πραγμάτων (όχι υπό μορφή απλών «χόμπι» αλλά, με αξιώσεις κοινωνικής «παρέμβασης» και πνευματικού «βάθους»).

Η γραφικότητα εκδηλώνεται επίσης ως έλλειψη δημιουργικότητας και φαντασίας. Και μπορεί να λάβει διαστάσεις μαζικής παράκρουσης όταν εξελιχθεί σε ιδεοληψίες παντός είδους (π.χ. οι διάφορες μορφές φασισμού, ναζισμού, μπολσεβικισμού, θρησκευτικών συγκρούσεων κ.λπ.) Ευνοεί την ροπή προς τον αυτιστικό εφησυχασμό, το πνευματικό βόλεμα, τον διανοητικό στρουθοκαμηλισμό, τη συλλογιστική ακροβασία, τον νοσταλγικό πιθηκισμό και τις κάθε είδους ψυχολογικές αυτοτρικλοποδιές. Απευθύνεται και απορροφάται μόνο από καταναλωτές φαντασιώσεων ιδεο-λογικο-θρησκευτικού τύπου. Ανέκαθεν αποτελούσε καταφύγιο των πάσης φύσεως μειονεκτούντων, αν και καμιά φορά παγιδεύει και νοήμονες ανθρώπους.

Το τραγικότερο όμως είναι ότι, η γραφικότητα αναπαράγει την πνευματική στειρότητα και την αδυναμία να στηριχθούμε με δημιουργικό και γόνιμο τρόπο στην παράδοση. Τα προϊόντα της μπορούν να χρησιμεύσουν μόνο ως τουριστικές «ατραξιόν» και «σουβενίρ», ή ως ιδεολογικοθρησκευτικές ψευδαισθήσεις. Κάνει τη συλλογική μνήμη να ατροφήσει και εγκαθιδρύει μόνο μια θλιβερή και προκρουστείως απλουστευμένη παρωδία της.

Γραφικότητα είναι η αδυναμία μας να συνεισφέρουμε και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, να συνεχίσουμε την παράδοση και τη ζωή. Είναι η ίδια η αδυναμία να πατήσουμε στα πόδια μας και να δημιουργήσουμε. Είναι ωραιοποίηση του χθες, απαξίωση του σήμερα και φόβος του αύριο.

Είναι η αδυναμία να «σκοτώσουμε» τον πατέρα μας ώστε, να ωριμάσουμε και να μπορέσουμε να γίνουμε κι εμείς γονείς και πρόγονοι. Είναι πνευματική και ψυχική α-σθένεια. Η γραφικότητα εκδηλώνεται τα τελευταία χρόνια στην Ρωμηοελλάδα ως μια «ελληνίζουσα» παρενέργεια-σπασμός της τελευταίας ευρωπαϊκής θεοκρατίας. Τα τελευταία, μάλιστα, χρόνια τείνει να μορφοποιηθεί ως φαινόμενο cargo cult («λατρεία φορτίων»).

Ψάθινο αεροπλανάκι των Παπούα και προκάτ «ναός» των νεοδωδεκαθεϊστών:
Ιερά «αναθήματα» για το πολιτισμικό κάλεσμα των θεών…

Το φαινόμενο Cargo Cult

Στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, όταν – πολεμώντας τους Ιάπωνες – οι συμμαχικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στη νήσο Παπούα, χρειάστηκε να φτιάξουν αεροδιαδρόμους για τα αεροσκάφη που θα τους τροφοδοτούσαν. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να αποψιλώσουν μεγάλες εκτάσεις ζούγκλας, εργασία αρκετά κοπιαστική. Οι ντόπιοι κανίβαλοι τους παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον. Όταν αυτά τα πρόχειρα αεροδρόμια ήταν έτοιμα, οι Παπούα έμειναν έκθαμβοι καθώς τα μεγάλα σιδερένια πουλιά των θεών, άρχισαν να κατεβαίνουν φέρνοντας φορτία με κάθε λογής αγαθά στα χέρια αυτών των παράξενων επισκεπτών.

Οι Παπούα δεν ήταν χαζοί. «Κατάλαβαν» αμέσως την σημασία των αεροδιαδρόμων, και ζηλεύοντας τα αγαθά που έβλεπαν στα χέρια των λευκών, έσπευσαν αμέσως και αυτοί να φτιάξουν δικά τους «αεροδρόμια» (από την άλλη, ίσως να προτιμούσαν να έτρωγαν και τους λευκούς και τους αερολιμένες τους, αλλά δυστυχώς τα όπλα των λευκών ήταν πολύ δυνατά, και τα θεϊκά πουλιά τους έφερναν όλο και περισσότερα).

Οι Παπούα δεν ήταν τεμπέληδες. Σκάλισαν ξύλινους «ασύρματους» και ξύλινα «ακουστικά», και τα φόραγαν, όσο κάθονταν σε καλαμένιους «πύργους ελέγχου» που είχαν υψώσει. Έκαναν με ξύλινα κουτάλια τα σήματα προσγείωσης και απογείωσης που είχαν μάθει επακριβώς. Μέχρι και ξύλινα μοντέλα-αεροπλανάκια είχαν φτιάξει και άναβαν φωτιές δίπλα στους «αεροδιαδρόμους» ανά καθορισμένες αποστάσεις, όπως είχαν παρατηρήσει..

Οι αφελείς Παπούα έμειναν παρέα με τους αερολιμένες για πολύ καιρό αφού ο πόλεμος τελείωσε και έφυγαν οι λευκοί. Σποραδικά, «λατρείες φορτίων» εμφανίζονταν μέχρι και την δεκαετία του ’60. Τι γονυκλισίες να κάνουνε, τι δεήσεις, (ίσως και καμιά ανθρωποθυσία πού και πού;) αλλά, για κάποιον «ανεξήγητο» λόγο τα σιδερένια θεϊκά πουλιά δεν ξαναφάνηκαν ποτέ στους ιερούς τόπους υποδοχής, που με τόση ευλάβεια τους είχαν ετοιμάσει…

Μήπως όλη αυτή η μόδα της «Ελληνικής Θρησκείας» δεν είναι παρά ένα νέο cargo cult της εποχής μας; Οι ομοιότητες είναι εκπληκτικές. Με δυο λόγια: όλο τυφλή αντιγραφή και παπαγαλισμός. Ουσία: μηδέν. Κατανόηση του ελληνικού πολιτισμικού φαινομένου: μηδέν.

Για να διακινδυνεύσουμε κι έναν προσωπικό ορισμό (μια και έχουν δοθεί πολλοί παραπλήσιοι από τους μελετητές του φαινομένου) τού τι είναι cargo cult: είναι η πίστη ότι, με την τυπολατρική μίμηση (ή «μίμηση») ορισμένων επιφανειακών γνωρισμάτων μιας κουλτούρας, ενός πολιτισμού, κλπ. θα καταστεί δυνατόν να επιτευχθούν τα όποια επιθυμητά αποτελέσματα αυτής της κουλτούρας, ή αυτού του πολιτισμού.

Ο Ελληνικός Πολιτισμός δεν δημιουργήθηκε, αλλά κυνηγήθηκε από το Δωδεκάθεο

Ας διευκρινιστεί εξ’ αρχής ότι δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση ούτε η ειλικρίνεια της πλειοψηφίας των σημερινών θρησκευτών του νεοδωδεκαθέου, ούτε η εγκυρότητα, που οι ίδιοι προσδίδουν στα σύμβολά τους. Η θεωρητική -ιστορική- δικαιολόγηση (γιατί υπάρχει και αυτή η πλευρά) που επιχειρείται από τους νεοδωδεκαθεϊστές ως προς την ιδεολογική επιλογή τους και την πρακτική τους, προβάλλει το Δωδεκάθεο, ως το αποφασιστικής σημασίας γενεσιουργό αίτιο του Ελληνικού Πολιτισμού. Για τούς κάθε είδους νεόκοπους «επανελληνιστές», στην πράξη αυτό τίθεται ως ζήτημα, είτε «συνέχειας», είτε «αναβίωσης», είτε «επανεφεύρεσης» της αρχαιοελληνικής θρησκευτικής πρακτικής. Πρόκειται για αφελή δοξασία η οποία πρέπει να εξεταστεί υπό το φως της λαογραφίας, της ιστορίας και της ιστορίας των ιδεών.


