ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

Posted: 4 Σεπτεμβρίου 2009 in ΚΕΙΜΕΝΑ, ΟΛΑ

Δημοσιεύθηκε ΕΔΩ

Διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους. Η αρχή του τέλους του χριστιανισμού.

Ο νεοελληνικός διαφωτισμός είναι ακόμα ολοζώντανος και μαχητικός.

Ο Ροΐδης και ο Λασκαράτος είναι μέχρι στιγμής αθάνατοι. Ιδού η διεύθυνσή τους: http://roides.wordpress.com/

Αποτελεί θλιβερή πραγματικότητα το γεγονός ότι ελάχιστοι άνθρωποι, πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη, αντιλαμβάνονται τον τεράστιο ρόλο των θρησκειών στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Πρόκειται για σύμπτωμα αναδραστικής λειτουργικότητας.

Κυρίως μάλιστα των χριστιανικών θρησκευτικών δογμάτων της Ανατολής και της Δύσης. Της ορθόδοξης και της καθολικής εκκλησίας.
Για τον λόγο αυτόν, αμφότερα τα ιερατεία φροντίζουν με εξαιρετική επιμέλεια, τα ποίμνιά τους από τη μια μεριά να κρατούνται μακριά από την μελέτη της ιστορίας, και από την άλλη κυρίως να διδάσκονται την ιστορία, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα που αποσιωπούν όλες τις μελανές σελίδες που αφορούν την εγκληματική δράση τους.
Επί πλέον να αποσιωπούν εντελώς τον ρόλο τους όσον αφορά στην ανάμειξή τους στα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά τεκταινόμενα των κρατών.
Ο χριστιανισμός αποκοιμίζει τους πιστούς του κάθε φορά που χώνει τη μούρη του μέσα σε θέματα μη θρησκευτικής, εκ πρώτης όψεως, αρμοδιότητας. Ο λόγος είναι προφανής. Η υπόσχεσή του αφορά στον άλλο κόσμο. Στην σωτηρία της ψυχής. Στην αιώνια ζωή. Ο ίδιος διατείνεται ότι περιφρονεί αυτόν εδώ τον κόσμο, χάριν του επουράνιου. Οι πατέρες της εκκλησίας περιέγραψαν το μίσος τους για τον γήινο κόσμο μέσα σε εκατοντάδες τόμους.
Τι μας βροντοφωνάζει όμως η ίδια η ιστορία; Ακριβώς το αντίθετο. Το χριστιανικό ιερατείο έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια τον επουράνιο κόσμο – διαχρονικά δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια συμμορία ανώμαλων και κακόψυχων υποκειμένων – και έπεσε με τα μούτρα στις υποθέσεις του μάταιου, κατ’ αυτόν, εδώ κόσμου. Η αθεοφοβία του χριστιανικού ιερατείου διαχρονικά, είναι ξεκάθαρη στους γνώστες της χριστιανικής ιστορίας.
Το ιερατείο συμμάχησε με τις βασιλικές, φεουδαρχικές, πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις (ιδιαίτερη παθιασμένη ερωτική διάθεση επέδειξε στις δικτατορικές κυβερνήσεις) του κάθε τόπου, προσφέροντας σ’ αυτές και στον εαυτό της την απαραίτητη προϋπόθεση της καλοπέρασης όλων τους: να κρατιέται ο λαός στο μαύρο σκοτάδι της αμορφωσιάς και της δεισιδαιμονίας. Χρησιμοποίησε την κόλαση του θεού του άλλου κόσμου ως μπαμπούλα για να κουμαντάρει τις επίγειες υποθέσεις του δουλικού ποιμνίου του.
Το χριστιανικό ιερατείο σε κάθε περίπτωση υποτάχτηκε και υπηρέτησε την κάθε εξουσία, ακόμα – και χωρίς κανέναν δισταγμό πάντοτε – και των πάσης φύσεως κατακτητών της χώρας στην οποία ασκούσε τα «θρησκευτικά του καθήκοντα». Κορυφαίο παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της Ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας δια του Πατριαρχείου της, επί Τουρκοκρατίας, η οποία όχι μόνον υπηρέτησε πιστά, επί μισή χιλιετία, τους κατακτητές της χώρας της, αλλά και φρόντισε επιμελώς υπέρ των Τούρκων για να την κατακτήσουν, όταν διαπίστωσε ότι στο νέο καθεστώς θα έχαιρε περισσότερων προνομίων, όπως πράγματι κατέδειξαν τα ιστορικά γεγονότα.
