Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Posted: 4 Σεπτεμβρίου 2009 in ΓΕΛΟΙΟ, ΚΕΙΜΕΝΑ, ΟΛΑ

Δημοσιεύθηκαν στις σελίδες:
http://roides.wordpress.com/2008/03/12/misso120308/,
http://roides.wordpress.com/2009/03/08/8mar09/,
http://roides.wordpress.com/2009/03/09/9mar09/,
http://roides.wordpress.com/2009/03/19/10mar09b/,
http://roides.wordpress.com/2009/03/11/11mar09b/.
Η συζήτηση και τα σχόλια σας εκεί!

«Η Μέρα της Γυναίκας» και Ο μισογυνισμός της Ορθόδοξης Εκκλησίας

12/03/2008 από Po

Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στην «Ημέρα της Γυναίκας» (8 Μαρτίου).

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Υπατία η Αλεξανδρινή, ελαιογραφία του Charles William Mitchell-1885.
Ωραία και υπερήφανη γυναίκα, μαθηματικός, φιλόσοφος, γδάρθηκε ζωντανή από τους καλόγερους του πατριάρχη αγίου Κύριλλου ανηψιού και κληρονόμου του προηγούμενου πατριάρχη Θεόφιλου που είχε κάψει ότι σύγγραμμα είχε σωθεί από τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας μαζί με τον ναό του Σεράπιδος. Η κατακρεούργηση της φιλοσόφου έγινε αν όχι κατά διαταγήν του, με την πλήρη ανοχή του και σίγουρα μέσα στο κλίμα τρομερού μίσους και θρησκευτικού φανατισμού που ο ίδιος δημιούργησε στην κάποτε φιλόξενη και πολυπολιτισμική πόλη των λογίων. Το πατριαρχείο Αλεξανδρείας, δεν έχει ζητήσει ακόμη συγγνώμη (Υπήρξε και σχετικό αίτημα της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας) αλλά η Εκκλησία τυμβωρυχεί: Η αγ. Αικατερίνη παρίσταται στην εικονογραφία με αστρονομικά και μαθηματικά όργανα, αφού η παράδοση απέδωσε τις επιστημονικές ιδιότητες της Υπατίας στην αγία. Η Εκκλησία γιορτάζει τα κατορθώματα του Κύριλλου στις 9 Ιουνίου και μνημονεύει το όνομά του στο τέλος κάθε λειτουργίας, ζητώντας την μεσιτεία του στον θεό της.

O μισογυνισμός στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Κύριε Ροΐδη,
Το Άγιο Όρος ζητά με επιστολή στον Πρόεδρο της Βουλής, την άρση της ασυλίας της βουλευτίνας Β΄Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ Λίτσας Αμανατίδου Πασχαλίδου, επειδή ήταν επικεφαλής των γυναικών που παραβίασαν το Άβατο, διαμαρτυρόμενες για τις καταπατήσεις γης από την μονή Κουτλουμουσίου.
(Για το συμβάν βλ. http://roides.wordpress.com/page/3/).

«Eυχόμενοι δαψιλή την ευλογίαν του Θεού εφ’ Υμάς, δια του παρόντος Ιεροκοινοσφραγίστου ημών Γράμματος και εξ αποφάσεως εν συνεδρία Β’/22.1.2008 της καθ’ ημάς Ιεράς Κοινότητος προαγόμεθα, ίνα γνωρίσωμεν Υμίν ότι… η βουλευτής του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ κ. Ευαγγελία …. ….λαβούσα μέρος εις διαδήλωσιν, εις την οποίαν συμμετέσχον διαδηλωταί εκ των Δ.Δ. Ουρανοπόλεως, Σιθωνίας, Τορώνης και Ορμυλίας, ……..παραβιάζουσα ούτω προκλητικώς το άβατον του Άγιου Όρους …….».

Αναρωτιέμαι, πρόκειται για δωρεάν διαφημιστική εκστρατεία υπέρ του ανερχόμενου ΣΥΡΙΖΑ, ή απλώς ο μισογυνισμός τυφλώνει τους καλόγερους; Μάλλον το δεύτερο, αφού η εχθρότητα προς το γυναικείο φύλο είναι βασική αρχή της Ορθοδοξίας.Αν με βρίσκεται υπερβολικό κε Ροϊδη, επιτρέψτε μου να υποστηρίξω την άποψή μου.