«Παρελάσεις» «Αμερικανών» (Παπούα) στη Μελανησία και «Σπαρτιατών» στην σημερινή Ελλάδα.
Οποιεσδήποτε ομοιότητες είναι άραγε συμπτωματικές;

Κατ’ αυτόν τον τρόπο και οι τρεις αιτιάσεις περί «συνέχειας», «αναβίωσης», ή «επανεφεύρεσης» της αρχαιοελληνικής θρησκευτικής πρακτικής δεν είναι δύσκολο να καταρριφθούν:

1. Συνέχεια της Ελληνικής Θρησκείας δεν μπορεί να υπάρξει γιατί, αυτή είχε ήδη κλείσει τον ιστορικό της κύκλο πολύ πριν την επικράτηση του χριστιανισμού. Αυτό το γνώριζαν οι μορφωμένοι Έλληνες αλλά, το διαισθανόταν και η πλειοψηφία, η οποία είχε βγει από τον πελοποννησιακό πόλεμο, είτε με περισσότερο σκεπτικισμό για τη θρησκεία, είτε με περισσότερη δεισιδαιμονία και θρησκοληψία.

Η θρησκεία της πόλης αποτελεί το ιστορικό αδιέξοδο της ελληνικής θρησκείας: ούτε λίγο ούτε πολύ, είναι η στιγμή κατά την οποία ο Αθηναίος προσεύχεται στην Πρόμαχο Αθηνά για να βγάλει τα άντερα του Σπαρτιάτη, ο οποίος προσεύχεται για τον ίδιο λόγο στην Χαλκίοικο Αθηνά. Μια τέτοια θρησκευτικότητα δεν υπάρχει παρά ως υποχείριο της πολιτικής εξουσίας (ακόμα κι αν αυτή είναι μια αυθεντική άμεση δημοκρατία) και φυσικά θυμίζει θρησκείες νεώτερου τύπου (βλ. χριστιανισμό).

Από εκεί και μετά η παλινδρόμηση του Δωδεκάθεου και των στωικών και νεοπλατωνικών θρησκευτικών φαντασιώσεων της ύστερης αρχαιότητας (π.χ. η πίστη στη μετά θάνατον ζωή, η πίστη ότι τα άστρα είναι θεοί, η πίστη στην προδιαγεγραμμένη μοίρα, ή η πίστη στην ύπαρξη δαιμόνων και στη μαγεία), προετοίμασαν απλώς τον δρόμο για τον χριστιανικό μεσαίωνα (μάλιστα οι θεολογικώς θορυβημένοι στωικοί συνέδραμαν τα μέγιστα ώστε να μην γίνει δεκτή η ηλιοκεντρική θεωρία που είχε εισηγηθεί και τεκμηριώσει από τον γ΄ αι. π.Χ. αι. ο Αρίσταρχος από τη Σάμο).

Οι φιλόσοφοι της Ιωνίας είχαν προχωρήσει αρκετά ενωρίτερα (από τον ζ΄ π.Χ. αι.) σε έναν διαχωρισμό του Μύθου από την θρησκεία, απελευθερώνοντας και επανακτώντας τις θεμελιώδεις του έννοιες (π.χ. Χάος, Κόσμος, θείον, Ζευς, Ανάγκη κλπ.) από την θρησκευτική τους διάσταση και μετατρέποντάς τες σε επιστημονικές υποθέσεις εργασίας. Επανέφεραν έτσι τον Μύθο στις εγγενείς λογικές καταβολές που είχε, πριν παρεκτραπεί στο ψυχολογικό φαινόμενο της Θρησκείας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο γεννήθηκε ο επιστημονικός στοχασμός και ο πολιτισμός εν γένει. Σε αυτή την αποκάθαρση του Μύθου από τη θρησκεία οφείλεται η γέννηση του Επιστημονικού Στοχασμού και του Ελληνικού Κλασικού Πολιτισμού και όχι φυσικά στη θρησκεία.

Η ταυτόχρονη γέννηση της πολιτικής σκέψης και του θεάτρου, αλλά και η εικαστική έκρηξη της κλασικής εποχής δεν είναι φαινόμενα που εμφανίστηκαν προοδευτικά αλλά, συνέβησαν με τη μορφή πολιτισμικής κοσμογονίας. Η εκ φύσεως α(ργο)κινησία μιας θρησκείας είναι αδύνατον να προκαλέσει τέτοιες πολιτισμικές ρήξεις.

Εδώ θα πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στην Ελληνική Τέχνη, μια και οι συχνές παραπομπές της στον Μύθο χρησιμοποιούνται ως το κύριο επιχείρημα υπέρ της κεντρικής σημασίας, που είχε δήθεν η θρησκεία στον ελληνικό πολιτισμό. Αντιθέτως με ό,τι πιστεύεται, οι Έλληνες δεν παρήγαγαν ποτέ θρησκευτική τέχνη. Η σχετική με τη «θρησκεία» τέχνη τους, ήταν απλώς η αφορμή για να διαπραγματευθούν τις θεμελιώδεις έννοιες του Μύθου, αφού πρώτα τον είχαν διαχωρίσει και αποκαθάρει από το θρησκευτικό φαινόμενο. Οι Παρθενώνες δεν είναι θρησκευτική τέχνη και δεν οφείλονται σε κανένα θρησκευτικό συναίσθημα. Είναι μια δήλωση κορυφαίας συλλογικής συνειδητότητας , που αντηχεί στους αιώνες. Ο Παρθενώνας είναι θείος, όχι ως «θεόπνευστη» «θρησκευτική» καλλιτεχνία αλλά, επειδή η απόσταση που καλύφθηκε ως προς αυτή την εκπληκτικά γόνιμη κατανόηση και ανάδειξη του συμβόλου του, διανύθηκε εκτός θρησκείας, στο επίπεδο της φιλοσοφικής-επιστημονικής επίγνωσης (άλλωστε ο Παρθενώνας υψώθηκε μόνο αφού είχαν τεθεί οι θεμελιώδεις αρχές του πολιτικού, επιστημονικού και φιλοσοφικού στοχασμού και όχι πρωτύτερα).

Οι Φυσικοί φιλόσοφοι της Ιωνίας και οι άθεοι συνεχιστές τους Σοφιστές υπήρξαν (στη συντριπτική πλειοψηφία τους) ολοκληρωμένοι επιστήμονες γιατί, δεν είδαν κάποια ανακολουθία στην διαδοχή της Μυθικής αντίληψης του Κόσμου από την Επιστημονική αλλά, τις θεώρησαν ως ένα συνεχές. Αφού αποκάθαραν τον Μύθο από τη θρησκεία, τον επανέφεραν στις αρχικές ορθολογικές του προδιαγραφές και τον έκαναν προπομπό της Επιστήμης. Ογκόλιθοι του Στοχασμού, όπως ο Ηράκλειτος, ή ο Πρωταγόρας, διατύπωναν τη σκέψη τους με τρόπο που να εκπληρώνονται τόσο οι ανάγκες της ποίησης και του Μύθου, όσο και του φιλοσοφικού-επιστημονικού συλλογισμού.

Σε ό,τι αφορά δε την «θρησκευτικότητα» των φιλοσόφων, το πολύ να προέτρεπαν για συμμετοχή στις δημοτελείς εορτές, είτε γιατί αναγνώριζαν κάποιον συνεκτικό για την κοινωνία ρόλο τους, είτε γιατί απλώς δεν ήθελαν να προκαλέσουν το κοινό αίσθημα. Η προσωπική τους όμως στάση απέναντι στο θρησκευτικό φαινόμενο ποίκιλε από σκεπτικισμό μέχρι απροκάλυπτη αμφισβήτηση. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι αντιμετώπιζαν και διώξεις για θρησκευτικούς λόγους: π.χ. ο Αναξαγόρας καταδικάστηκε σε θάνατο γιατί δίδασκε ότι ο Ήλιος είναι «λίθος διάπυρος» κι ότι η Σελήνη δεν είναι αυτόφωτη αλλά απλώς αντανακλά το φως του (η ποινή μετατράπηκε σε εξορία μόνο χάρις στην παρέμβαση του Περικλή). Μετά από αυτούς, η παγανιστική θρησκεία, που εν τω μεταξύ διήγε μέσα στο ελληνιστικό και ρωμαϊκό χωνευτήρι, ακολούθησε μια μακραίωνη -και αναμενόμενη- εκφυλιστική πορεία συγκρητισμού, συγχώνευσης με τον ανατολίτικο μυστικισμό, την ανατολίτικη παραίτηση και δεισιδαιμονία, για να καταλήξει μοιραία σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε χριστιανισμό.