Για την διαπλοκή του στις κοσμικές υποθέσεις έχουν παρατεθεί από τους ιστορικούς και τους σχετικούς ερευνητές μύρια όσα αναγκαία και ικανά στοιχεία, τα οποία δεν άφησαν κανένα σημείο της υπόθεσης που να μη το διαφωτίσουν πλήρως. Στην παρούσα ιστοσελίδα παρατίθεται κατάλογος επτακοσίων περίπου βιβλίων (βλ. στη στήλη ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ, «ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ»), πολλά εκ των οποίων διαπραγματεύονται το εν λόγω θέμα.
Μέχρι στιγμής δεν αναφέραμε κανένα ντοκουμέντο σχετικά με τους ισχυρισμούς μας, επειδή όλ’ αυτά που απαιτούνται προς αυτή την κατεύθυνση τα παραθέτουμε σε δεκάδες άρθρων μέσα στην παρούσα ιστοσελίδα.
Ένα είναι το κυρίως θέμα που ενδιαφέρει το παπαδαριό. Μια είναι η πρόταση που το τρελαίνει στην κυριολεξία. Που αρκεί και μόνο να την ακούσει για να λυσσάξει. Που αρκεί για να το φέρει σε κατάσταση πανικού. Αρκεί να πει κανείς: «διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους».
Δεν έγκειται τόσο ο φόβος του στην άρσης της πληρωμής των μισθών και των οικονομικών επιχορηγήσεων προς την εκκλησία από την πλευρά της πολιτείας στην περίπτωση του διαχωρισμού. Και άνευ αυτών των προϋποθέσεων το ιερατείο είναι σε θέση να σταθεί οικονομικά πολύ άνετα. Οι δούλοι του θεού δεν πρόκειται να το αφήσουν «νηστικό».
Αυτό που πανικοβάλλει το ιερατείο είναι η απώλεια του ποιμνίου. Πώς και πότε όμως μπορεί να παρουσιαστεί το φάντασμα μιας τέτοιας προοπτικής; Ποιο είναι το κλειδί που μπορεί ν’ ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου και να αμολήσει τους ανέμους, οι οποίοι θα σαρώσουν συθέμελα την εκκλησία; Ασφαλώς η ελεύθερη και επιστημονική παιδεία. Η παιδεία που θα συντρίψει τα θεμέλια της δεισιδαιμονίας και του θρησκευτικού σκοταδισμού. Αυτή που θα ροκανίσει τα θεμέλια του δουλικού χριστιανικού όχλου, ο οποίος θρέφει τα σμήνη των κηφήνων των καλόγερων, του ιερατείου και του παπαδαριού. Προς θεού, μη χάσουμε τον έλεγχο της παιδείας. Αυτός είναι ο εφιάλτης των κηφήνων της χριστιανικής κυψέλης.
Ήρθε λοιπόν η ώρα που τον έχασε τον έλεγχο, το κακόμοιρο ιερατείου. Όσο κι αν πάλεψε να τον κρατήσει, με δόντια και με νύχια, δεν τα κατάφερε. Αιώνες πάλεψαν οι λαοί της Ευρώπης για να το καταφέρουν. Αλλού σε απόλυτο βαθμό, αλλού σε μεγαλύτερο κι αλλού σε μικρότερο. Χύθηκε πολύ αίμα στον βωμό αυτής της υπόθεσης.
Σε μια άκρη όμως της Ευρώπης απόμεινε ως οικτρό δείγμα του παρελθόντος. Μια «πολιτεία» η οποία, όλως περιέργως, παρέμεινε εντελώς ανεπηρέαστη από το ιστορικό αυτό πανηγύρι. Θαρρείς και η ιστορία θέλησε ν’ αφήσει κάποιο ζωντανό δείγμα ενός συγκεκριμένου παρελθόντος της. Εκεί λοιπόν στην χώρα της Ελλάδος, αντί όλων αυτών των εξελίξεων, διαπιστώνει κανείς, μεταξύ των άλλων παράδοξων, ότι υπάρχει το «Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων». Και προσέξτε παρακαλώ, διότι ο τίτλος του είναι εντελώς παραπλανητικός διότι, όπως πολύ εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς, πρόκειται για το υπουργείο του Ορθόδοξου χριστιανικού θρησκεύματος.