Επικαλούμαι τον μακαρίτη Χρ.Παρασκευαϊδη, αρχιεπίσκοπο βαλκανικής χώρας: “Επειδή ο άνδρας είναι η κεφαλή της οικογενείας, είναι φυσικό να κατέχει και τα ανώτερα μορφωτικά προσόντα εν συγκρίσει με την σύζυγο, χωρίς βέβαια και τούτο να είναι εντελώς απόλυτο. Είναι ένας κανόνας, που ημπορεί να έχει και τις εξαιρέσεις του, όμως κατά βάσιν είναι ορθός“. Στο άρθρο του: “Εμπρός απ’τον γκρεμό”, της σειράς “Ελληνορθόδοξη Αυτοσυνειδησία“, κατηγορεί το κράτος που “δεν θεωρεί υποχρεωτικό το επώνυμο του άνδρα για την γυναίκα και για τα παιδιά“. Οι αρχές του πάνε περίπατο, όταν πρόκειται να εφαρμοσθούν στην ζάπλουτη Αθηνά Ρουσέλ, που την ονομάζει με το πατρικό της μητέρας της Ωνάση και όχι με το δικό της πατρικό Ρουσέλ. Αλλού πάλι ερμηνεύει το γιατί η γυναίκα έφυγε από την “ορθή τοποθέτηση” που “θέλει την σύζυγο και μητέρα βασίλισσα του σπιτιού“-πυργοδέσποινα της κουζίνας δηλαδή-και στράφηκε “στην εκμάθηση τέχνης ή επιστήμης και γενικά στον βιοπορισμό. Αυτό έγινε όχι τόσο από πραγματική ανάγκη, όσο από την διάθεση να μην υστερεί σε τίποτε, όπως ενόμιζε, απέναντι του ανδρός“. («Ελευθεροτυπία», 31-7-2000).

Επικαλούμαι και τον «Εντιμότατο» (Ο χαρακτηρισμός ανήκει στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.Βαρθ.) Ομολογητή της Ορθοδοξίας κ. Γρηγόριο Μιχαλόπουλο, αρχηγό της «Εθνικής Συμμαχίας», Μεγάλο Άρχοντα Οφφικιάλιο πολλών πατριαρχείων (εκτίει δυστυχώς ποινή φυλάκισης για εκβιασμούς), ο οποίος ξεμπροστιάζει την φεμινίστρια Μαργ. Παπανδρέου, (μητέρα του ευσεβέστατου Γ.Α.Π). που καταγγέλλει τις βόμβες ουρανίου, αντί να κοιτάζει την κουζίνα της. Ο ίδιος εγκαλεί την σύζυγο του τότε Αμερικανού πρέσβη, που τόλμησε να ασχοληθεί με την σεξουαλική εκμετάλλευση των μεταναστριών από τους ελληνορθόδοξους μαστροπούς και πελάτες: “Επιστρέψτε στα ταμπόν σας” (”Ελ.Ώρα”, 12-12-2001). Η κάπως άκομψη προτροπή του μου θυμίζει την απαγόρευση του Ζ΄Κανόνα του Τιμόθεου Αλεξανδρείας, συμμετοχής της γυναίκας στα μυστήρια όταν έχει την έμμηνη ρύση της.

Η εβραϊκή μυθολογία παρουσίασε την Εύα αφ’ ενός να κατασκευάζεται από το πλευρό του Αδάμ, αφ’ετέρου να παρασύρει τον άνδρα της στην αμαρτία. Ο απ. Παύλος συνιστά σιωπή στις γυναίκες-”εν ταις εκκλησίαις σιγάτωσαν ου γαρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν αλλ’υποτάσεσθαι…αισχρόν γαρ εστι γυναιξίν εν εκκλησία λαλείν” (Κορινθίους Α΄, 11) τις καλεί να φοβούνται τον άνδρα και ορίζει: “Εάν μια γυναίκα δεν έχει κάλυμμα-την ώρα της προσευχής-τότε ας κόψη και τα μαλλιά της“, αντίθετα με τον άνδρα που “δεν πρέπει να σκεπάζει την κεφαλήν του επειδή είναι εικόνα και δόξα του Θεού” (Κορινθ.Α΄, 14, 34). Αλλά αυτές που βρίσκουν τον μπελά τους από τον επιστολογράφο είναι οι νεαρές χήρες διότι “θέλουν να παντρευτούν” και μαθαίνουν να είναι “αργαί, φλύαροι και περίεργοι, λαλούσαι τα μη δέοντα” (Τιμοθ. Α΄, 5, 13). Ο Παύλος εξηγεί: “κεφαλή γυναικός ο ανήρ” και συμπληρώνει πως δεν φτιάχτηκε ο άντρας για την γυναίκα “αλλά γυνή δια τον άνδρα” (Κορινθ. Α΄, 11, 3 & 7). Και η χαριστική βολή: «Καλό είναι για τον άνθρωπο (!!!), να μην αγγίζει γυναίκα» (Α΄,7,1). Μην τον παρεξηγείτε όμως. Δεν είχε συνέλθει ακόμη η Ορθόδοξη Σύνοδος της Μακόν (6ος αιώνας), για να αποφανθεί πως η γυναίκα είναι άνθρωπος και έχει ψυχή. Γι’ αυτό και ο άγ. Πορφύριος της Γάζας (5ος αι.), όταν κατεδάφισε το εθνικό ιερό Μαρνείον και πλακόστρωσε έναν δρόμο με τα μάρμαρά του, το έκανε για να πατούν επάνω του “όχι μόνον άνθρωποι, αλλά και γυναίκες, γουρούνια και άλλα ζώα” (Βλ. βίο του από «Μάρκο Διάκονο»).