Μην ζητήσετε να φωτογραφηθείτε μαζί τους για σουβενίρ.
Δεν πρόκειται για γραφικούς ιθαγενείς που βγάζουν το ψωμί τους φωτογραφιζόμενοι με τουρίστες. Πρόκειται για ανθρώπους που έχουν πάρει πολύ σοβαρά την …ιστορική αποστολή τους.

2. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι η αναβίωση της Ελληνικής Θρησκείας θα είχε κάποια χρησιμότητα, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να υπάρξει γιατί αγνοείται σχεδόν το σύνολο του τελετουργικού της σώματος. Οποιαδήποτε απόπειρα «αναβίωσης» του δωδεκάθεου δύσκολα θα αποφύγει τον χαρακτηρισμό της απάτης (βλ. υποτιθέμενες «αρχαιοελληνικές» γιορτές, που έχουν επινοήσει διάφοροι αρχιερείς του νεοδωδεκαθέου, εν είδει αρχαιοελληνικών …Χριστουγέννων (Τριέσπερο) κλπ. -«γιορτές» για την καθιέρωση των οποίων βασίζονται μόνο στην άγνοια και στην ευπιστία των οπαδών τους και για τις οποίες δεν έχουν να επικαλεστούν απολύτως καμία επιστημονική βιβλιογραφία).

3. «Επανεφεύρεση» του Δωδεκάθεου είναι επίσης αδύνατον να συμβεί. Αν συμβεί κάτι τέτοιο (και φαίνεται ότι οι νεοδωδεκαθείστές είναι αποφασισμένοι να το επιτύχουν με κάθε τρόπο) δεν θα πρόκειται φυσικά για επανεφεύρεση της ελληνικής θρησκείας αλλά, για κάτι άλλο που συνειρμικά μόνο θα παραπέμπει σε αυτή. Γι’ αυτό προκρίναμε εξ’ αρχής τον όρο «νεοδωδεκάθεο» για να προσδιορίσουμε ονομαστικά το φαινόμενο.

Όσο για τη λαογραφική συνέχεια του ελληνισμού, δεν διεκόπη ποτέ και δεν υπάρχει λόγος να την ψάχνουμε. Είναι μπροστά μας. Οι περισσότεροι από αυτούς τους όψιμους λαογράφους του καναπέ, «συνεχιστές», «αναβιωτές», «επανεφευρέτες» αρχιερείς κλπ. του δωδεκαθέου δεν γνωρίζουν καν να χορεύουν έναν δημοτικό χορό.

Ενώ την πνευματική συνέχεια του ελληνισμού, υπάρχει πράγματι σοβαρός λόγος να την ξαναβρούμε. Ας την αναζητήσουμε λοιπόν εκεί που αποδεδειγμένα την έχει ήδη βρει ένα μεγάλο κομμάτι της ανθρωπότητας: στην ελεύθερη θρησκείας παιδεία και στην αδογμάτιστη δημιουργική σκέψη θα ανακαλύψουμε τους θεούς (το θείον) της Ελλάδας. Εκεί βρίσκονται πλέον τα ιερά τους. Και όχι προσπαθώντας να μπούμε δυο φορές στο ίδιο ποτάμι: «Δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης» (Ηράκλειτος).

Η νοσταλγική μίμηση σκοτώνει τη δημιουργικότητα

Γενεσιουργός νοοτροπία του φαινομένου cargo cult στους ιθαγενείς υπήρξε η πεποίθηση, ότι ο πολιτισμός των λευκών έπρεπε να αποδοθεί στη θεϊκή εύνοια. Όταν οι ιεραπόστολοι προσηλύτιζαν τους ιθαγενείς, πολλές φορές έβρισκαν την δουλειά τους εύκολη για αυτόν ακριβώς τον λόγο: οι ιθαγενείς πείθονταν εύκολα, γιατί (βάσει της θρησκευτικά εξαρτημένης σκέψης τους) ο θεός που «έδινε» στους λευκούς τόσο σπουδαία τεχνολογία, δύναμη, ανέσεις κ.λπ. ήταν εμφανέστατα ανώτερος από τους δικούς τους θεούς. Με δυό λόγια, για αυτούς, Χριστούλης, αεροπλάνα, τρανζίστορς, κονσέρβες, κλπ. ήταν ταυτόσημα.

Κάτι ανάλογο, όπως επισημάναμε, συμβαίνει και στον χώρο των σημερινών νεοελλήνων αυτοαποκαλουμένων «αρχαιοθρήσκων». Η γενεσιουργός νοοτροπία πίσω από την εκδήλωση του φαινομένου Cargo Cult στη σημερινή Ελλάδα, έχει να κάνει με την -ανάλογη των ιθαγενών της Μελανησίας -πεποίθηση ότι, η Ελληνική Θρησκεία ήταν η κύρια αιτία του Ελληνικού Πολιτισμού.

Αφού έχουν πειστεί ότι, ο Αρχαίος Πολιτισμός ήταν απόρροια της αρχαίας θρησκείας (κάτι που με κανέναν τρόπο δεν εξυπακούεται, όπως και το ότι το οποιοδήποτε θρησκευτικό σύμβολο δεν ισούται με ραδιοφωνάκια) οι νεοδωδεκαθεϊστές προσπαθούν εκ του προχείρου και με ό,τι βρουν μπροστά τους να «μιμηθούν» την αρχαία θρησκεία. Όχι γιατί τους πολυνοιάζουν τα θεολογικά της ζητήματα (όπως προείπαμε, ακόμα και αυτά η Φιλοσοφία-Επιστήμη τα ερεύνησε και τα ανέδειξε, αποθεολογικοποιώντας τα), αλλά για να επαναφέρουν, με μαγικό τρόπο το μεγαλείο του αρχαίου πολιτισμού – με τον τρόπο που αυτοί το αντιλαμβάνονται, τέλος πάντων.

Το κύριο γνώρισμα του Cargo Cult, είναι η σχετικά αντανακλαστική εμφάνιση / εκδήλωσή του, όποτε πρωτόγονοι αντιμετωπίζουν -και παρερμηνεύουν- έναν ανώτερο πολιτισμό. Επιτηδευμένη μίμηση (ή «μίμηση») των κινήσεων, λέξεων, εκφράσεων και συνηθειών του θεωρούμενου ως ανώτερου πολιτισμού, με την ακλόνητη βεβαιότητα ότι αυτό αρκεί για την μελλοντική (επανα)φορά του.

Καλαμένιος σταυρός και γύψινος «βωμός» στις βουνοκορφές της Μελανησίας και της Νεοελλάδας αντίστοιχα..
Γραφικές προχειρότητες με τις οποίες επιχειρείται η «σύνδεση» και η «συνέχεια» με θεωρούμενους ως ανώτερους πολιτισμούς.

Κατ’ επέκταση οι ιεροπραξίες των νεοδωδεκαθείστών παρά τη διακαή και διακηρυγμένη τους επιθυμία να είναι όσο το δυνατόν πιστότερες στο «πρωτότυπο», βρίθουν από γραφικές αυτοσχεδιαστικές αυθαιρεσίες. Αυτό οι ίδιοι το αιτιολογούν ως αναγκαστικό, αποδίδοντάς το στην σχεδόν παντελή έλλειψη πληροφοριών (πέραν των απολύτως γενικών) σχετικά με τα διάφορα αρχαία τελετουργικά. Έτσι συναντά κανείς στις ιεροπραξίες τους ποικίλες κωμικές καταστάσεις από λιγότερο, ή περισσότερο ευτελείς απομιμήσεις αρχαίων ενδυματολογικών συνηθειών, μέχρι παρουσία αρχαιοελληνικής αισθητικής έμπνευσης «οπλιτών». Η εντύπωση που εύκολα αποκομίζει κανείς είναι ότι, το ζητούμενο δεν είναι τόσο η τέλεση μιας ιεροπραξίας, όσο η αναπαράστασή (ή «αναπαράστασή») της.

[ Ομάδες αναπαραστάσεων υπάρχουν σήμερα σε πολλές χώρες. Στην πραγματικότητα πρόκειται για συλλόγους, ή και πιο άτυπα σχήματα, που αναπαριστούν συνήθως στρατιωτικές ενδυμασίες μιας συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου (π.χ. κάθε είδους «ιππότες» κλπ.). Πρόκειται για ομάδες ενδιαφερόντων (hobby groups), όπως είναι λ.χ. και οι σύλλογοι των μοντελιστών κ.λπ.. Αν και οι σκοποί τους συνήθως δεν είναι τόσο αθώοι, αφού συχνότατα στο βάθος τους λανθάνουν μιλιταριστικά και εθνικιστικά απωθημένα.]