Εξ αιτίας αυτής της ιδιαιτερότητας διαθέτουμε το εξής ιδιόμορφο καθεστώς. Εάν θελήσουμε να πληροφορηθούμε για τον αγώνα των λαών της Ευρώπης υπέρ του διαχωρισμού της εκκλησίας από το κράτος, είμαστε αναγκασμένοι να προστρέξουμε στις ιστορικές πηγές. Αντιθέτως όταν πρόκειται να ερευνήσουμε το ίδιο θέμα στην χώρα της Ελλάδος, τότε δεν έχουμε παρά να παρατηρήσουμε τα εδώ και τώρα τεκταινόμενα στην ολοζώντανη πραγματικότητά της.
Ας αναφέρουμε κάτι για τον τελεσφορήσαντα αγώνα των Ευρωπαίων (Στις Η.Π.Α., παρ’ όλο που στην χώρα αυτή καθιερώθηκε εξ αρχής κοσμικό κράτος, η καθολική εκκλησία προχώρησε σε σοβαρή αντεπίθεση η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη. Αιχμή του καθολικού δόρατος αποτελεί η απόπειρα αντικατάστασης στην παιδεία της διδασκαλίας της εξέλιξης του Δαρβίνου, απ’ αυτή του δημιουργισμού ή του φκιασιδωμένου δημιουργισμού που ονομάστηκε «του ευφυούς σχεδίου»).
Απ’ όσα γνωρίζουμε, η γνώμη μας είναι ότι η πιο εμπεριστατωμένη εργασία, πάνω στο θέμα του διαχωρισμού, όσον αφορά στα Ευρωπαϊκά κράτη, είναι του Άβρο Μανχάτταν ο οποίος το 1949 έγραψε το βιβλίο «ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΚΑΙ Ο 20ος ΑΙΩΝΑΣ» (εκδ. «Α. ΠΑΠΑΚΩΣΤΑΣ», ΑΘΗΝΑ, copyright για την ελληνική γλώσσα εκδ. «ΚΑΔΜΟΣ»). Το βιβλίο αυτό είναι ανεκτίμητης αξίας διότι, εκτός από το συγκεκριμένο θέμα, που μας ενδιαφέρει εδώ, διαχειρίζεται άριστα και ντοκουμενταρισμένα το θέμα της τεράστιας επιρροής που άσκησε το Βατικανό στην παγκόσμια ιστορία. Όσοι έχουν αντιληφθεί επαρκώς τον καθοριστικό ρόλο των θρησκειών στο παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι, είναι βέβαιο ότι θα συγκλονιστούν όταν διαβάσουν το βιβλίο αυτό.
Ερχόμαστε τώρα στα καθ’ ημάς. Όσον αφορά στο παρελθόν, σχετικά με τον ρόλο της ορθόδοξης εκκλησίας στις υποθέσεις του Ελληνικού έθνους, δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι έχουμε σχεδόν εξαντλήσει το θέμα, μέσα από δεκάδες άρθρα που βρίσκονται αναρτημένα μέσα στον ιστότοπό μας. Επίσης οι ιστότοποι που προτείνουμε στην πρώτη σελίδα μας έχουν εξαντλήσει το ζήτημα ακόμα πιο υπεύθυνα από εμάς.
Το επιμύθιο της αμαρτωλής αυτής ιστορίας λέει ότι η ορθόδοξη εκκλησία με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσον δεν έκανε τίποτε άλλο από το να κρατά τον ελληνικό λαό μέσα στα σκοτάδια της φρικτής δεισιδαιμονίας. Τακτική από την οποία δεν παραιτήθηκε ποτέ μέχρι και σήμερα. Οι ιστότοποι που προαναφέραμε παρουσιάζουν συνεχώς όλα τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα εδώ και τώρα και αφορούν ασφαλώς το θέμα μας.
Αυτά που αποδεικνύονται καθημερινά προκαλούν δικαιολογημένη απογοήτευση. Η αδιαφορία του πληθυσμού της χώρας της Ελλάδος, απέναντι σ’ ένα ζήτημα τόσο καθοριστικής σημασίας για το μέλλον της χώρας, είναι σκανδαλώδης. Οι διαφωτιστές απευθύνονται σε κοινό το οποίο επιμένει να κρατά βουλωμένα τ’ αυτιά του με άφθονο θρησκευτικό βουλοκέρι. Οι συλλογικοί φορείς των δασκάλων, των καθηγητών και των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, όχι μόνον κωφεύουν χαρακτηριστικά αλλά πολλές φορές τάσσονται με το μέρος της σκοταδιστικής εκκλησίας. Ιδιαίτερα η μεριά των δασκάλων. Αυτών των τελευταίων ο συντηρητισμός, η καθυστέρηση και η θρησκευτική τους προσκόλληση, η μέχρι φονταμενταλιστικού βαθμού, είναι ανεκδιήγητη.