Το ζήτημα με τους περιλάλητους σημερινούς «χλαμυδοφόρους» δεν έχει να κάνει με την αισθητική, ή την πρακτική αποτίμηση π.χ. της «χλαμύδας» ως ενδύματος (η σωστή ονομασία είναι «πέπλος») αλλά, με την πεποίθηση ότι, φορώντας την κάποιος κατανοεί καλύτερα τον ελληνικό πολιτισμό, έρχεται πιο «κοντά» στους προγόνους, μπορεί να κερδίσει ευκολότερα την εύνοιά τους, να χειριστεί εξίσου καλά το πολιτισμικό δυναμικό τους, να γίνει «αυθεντικός» Έλληνας και ίσως με αυτόν τον τρόπο να κατορθωθεί να ξαναγραφούν σπουδαία θεατρικά έργα, να «ξαναχτιστούν» Παρθενώνες κλπ.

Έτσι έφτασαν να αναζητούν την ταυτότητά τους φτιάχνοντας «χλαμύδες», «περικεφαλαίες», και άλλα όργανα αναπαράστασης διαφόρων πλευρών (κυρίως θρησκευτικών – κι αυτό δεν είναι τυχαίο…) της αρχαιοελληνικής ζωής. Φυσικά οι αρχαίοι θα γελούσαν με αυτή την κατάσταση και δεν θα τους θεωρούσαν κάτι περισσότερο από δουλικούς μιμητές και παλιατζήδες. Κατά τον ίδιο τρόπο που κι εμείς θα θεωρούσαμε ανεξέλικτους πιθήκους τους δικούς μας απογόνους αν υποθέσουμε ότι, μετά από π.χ. 500, ή 1000 χρόνια τους βλέπαμε να προσπαθούν να «επανεφεύρουν» τις δικές μας ενδυματολογικές συνήθειες στις διαστημικές πόλεις τους.

Τα παραπάνω βέβαια δεν αποτελούν μίμηση αλλά, ακόμα κι έτσι δεν αλλάζει τίποτα. Το ουσιώδες εδώ δεν έχει να κάνει με την πιστότητα της μίμησης αλλά, με την διάθεση για μίμηση και με την πεποίθηση ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο θα καταστεί δυνατόν να επανεπιτευχθούν τα όποια επιθυμητά αποτελέσματα του Ελληνικού Πολιτισμού.

Η «λαογραφία της χλαμύδας» δεν περιορίζεται φυσικά στην ενδυματολογία, ή στην λατρευτική πρακτική, αλλά επεκτείνεται και σε άλλους τομείς, όπως π.χ. στην φρασεολογία -και άρα στις ιδέες- του ιδεολογικού αυτού χώρου. Φυσικά, όπως είναι γνωστό από την κοινωνιολογία, όλοι οι ιδεολογικοί, πνευματικοί κ.λπ. χώροι διαμορφώνουν προοδευτικά την ιδιαίτερή τους διάλεκτο, πράγμα που απεικονίζει και εκφράζει την εξέλιξή τους. Σε ό,τι αφορά όμως τον υπό εξέταση ιδεολογικό χώρο, η εξελικτική του ροή έχει στομώσει από την αναπαραγωγή στερεοτυπικών εκφράσεων-κλισέ [βλ. π.χ. δηλώσεις διαφόρων ψωνισμένων ηγετίσκων-ευρεσιτεχνών, του τύπου «είμαστε Έλληνες στο ήθος και στο έθος»(®)], ή την συχνότατη καταφυγή στην ρητολογία, σε παντός είδους «τσιτάτα» κ.λπ). Αυτή η κατάσταση στειρότητας του «χώρου» είναι και αποτέλεσμα της οργανωτικής του ποιμνιοποίησης.

Αυτό που εμφανέστατα λείπει σήμερα από τον «χώρο» είναι η, σε προσωπικό επίπεδο, εμπέδωση των όσων διακηρύσσει. Αντίθετα υπάρχει πολλή ζήτηση για πνευματική «καθοδήγηση», κάτι που ευνοεί την ποιμνιοποίηση, την περιχαράκωση, τον αρχομανή κομπλεξισμό, το «πατεντάρισμα» των εννοιών του, την αδιαφορία για τα χρονίζοντα προβλήματα της νεοελληνικής κοινωνίας (τα οποία λίγο-πολύ θεωρείται ότι θα λυθούν ως δια μαγείας μόλις επανακάμψει η πολυθεϊστική λατρεία), την γενικευμένη έλλειψη προσωπικότητας και φυσικά τη γραφικότητα (αυτή η τελευταία πρέπει να εννοηθεί, όπως την ορίσαμε στην αρχή δηλ. ως παρεκτροπή στη διαδικασία αναζήτησης ταυτότητας).

Η πνευματική στασιμότητα του «χώρου» οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό στο ότι δεν έχει καταφέρει τίποτα περισσότερο από:

α) να εκδηλωθεί ως άλλη μια νεοθρησκεία και

β) να αναπαράγει τις σωματειακές μορφές δράσης, που έχουν καταστεί τόσο αναξιόπιστες στην σύγχρονη Ελλάδα, όπως κάθε είδους οργανώσεις , κόμματα κ.λπ..

Φυσικά αυτή η κατάσταση ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με κατανόηση του ελληνικού πολιτισμικού φαινομένου, με διαφωτισμό οποιουδήποτε είδους και με αποβυζαντινοποίηση της νεοελληνικής κοινωνίας. Θα μπορούσαμε μάλιστα να παραλληλίσουμε ιστορικώς τα διάφορα κομματοθρησκευτικά ιερατεία των σημερινών «ελληνοπρεπών» με το χριστιανορθόδοξο «αμαθές ιερατείον», που κρατούσε τους Έλληνες στην αμάθεια και στην τουρκοκρατία (όπως τόσο εύστοχα το αποκαλούσε πριν διακόσια χρόνια ο Ανώνυμος ο Έλλην, συγγραφέας της συναρπαστικής Ελληνικής Νομαρχίας).

Πάντως για να μην αδικούμε τους νεοδωδεκαθεϊστές, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το νεοελληνικό Cargo Cult δεν αποτελεί δική τους ουρανοκατέβατη επινόηση αλλά, είναι ριζωμένο στην νεοελληνική ιδεολογία και εθνική (α)συνείδηση από καταβολής νεοελληνικού κράτους. Οι σημερινοί νεοδωδεκαθεϊστές δεν κάνουν τίποτε άλλο από ένα «λίφτινγκ», στον επιδερμικό εθνικιστικό πόθο για τα «χαμένα» προγονικά μεγαλεία, με τα οποία μάς μπούχτησε το νεοελληνικό σχολείο (τα οποία, ωστόσο, για το πολιτισμένο κομμάτι της ανθρωπότητας δεν είναι καθόλου χαμένα αλλά, έχουν ενσωματωθεί δημιουργικά, χωρίς γραφικότητες, ως ογκόλιθοι στην πολιτισμική του παράδοση).

Από τις ανεκδιήγητες φιέστες τής χούντας των συνταγματαρχών τού 1967-1974 στο Καλλιμάρμαρο (όπου παρέλαυναν, ή «μάχονταν» διάφοροι «αρχαίοι οπλίτες»), μέχρι τη σύγχρονη νεοδωδεκαθεϊστική λατρεία φορτίου, η απόσταση είναι πολύ μικρή. Το μόνο που άλλαξε είναι ότι η χουντοβυζαντινή ελληνοχριστιανική εκδήλωση του νεοελληνικού φολκλόρ μετασχηματίσθηκε (επουσιωδώς) σε νεοδωδεκαθεϊστική. Κατά πάντα τα άλλα, μια απ’ τα ίδια. Γι’ αυτό, όπως επισημάναμε στην αρχή, η γραφικότητα εκδηλώνεται τα τελευταία χρόνια στην Ρωμηοελλάδα ως μια «ελληνίζουσα» παρενέργεια-σπασμός της τελευταίας ευρωπαϊκής θεοκρατίας.

Αρχαιοελληνική κομπανία… (με αρχαιοελληνικό μικρόφωνο;)

Τα σημαντικότερα κινήματα στην ιστορία (από τις διάφορες όψεις του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού μέχρι τον Διαφωτισμό και την περίφημη δεκαετία του 1960) άλλαξαν για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, ακριβώς επειδή στηρίχθηκαν αποκλειστικά στον παράγοντα «άτομο». Φρόντισαν δηλ. να διαμορφώσουν όσο το δυνατό πιο ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Έριξαν τρομερό βάρος σε αυτό το ζήτημα, το οποίο θεώρησαν εξ’ αρχής ως ζήτημα αιχμής. Σχεδόν κάθε ένας που συμμετείχε σε αυτά τα κινήματα αποτελούσε ζωντανή διαφήμιση γι’ αυτά, τόσο με τις εμπεδωμένες απόψεις του, όσο και με τη στάση ζωής του.

Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των ιδεολογικών, κοινωνικών κλπ. κινήσεων υπήρξε η παντελής έλλειψη «οργάνωσης», «οργανώσεων», «καθοδηγητών», «διαφωτιστών» κλπ.. Οι, συνήθως άτυπες, συλλογικότητες που ανέπτυξαν ήσαν κατά συνέπεια πηγαίες, αυθεντικές και αποτελεσματικότατες αφού στηρίζονταν σε ισχυροποιημένα και ώριμα άτομα. Ακόμα και αν φαινομενικά «ηττήθηκαν» και «συμβιβάστηκαν» άλλαξαν για πάντα τον κόσμο μας αφού έδρασαν σε τόσο μεγάλο ψυχικό και πνευματικό βάθος, που ίσως θα βιώνουμε για πάντα τις ευεργετικές συνέπειές τους.

Τα κόμματα και οι κάθε είδους οργανώσεις υπήρξαν ανέκαθεν οι ατάλαντοι κληρονόμοι και οι υστερικές χήρες των Διαφωτισμών. Κανενός Διαφωτισμού δεν προηγήθηκε ποτέ κάποιο κόμμα, ή οποιουδήποτε είδους οργάνωση και μάλιστα θρησκευτική (όπως αυτοπροσδιορίζονται τα νομικά αυτά πρόσωπα μέσα από τις θρησκευτικού προσανατολισμού ονομασίες τους).

Αν π.χ. ο Μάης του ’68, η οι ελληνικές πολιτείες είχαν αφήσει πίσω τους κάποια κόμματα, σήμερα δεν θα ξέραμε καν ότι είχαν υπάρξει. Ειδικά ο Μάης και όλα τα μεταπολεμικά κοινωνικά κινήματα άλλαξαν για πάντα τις κοινωνίες στις οποίες εκδηλώθηκαν ακριβώς γιατί λειτούργησαν ως ρεύματα και ως διαφωτισμοί. Όχι ως οργανώσεις και ως κομματοθρησκευτικά ιερατεία Έτσι γίνονται σήμερα τα πράγματα (στην πραγματικότητα έτσι γίνονταν πάντα).

Για να γίνω πιο κατανοητός θα προτρέψω σε ανάγνωση οποιουδήποτε κειμένου, οποιουδήποτε αυτοαποκαλούμενου «θεωρητικού», ή οργάνωσης του «χώρου», που γράφτηκε π.χ. προ δεκαετίας και ένα οποιοδήποτε που να έχει γραφτεί πρόσφατα: είναι μάλλον απίθανο να εντοπίσει κανείς οποιαδήποτε εξέλιξη στην ποιότητα και στην εκφορά του λόγου.

Υπ’ αυτή την έννοια ο ιδεολογικός χώρος των αυτοαποκαλούμενων «αρχαιοθρήσκων» έχει πισωγυρίσει στην τυπολατρική ομφαλοσκόπηση (τόσο σε επίπεδο ιδεών όσο και πρακτικής) και στην γραφικότητα, πράγματα που από μια άποψη είναι συνώνυμα. Όπως και Δον Κιχώτης, πραγματοποιεί τον έναν «άθλο» μετά τον άλλον, αλλά οι ανεμόμυλοι (βλ. αυταπάτες) κάποτε θα τελειώσουν. Και τότε θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον εαυτό του και με την πραγματικότητα .

Κι αυτό έχει αρχίσει ήδη να συμβαίνει…

Θεόδωρος Α. Λαμπρόπουλος

Δημοσιεύθηκε ΕΔΩ

KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ:
Ο «ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ» ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ ΤΟΥ «ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ»

Κων. Παπαρρηγόπουλος: Πρόθεσή του ως ιστορικού ήταν η ιστορική αληθοφάνεια του σχιζοφρενικού ιδεολογήματος του «Ελληνοχριστιανισμού» και της «Μεγάλης Ιδέας» (=αναβίωσης του ανθελληνικού «Βυζαντίου»). Η σκοπιμότητα αυτή τον παρέσυρε σε πολλές αντιφάσεις και αλληλοσυγκρουόμενες ιστορικές θέσεις. Σκοπός του ήταν η συσκότιση και η παραποίηση της Νεοελληνικής ιστορικής πραγματικότητας. (Πίνακας του Β. Κοντόπουλου.)

Στη σύγχρονη χριστιανική Ελλάδα το έργο του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» αποτελεί τον θεμέλιο λίθο και το «ευαγγέλιο» της επίσημης κρατικής ιδεολογίας του Ελληνοχριστιανισμού. Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος παρουσιάζει κάποιες περιόδους της Ελληνικής Ιστορίας σχετικά αμερόληπτα. Όμως, όταν φθάνει στην χριστιανική Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την αποκαλούμενη ψευδώς «Βυζαντινή» (όρος που συντηρείται μέχρι και σήμερα), την παρουσιάζει ως Ελληνική με τον όρο «Μεσαιωνικός Ελληνισμός», που διακόπηκε δήθεν λόγω της Οθωμανικής κυριαρχίας το 1453, και κατέληξε στην δημιουργία του Νεοελληνικού κράτους του 1821. Σε άλλα σημεία του έργου του ο Παπαρρηγόπουλος αυτοαναιρείται: «εκάλουν εαυτούς Ρωμαίους».

Η εποχή κατά την οποία ολοκλήρωσε την ιστορία του, το 1870, ήταν λίγο μετά τον διωγμό του Όθωνα απ’ τους πολιτικοθρησκευτικούς ταγούς της Ορθοδοξίας και την επαναφορά του Χριστιανισμού σε πλήρη ισχύ. Η εποχή αυτή χαρακτηριζόταν από τυφλή θεοκρατία και οπισθοδρόμηση, όπου οι διωγμοί, οι αφορισμοί και τα συγχωροχάρτια έδιναν και έπαιρναν. Ήταν τότε που η Εκκλησία με εργαλείο την ιστορία του Παπαρρηγόπουλου θεμελίωσε την εθνική μας παραφροσύνη με το υβριδικό ιδεολόγημα του Ελληνοχριστιανισμού, που διατηρείται σε απόλυτη ισχύ έως σήμερα στην Παιδεία, τη Διανόηση και την Πολιτική της Ρωμιοσύνης.

Η μεγαλύτερη συμφορά του έθνους, η εξάλειψη του «Ελληνισμού των Δύο Ηπείρων» κάτι που δεν πέτυχε ποτέ κανένας κατακτητής, το πέτυχε το Ρωμαίικο κράτος με τη «Μεγάλη Ιδέα» (=αναβίωση του Βυζαντίου) που προσπάθησε να πραγματοποιήσει στις αρχές του 20ου αιώνα. Η ιδέα αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαρκαστικά ως «η μεγάλη ιδέα του Καραγκιόζη». Τα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν (Μικρασιατική καταστροφή, ξεριζωμός Ποντίων) αποτελούν την κοντόφθαλμη και αυτοκαταστροφική πολιτική προέκταση και πλευρά του «Ελληνοχριστιανισμού».

Το νεοσυσταθέν Ελληνικό έθνος του 1821 δημιουργήθηκε αρχικά από τις στάχτες του και τα συντρίμμια των αρχαίων αναμνήσεών του, «απ’ τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά» και όχι απ’ τα σκηνώματα των «αγίων» της Ορθοδοξίας, αυτά που περιφέρουν στα προσκυνήματα μέχρι σήμερα οι παπάδες για πλουτισμό και ειδωλολατρία.

Οι θυσίες όλων αυτών των ηρώων, αμέτρητων ντόπιων και αρκετών ξένων, (θυσιάστηκαν με όραμά τους την Ελληνική Αρχαιότητα κι όχι το «Βυζάντιο»), που έχυσαν ποταμούς αίματος για την δημιουργία του Νεοελληνικού κράτους το 1821, απέβλεπαν σε ένα εθνικό κράτος στα πρότυπα του Κλασικού και Αλεξανδρινού Ελληνικού Κόσμου. Γι’ αυτό προέκυψε (στο νέο κράτος) και το (μισητό στους Χριστιανούς και ξεχασμένο για πολλούς αιώνες) όνομα Έλλην-Ελλάς.