Το καθεστώς αυτό οδηγεί την εκκλησία και τους παρατρεχάμενους παρασίτους της σε εντυπωσιακή αποθράσυνση. Μια χαρακτηριστική περίπτωση τέτοιας συμπεριφοράς είναι η λυσσαλέα επίθεση των ανθρώπων αυτών κατά της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Πρωτοπόροι στην επίθεση αυτή το ανώτερο ιερατείο, το παπαδαριό και οι πολύτεκνοι. Και ποιοι άλλοι; Οι δάσκαλοι. Άπαντες οι υπόλοιποι παρακολουθούν με πλήρη αδιαφορία τον «αγώνα» των σκοταδιστών αυτών.
Ουδέποτε τα συλλογικά όργανα των εκπαιδευτικών διαμαρτυρήθηκαν για το αίσχος αυτό που λέγεται Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και θρησκευμάτων.
Δηλαδή, μωρέ εκπαιδευτικέ, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, που καθιέρωσαν κοσμικά κράτη βγήκαν ζημιωμένοι από αυτήν τους την επιλογή; Γιατί δεν ντρέπεσαι, μωρέ, όταν ξέρεις πολύ καλά ότι μετά από σένα που δίδαξες την θεωρία της εξέλιξης θα μπει στην τάξη ο θεολόγος, για να διδάξει στους μαθητές σου την δημιουργία του ανθρώπου από τον θεό του Μωυσή Γιαχβέ; Γιατί επιμένεις να οδηγείς τους μαθητές σου στον εκκλησιασμό, όπου εκεί θα ακούσουν το «ελληνοπατριωτικό» «των αγίων πατέρων ημών Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ»; Αυτούς τους Εβραίους αναγνωρίζεις εσύ για πατέρες των Ελλήνων; Είσαι εσύ Έλληνας πατριώτης εκπαιδευτικός; Πότε θα μας απαντήσεις σ’ αυτό το τελευταίο ερώτημα, το οποίο σου θέτουμε συνεχώς εδώ και δεκαετίες;
Πρέπει να το πούμε ξανά στα ίσια. Οι τάξη των εκπαιδευτικών φέρει την αποκλειστική ευθύνη για τα μαύρα χάλια της παιδείας, διότι ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε σοβαρά για την απαράδεκτη ανάμειξη του χριστιανικού ιερατείου στα ζητήματα της παιδείας. Εκπαιδευτικοί που αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η θρησκεία αποτελεί την ισχυρότεροι τροχοπέδη στην πρόοδο των λαών είναι επικίνδυνοι. Είναι επιβλαβείς. Είναι όργανα που διαιωνίζουν τον σκοταδισμό και την οπισθοδρόμηση.
Κανείς, νομίζουμε, δεν χειρίστηκε το ζήτημα αυτό με πιο διαφωτιστικό τρόπο από τον Άβρο Μανχάτταν που προαναφέραμε. Ο άνθρωπος όμως αυτός έγραψε για τα μέχρι το 1960 γεγονότα. Εκείνος ο οποίος συνέχισε το διαφωτιστικό έργο του Μανχάτταν, κι ο οποίος, απ’ όσο φαίνεται, μάλλον τον αγνοούσε, είναι ο Richard Dawkins. Με το βιβλίο του «Η περί Θεού αυταπάτη», εκδ. ΚΑΤΟΠΤΡΟ, μας διαφωτίζει πλήρως για το ζήτημα του χωρισμού της εκκλησίας από το κράτος, μεταξύ των άλλων. Αυτό που καθιστά το βιβλίο μοναδικό είναι ότι αναφέρεται κυρίως στο πρόσφατο παρελθόν και στο σήμερα. Αυτό θα πει ότι ο κάθε ενδιαφερόμενος είναι σε θέση να διασταυρώσει σχεδόν εύκολα το αληθές των λόγων του, μέσα σ’ αυτή την πληροφοριακή εποχή. Δεν θα αναφέρουμε τίποτε περισσότερο για το βιβλίο αυτό, επειδή η απόκτησή του είναι πανεύκολη και προσιτή.
Ας μας επιτραπεί όμως επ’ αυτού μια διευκρίνιση: σ’ όποια μεριά κι αν τοποθετεί κανείς τον εαυτό του, είτε δηλαδή αισθάνεται κανείς θεϊστής και θρήσκος είτε άθεος και άθρησκος, μάλλον θα δυσκολευτεί να ισχυριστεί ότι σπατάλησε ανώφελα τον χρόνο που διέθεσε για να το διαβάσει.

Βασδέκης Ν. Σταύρος

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.