Παρά την προσπάθεια των υγειών δυνάμεων του Ελληνισμού (φιλέλληνες, Φιλικοί, Διαφωτιστές, οπλαρχηγοί, οι ήρωες Κλέφτες και κάποιοι Αρματωλοί) το κράτος που προέκυψε αποτέλεσε ένα πιστό αντίγραφο της παρηκμασμένης Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αυτό που όλοι μας σήμερα αποκαλούμε ψευδώς «Βυζάντιο». Κύριο ρόλο σ’ αυτήν την μεταστροφή έπαιξαν κυρίως η Ορθόδοξη Εκκλησία, οι Φαναριώτες, οι κοτζαμπάσηδες και οι πολιτικοί ταγοί της Ρωμιοσύνης. (Bλ. «Ο κατατρεγμός και η δολοφονία του Γεωργίου Καραϊσκάκη από το κράτος της Ρωμιοσύνης».)

Με δόλιους και συνομωτικούς τρόπους η ηγέτιδα δύναμη της Ρωμιοσύνης η Ορθόδοξη Εκκλησία, κατάφερε να καπελώσει και να και υποβαθμίσει όλους του υγιείς μηχανισμούς του νέου κράτους και κυρίως την παιδεία. Μία μικρή διακοπή με προσπάθεια επαναφοράς των Ελληνικών αξιών έγινε κατά την περίοδο της Αντιβασιλείας και του Όθωνα. Έκτοτε το Νεοελληνικό κράτος μεταλλάχθηκε οριστικά σ’ ένα Νεορρωμαίικο τριτοκοσμικό κρατίδιο, που μέχρι σήμερα υπολειτουργεί και τρεμοσβήνει κάτω από την ορθόδοξη πνευματική κυριαρχία.

«Ω ταλαίπωρος Ελλάς, δεν ανεστήθης εκ του τάφου, απλώς ήλλαξες τάφον, απ’ τον Τουρκικόν εις τον Χριστιανικόν». Τα λόγια του μεγάλου Έλληνα Διαφωτιστή Αδαμαντίου Κοραή θα ηχούν για πάντα στ’ αυτιά μας και θα μας δείχνουν το μέγεθος της πολιτιστικής μας καταδίκης και της εθνικής μας τραγωδίας, που εκτυλίσσεται χωρίς διακοπή έως σήμερα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις πομφόλυγες δηλώσεις του αρχιεπισκόπου κ. Χριστόδουλου στον Τύπο λίγο πριν τον θάνατό του: «Ήρωές μας δεν είναι οι αρχαίοι ήρωες και φιλόσοφοι ούτε οι αγωνιστές του ’21, ήρωές μας είναι οι μάρτυρες και οι άγιοι της Ορθοδοξίας, που πέθαναν για την πίστη τους», εννοώντας βεβαίως αυτούς που πέθαναν για τα συμφέροντα (οικονομικά και εξουσιαστικά) της Ορθοδοξίας και όχι για την Ελλάδα.

Οι αντιφάσεις του έργου του Παπαρρηγόπουλου

Ας δούμε μερικές από τις πιο τραγικές αντιφάσεις της ιστορίας του Κ. Παπαρρηγοπούλου αρχίζοντας από την περίοδο του Θεοδοσίου.

1. B΄ τόμος, «Από του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι του οίκου του Ιουστινιανού»:

Στα παρακάτω αποσπάσματα υποστηρίζει τον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο και κατακρίνει τον Θεοδόσιο και τον Χριστιανισμό για τα εγκλήματά τους κατά του Ελληνισμού:

* «Τότε ανετράπη εκ βάθρων ο εν Αλεξανδρεία περίφημος ναός του Σεράπιδος, πάλαι ποτέ οικητήριον των επιστημών, που έσωζε κατ’ αυτά τα έτη τα της αρχαίας σοφίας ίχνη. Τότε κατηδαφίσθη ο εν Απαμεία περικαλλής ναός του Διος. Τότε ηφανίσθησαν πλείστα άλλα της τέχνης αριστουργήματα ιδίως εν Συρία και εν Αιγύπτω… Αρκετοί δε εκ των επισκόπων και οι πλείστοι των μοναχών συνετέλουν προθυμότατα εις τον όλεθρον τούτον» (σελ.474).

* «Συγχρόνως εξέδωκε νόμους αυστηρούς όπως η κατάργησις του αρχαίου ελληνικού βίου και ιδίως του αρχαίου ελληνικού θρησκεύματος. Ο Θεοδόσιος κατήργησεν εν έτει 394 τον μέγαν ολυμπιακόν αγώνα κατά την 293ην Ολυμπιάδα. Και θα λείψη τότε δια παντός η επιφανεστάτη εκείνη των αρχαίων ελληνικών πανήγυρις» (σελ. 473).

* Για την σφαγή των Θεσσαλονικέων απ’ τον Θεοδόσιο στον ιππόδρομο: «Ευθύς την επομένην ημέραν προσεκλήθη ο λαός εις τον ιππόδρομον προς θέαν δήθεν ιπποδρομιακού αγώνος, εκεί δε αιφνιδίως οι στρατιώται έπεσαν με τα ξίφη των κατά του πλήθους και έσφαξαν εν διαστήματι τριών ωρών άνευ διακρίσεως αθώων και ενόχων πολιτών και ξένων δια μερικούς επτά χιλιάδας, δι’ άλλους δεκαπέντε χιλιάδας ανθρώπων. Η ανηλεής αύτη του Θεοδοσίου πράξις…» (σελ. 475).

Στα παρακάτω αποσπάσματα γράφει τα εντελώς αντίθετα και αυτοαναιρείται κατηγορώντας συλλήβδην όλο τον Αρχαίο Κόσμο για ειδωλολατρία:

* «Των ειδωλολατρών κατοίκων της Πόλεως (Νέας Ρώμης) πολλοί ελάτρευον και ανατολικάς θεότητας (…)» (σελ. 442).

* Και ο «θρίαμβος»: «Τοιουτοτρόπως επί Θεοδοσίου εθριάμβευσεν ο Χριστιανισμός κατά της ειδωλολατρίας» (σελ. 474).

* «Εν τω μέσω τοιούτων περιπετειών διήλθεν η του Θεοδοσίου βασιλεία· δεν ήρκεσεν η διοίκησις των Γότθων και η των σχέσεων αυτών ρύθμισις, δεν ήρκεσεν η κατατρόπωσις αρειανών και εθνικών, αλλά εδέησε να παλαίση και προς τας συνεπείας των γεγονότων τούτων (…)».

* «Ο Θεοδόσιος απεκλήθη Μέγας· και τη αληθεία δύναται να λογισθή μέχρι τινός άξιος της επωνυμίας ταύτης εν τη ιστορία των μοναρχών του ανατολικού κράτους» (σελ. 476).

Ο ανελέητος και ανθέλληνας δολοφόνος Ρωμαίος αυτοκράτορας Θεοδόσιος μεταλλάσσεται «δικαίως» σε «αγαθόν» και «Μέγαν»:

* «Ο Θεοδόσιος ανεκηρύχθη Μέγας τόσω μάλλον δικαίως (…).»

* «Λόγω ιδιωτικών αρετών ο Θεοδόσιος ήτο ομολογουμένως κρείττων του Μεγάλου Κωνσταντίνου, διότι διετέλεσεν αγαθός σύζυγος, αγαθός πατήρ, αγαθός αδελφός και φίλος ευγνώμων. Πλην τούτων δεν ήτο οξύτατος περί της οργής και ευκόλως ετρέπετο προς την επιείκειαν και την μετάνοιαν» (σελ. 477).

2. B΄ τόμος, «Από του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι του οίκου του Ιουστινιανού»:

* «Εις τον θρίαμβον του Χριστιανισμού συνετέλεσαν πολλά και ποικίλα πράγματα. Πρώτον πάντων της επιτυχίας αυτού αίτιον υπήρξεν η θεία των δογμάτων αυτού τελειότης. Εις την μεταξύ της φιλοσοφίας και των θρησκευμάτων πάλην είχον ήδη νεκρωθή αι αρχαίαι δοξασίαι, η δε κοινωνία των σοφών εστερήθη πάσης πίστεως και πλανωμένη ηθικώς εν ερήμω, εζήτει όασιν εις κάθε ψυχικήν παραμυθίαν» (σελ.361).

Εδώ η αρχαία σοφία και θρησκεία γίνονται «νεκρωμένη» ηθική πλάνη.

* Αλλού γράφει για τον Χριστιανισμό: «ο άπεφθος της νέας αληθείας χρυσός».

* «Ο λόγος του Κυρίου ανεμόρφωσε θρησκευτικώς, ηθικώς και κοινωνικώς τον κόσμον» (σελ.363).

* «Προ καιρού η ειδωλολατρία είχε παρεκτραπή εις όργια ελεεινά, αυτά δε εξ ανάγκης προεκάλεσαν την επέμβασιν της πολιτικής εξουσίας λόγω της δημοσίας ηθικής» (σελ.386).

Εδώ η σοφία ξέπεσε σε «ειδωλολατρικά όργια» και κατ’ αυτόν δικαίως επήλθε η τιμωρία τους!

* «Αλλ’ η θρησκεία, αν δεν είναι ήδη ο μόνος του καθ’ ημάς Ελληνισμού μοχλός, είναι πάντοτε μέρος του εθνικού βίου οργανικόν, ου άνευ εθνικός βίος δεν δύναται να υπάρξη, είναι πάντοτε εις των ακρογωνιαίων λίθων, εφ ων πρόκειται να ιδρυθή η μέλλουσα της Ανατολής τύχη» (σελ. 199).

* «Αποδεικνύων αδιαλείπτως ότι ο Ελληνισμός επί ρωμαϊκής κυριαρχίας εν τη Ανατολή ήκμαζεν» (σελ.356).

Εδώ ο Παπαρρηγόπουλος αυτοαναιρείται ξανά αφού παραδέχεται εκ παραλλήλου την ακμή του Ελληνισμού κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής κυριαρχίας:

* «Το άμεσον της κηρύξεως, της ερμηνείας και της διαδόσεως του Χριστιανισμού όργανον υπήρξεν η γλώσσα η ελληνική» (σελ.363).

Τελικώς λόγω της γλώσσας διεδόθη ο Χριστιανισμός και όχι μέσω της αγάπης;

* «Δεν είμεθα αποκλειστικοί και ομολογούμεν προθύμως ότι εις τον θρίαμβον του Χριστιανισμού συνετέλεσεν ωσαύτως η ρωμαϊκή κυριαρχία» (σελ.362).

Εδώ παραδέχεται την βίαιη και αιματηρή επιβολή του Χριστιανισμού απ’ τις ρωμαϊκές λεγεώνες επί του Ελληνισμού.

* «Ο Χριστιανισμός την στιγμήν που ενόμιζεν ότι εθριάμβευεν, υπέστη δεινήν κρίσιν και αίτιον κανέν άλλο δεν ήτο παρά η αντίδρασις του Αρχαίου Ελληνισμού. Μη φανή δε παράδοξον ότι λέγομεν αυτό, ότι ο Ελληνισμός επανεστάτησε κατά του νέου θρησκεύματος (του Χριστιανισμού), ενώ προηγουμένως είχομεν παραστήσει αυτόν συμμαχήσαντα μετά του θρησκεύματος τούτου» (σελ.386).

Εδώ έχει συνείδηση της αντίφασής του και προσπαθεί να απολογηθεί· έτσι μπερδεύει Ελληνισμό και Χριστιανισμό μην γνωρίζοντας ποιός επαναστάτησε εναντίον ποίου! Την Ελληνοχριστιανική σχιζοφρένεια, που συνεχώς προάγει επιχειρεί να την εμφανίσει ως συνέπεια λόγου.

3. Γ΄ τόμος, «Από του Ιουστινιανού μέχρι του Βασιλείου του Α΄»:

* «Εκ της καταστροφής ταύτης (των χριστιανικών διωγμών) δεν περιεσώθη η σεβασμία μήτηρ του ελληνικού κόσμου Ελλάς».

* «Από της εβδόμης όμως εκατονταετηρίδος εξέλιπεν παν ίχνος του ονόματος Έλλην και όλων αυτού των παραγώγων» (σελ.16).

Εδώ παραδέχεται ότι το όνομα Έλλην και Ελλάς είχε εξαφανιστεί ολοκληρωτικά απ’ την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία «Βυζάντιο» απ’ τον 7ο μ.Χ. αιώνα.

* «Αυτός ο λαός (ο ελληνικός) δεν ετόλμησε να διατηρήσει το πάτριον όνομα (…) κατήντησαν δε να ονομάσωσιν εαυτούς Ρωμαίους».

Και φυσικά μας λέει, ότι το νέο όνομα των Ελλήνων ήταν Ρωμαίοι που εξελίχθηκε σε Ρωμιοί, αυτό το σαράκι που κουβαλάμε δηλαδή μέχρι σήμερα.

* «Τα τελευταία λείψανα του αρχαίου θρησκεύματος εξηφανίσθησαν κατά την ενάτην εκατονταετηρίδα» (σελ.17).

* «Αλλ’ όμως από των χρόνων εις ους ευρισκόμεθα, κατά το πλείστον ο βίος αυτού ήτο ήδη ελληνικός (από το 476 μ.Χ. και εντεύθεν). Η Εκκλησία ήτο ανέκαθεν ελληνική. Αι σχολαί όλου του κράτους εκτός της πρωτευούσης ήσαν καθαρώς ελληνικαί. Η σημαία του κράτους δι ελληνικών εκοσμείτο γραμμάτων και εν τη αυλή η ελληνική ωμιλείτο γλώσσα» (σελ. 539).

Εδώ βυθίζεται πάλι στην Ελληνοχριστιανική του σχιζοφρένεια, αφού βαφτίζει τα πάντα ακόμα και την Ορθόδοξη Εκκλησία Ελληνική.

* «Εν γένει η θρησκεία δεν είναι δόγμα φιλοσοφικόν, το οποίον συζητούσιν, ασπάζονται η αποκρούουσιν ολίγοι τινές ελλόγιμοι άνδρες εξωκειωμένοι όντες προς τοιαύτας μεταφυσικάς μελέτας. Η πίστις ην η θρησκεία επαγγέλλεται να ενιδρύση εις τας ψυχάς των ανθρώπων δέον να διαδοθή εις τους πολλούς και να συντηρηθή ακράδαντος εν ταις συνειδήσεσιν αυτών» (σελ. 289).

Η προσπάθειά του είναι να πείσει τους Νεοέλληνες αναγνώστες του, ότι η χριστιανική θρησκεία πρέπει να διαδοθεί σε πολλούς και να ριζωθεί στις συνειδήσεις τους.

* «Παρά ταύτα η ιστορία των προμάχων του Χριστιανισμού έχει πολλάς σκιας» (Πρόλογος παρ. θ΄ ).

* Και μία λογική διαπίστωση: «Ο Μεσαιωνικός Ελληνισμός δεν ανέστησε επ’ ουδενί τον Αρχαίον, νεκραναστάσεις εν τη ιστορία δεν συμβαίνουν» (Πρόλογος Γ΄, παρ. 2).

* «Το ανατολικόν κράτος ήτο κράμα ποικίλων παραδόσεων, θεσμών και έξεων, ου μόνον ελληνικών και ρωμαϊκών αλλά βαρβαρικών και ασιατικών. Δι’ αυτόν τον λόγον πολλά εξαίρετα προς την διοίκησιν και την νομοθεσίαν διετήρησε, πολλά όμως ήσαν και τα αποτρόπαια και τα ταπεινωτικά, τα οποία παρεισέφρυσαν εις αυτό με την μετά του ασιατικού βίου επιμειξίαν» (σελ. 509).

Μία ακόμα αντιφατική παράγραφος για την ελληνικότητα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας «Βυζαντίου». Στα λόγια του διαφαίνεται η ταπεινωτική γι’ αυτόν Ασιατική επιμειξία των Βυζαντινών.

* «Το κυριώτερον αυτής της νόσου φάρμακον ήτο η ωργανωμένη προσπάθεια της εκτενεστέρας διαδόσεως της παιδείας εις τον λαόν και η εκκλησιαστική μεταρρύθμισις αρκούσε να θεραπεύση την καχεξίαν αυτήν. Όμως το πλείστον του έθνους λόγω της μεγάλης αμαθείας του απέκρουε την προτεινομένην αυτήν θεραπείαν» (σελ. 372).

Για την μεταρρύθμιση των Ισαύρων κατηγορεί τους ιερείς της Ορθοδοξίας καθώς και το ποίμνιο της «βυζαντινής» εποχής ως «ψυχικώς αρρώστους και αμαθείς» και αντιπροτάσσει ως φάρμακο της θεοκρατικής νόσου την Ελληνική Παιδεία:

Όλο το έργο του Κ. Παπαρρηγόπουλου βρίθει με πλήθος άλλων μή αναφερόμενων αποσπασμάτων στην έρευνα αυτή, εντόνων αντιφάσεων, αυτοαναιρέσεων και αντιπαρατιθέμενων απόψεων και θέσεων.

Οι αντιφάσεις για την Εικονομαχία

Εδώ ο Παπαρρηγόπουλος καταβαραθρώνει την εικονολατρία, στη συνέχεια όμως υποστηρίζει και εξυψώνει το κατεστημένο της:

* «Και ούτως ανεστυλώθησαν αι άγιαι και σεπταί εικόνες εν τω του θεού ναώ του τιμάσθαι και σέβεσθαι και προσκυνείσθαι υπό πάντων των πιστών (…). Η εορτή αύτη έλαβε χαρακτήρα πανηγύρεως τελουμένης ένεκα του θριάμβου της ορθής πίστεως και κατά πάσης εν γένει αιρέσεως» (σελ.534).

Εδώ εξυμνεί τους επτά αναθεματισμούς εναντίον του Ελληνισμού, που έως σήμερα ψάλλονται στις εκκλησίες της Ελλάδος την «Κυριακή της Ορθοδοξίας» (βλ. «Τα υβριστικά κατά των Ελλήνων επίσημα κείμενα της Ορθοδοξίας»).

Το Ανατολικόν Ρωμαϊκόν Κράτος με τα άλματα ασυνέπειας που τον διακρίνουν το ονομάζει «Χριστιανικό Ελληνισμό». «Διότι η μοναρχία αύτη εδημιουργήθη υπό του εν Ασία ακμάσαντος Χριστιανικού Ελληνισμού» (πρόλογος ζ΄). Τον τίτλο «Μεσαιωνικός Ελληνισμός» τον χρησιμοποιεί παράλληλα με τον όρο «Ανατολικόν Ρωμαϊκόν Κράτος» σε όλο το έργο του π.χ.: «Αλλά και έτερον μέγα έργον απεπειράθη να πράξη ο Μεσαιωνικός Ελληνισμός» (πρόλογος ια΄).

* Εδώ οι «μεσαιωνισταί Έλληνες» μεταλλάσσονται σε Ρωμαίους: «Καλούμεθα σήμερον Έλληνες, τους δε εις αυτάς τας χώρας κατά τον μέσον αιώνα πρωταγωνιστάς ονομάζομεν Βυζαντινούς. Αυτοί όμως ποτέ δεν παρεδέχθησαν την προσηγορίαν ταύτην, αλλά εκάλουν εαυτούς Ρωμαίους». Όσο για την περίοδο της Τουρκοκρατίας λέει ότι «εξηκολούθησεν αυτό το όνομα παραλλήλως, και ωνόμαζον εαυτούς Ρωμιούς» (πρόλογος κα΄). Και μέχρι και σήμερα οι Τούρκοι (κι αυτοί μπερδεμένοι) μας ονομάζουν Ρουμ = Ρωμιοί, ή Γιουνάν = Ίωνες.

Ο στρατός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναφέρεται στην ιστορία του Παπαρρηγόπουλου με τα εθνικά ονόματα της κάθε περιοχής, όπως «στρατός των Ρωμαίων, των Συρίων, των Αρμενίων, των Θρακησίων κ.α.» Περί ελληνικού στρατού ούτε λόγος να γίνεται, αφού η ονομασία Έλλην είχε εξοβελισθεί οριστικά όπως είδαμε επί ποινή θανάτου απ’ τα χρόνια του «αγίου» και «Μεγάλου» Θεοδοσίου. Εδώ λοιπόν καταβαραθρώνεται οριστικώς η ελληνικότητα του Ρωμαϊκού Κράτους απ’ τον ίδιο τον Παπαρρηγόπουλο αλλά και η ονομασία «Βυζάντιο» αντί του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους.

Η λέξη «Βυζάντιο» πρωτοεμφανίστηκε το 1567 μ.Χ. σε κείμενο του χριστιανού μοναχού Ιερωνύμου. Αργότερα (γύρω στο 1845) έγινε η αυθαίρετη καθιέρωση του όρου-φαντάσματος απ’ τους ταγούς του Ελληνοχριστιανισμού, και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα απ’ τους ορθόδοξους ιερείς, τους ιστορικούς, τα Μ.Μ.Ε., τα σχολικά βιβλία και τους διαφόρους ελλαδεμπόρους.

Σε όλο το έργο του Παπαρρηγόπουλου αναδεικνύεται η σχιζοφρενική αντιφατικότητά του και η υποταγή της ιστορικής επιστήμης στην ιδεολογική σκοπιμότητα, που προφανώς οι ταγοί του του υπέβαλαν αμέσως η εμμέσως να «θεμελιώσει» ιστορικά. Ουσιαστικώς ο Παπαρρηγόπουλος ήταν ένας τραγικός άνθρωπος και ιστορικός, άλλος ένας θύτης αλλά και ταυτοχρόνως θύμα του ιδεολογήματος του Ελληνοχριστιανισμού.

Επίλογος

Όλοι οι ανένταχτοι στην Ελληνοχριστιανική σχιζοφρένεια ιστορικοί (Σπηλιάδης, Σάθας, Κορδάτος, Άννινος, Φωτιάδης κ.ά.) έχουν παραγκωνιστεί και αποσιωπηθεί απ’ το Χριστιανορωμαίκο κατεστημένο. Αντ’ αυτών βέβαια οργιάζουν οι ταγοί ιστορικοί του ελληνοχριστιανισμού (Παπαρρηγόπουλος, Ζαμπέλιος, Καργάκος κ.ά.). (Διαβάστε επίσης: «Παπαρρηγόπουλος εναντίον Σάθα».)

Σήμερα το ελληνοχριστιανορρωμαίικο κράτος μας παραπαίει ως ο ουραγός της Ευρώπης. (Στο ζήτημα της αναφοράς των «ιουδαιοχριστιανικών ριζών του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού» στο Προοίμιο του Ευρωπαϊκού Συντάγματος το Ρωμαίικο κρατίδιό μας ήταν μεταξύ των ελάχιστων μελών-κρατών της Ε.Ε. που επέμεινε (ανεπιτυχώς) να περιληφθεί η ανωτέρω φράση, όταν η πλειονότητα των Ευρωπαίων εταίρων (που δεν έχουν υποστεί τα δεινά που υπέστη ο Ελληνισμός από τον Χριστιανισμό) τάχθηκαν υπέρ της αποβολής της φράσης αυτής, που, άν μή τι άλλο, είναι ανιστόρητη ως θέση, αφού τα κύρια ιστορικά χαρακτηριστικά του Χριστιανισμού δια μέσου των αιώνων είναι η αντίθεσή του κατά του Πολιτισμού και οι άγριοι διωγμοί που κατά καιρούς εξαπέλυσε κατά των πρωτοπόρων κάθε πολιτιστικής εξέλιξης).

Οι σημερινοί Νεοέλληνες είναι από βρέφη βαθιά ποτισμένοι απ’ την σχιζοφρενική ιδεολογία του Ελληνοχριστιανισμού και την κουβαλούν μέσα στα γονίδιά τους ως χρόνια πνευματική κληρονομική νόσο. Η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου αποτελεί τον παραμορφωτικό καθρέπτη της νεοελληνικής μας συνείδησης. Οι τριτοκοσμικές πρωτιές αυτού του κράτους και η βαθειά πολιτική και πολιτιστική του σήψη είναι αποτελέσματα της σχιζοφρενούς ιδεολογίας των «Παπαρρηγόπουλων» και της διαιωνιζόμενης μεσαιωνικής Ορθόδοξης θεοκρατίας, που το κυβερνά σαν μαριονέτα απ’ τα παρασκήνια.

Σαν κατακλείδα αφιερώνουμε στη Χριστιανορρωμιοσύνη μερικούς στίχους του ποιητή Κωστή Παλαμά, που έγραψε για τους ραγιάδες Χριστιανοέλληνες της εποχής του:

«Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς μηδέ λεβέντες, Όσσα,

ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι.

Κούφιοι κι οκνοί, καταφρονούν την θεία τραχειά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα και των Αρχαίων παλιάτσοι.»

Κωστής Παλαμάς

Βασίλειος Μαυρομμάτης