Ο ιερός Αυγουστίνος επίσκοπος στην Τυνησία, ένας Βέρβερος μέγιστος εκκλησιαστικός πατέρας που στην Ελλάδα λατρεύεται στην μονή του κ. Μουλατσιώτη, (τ. μάνατζερ του συγκροτήματος «Παπαροκάδες», δυο μέλη του οποίου πέταξαν τα ράσα τους), οργίασε στα νιάτα του με πόρνες, και απέκτησε 18άρης με μία εταίρα ένα εξώγαμο παιδί. Όταν επηρεασμένος από τη μάνα του Μόνικα καλογέρεψε, απεφάνθη πως η γυναίκα δεν έχει ψυχή. Ο φονιάς άγ. Ιουστινιανός, σύζυγος της πόρνης αγ. Θεοδώρας, θέσπισε την ποινή του θανάτου για τις διακόνισσες που θα έχαναν την παρθενία τους (Νεαρά, 6 του 535). Ο Ρώμης Κλήμης θεωρούσε ασέβεια να υπάρχουν γυναίκες ανάδοχοι στις βαπτίσεις (P.G. 1, 781). Τα ιερά κιτάπια είναι γεμάτα από μωρολογίες ρασοφόρων γεροντοπαλίκαρων, ενώ καμία γυναίκα δεν θεωρήθηκε τόσο σοφή ώστε να καταγραφεί έστω και μια της κουβέντα. Ο Μ. Βασίλειος, ορμηνεύει τις γυναίκες πως επειδή “η θέσις της γυναικός είναι πολλώ κατωτέρα της του ανδρός“, όταν η γυναίκα δέρνεται από τον άντρα της “πολλάς πληγάς οφείλει να υπομένη μάλλον ή να διαζευχθή του συνοικούντος” (Βλ. Κ.Γαρδίκα «Το έγκλημα της μοιχείας…»-Παπαζήσης, 1966). Ο Ι.Χρυσόστομος, που μεγάλωσε ορφανός από νήπιο με την καθοδήγηση της ευσεβούς μαμάς του Ανθούσας, αποφαίνεται πως η γυναίκα “του ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλά δούλη εστί του ανδρός” (P.G. 61,152). Τόσο δούλη που μπορεί να την εκδίδει ως πόρνη ο σύζυγος, σύμφωνα με την γαμήλια ευχή η οποία προβάλει ως πρότυπο για τους νιόπαντρους τον αγ. Αβραάμ και την Σάρα. Ο Αβραάμ όμως, παρουσίασε την γυναίκα του στον Φαραώ ως αδελφή του και του την παραχώρησε παίρνοντας γι’ αυτό αμοιβή. Επανέλαβε την πράξη αυτή, εκδίδοντάς την στον βασιλιά των Γεράρων Αβιμέλεχ (Γένεσις, 12 και 20). Ο αγ. Αθανάσιος συμβούλευε τους άντρες να υποχρεώνουν τις συγγενείς τους να καλύπτονται ώστε «τα πρόσωπα αυτών μη φαίνεσθαι» (P.G, 28,845). Ο Ο΄Κανόνας της Πενθέκτης, ορίζει πως οι γυναίκες πρέπει να σιωπούν την ώρα της λειτουργίας, διότι οφείλουν να υποτάσσονται, κι αν θέλουν να μάθουν κάτι “τους ιδίους άνδρας επερωτάτωσαν“. Ο Χρυσόστομος κατακεραύνωνε τις φτωχούλες που έβγαιναν στην αγορά να πουλήσουν την πραμάτεια τους: «αισχρόν παρθένον επ’ αγοράς εστάναι…» (P.G. , 47, 520).

Μεταξύ των μαστροπών της βυζαντινής πορνείας υπήρχαν και ιερωμένοι, γι αυτό και η Σύνοδος του Τρούλλου αναγκάστηκε να ορίσει την καθαίρεση τους (κανόνας 86). Αλλά και σήμερα, ακραιφνώς ελληνορθόδοξη εφημερίδα αποκάλυψε ηγούμενο ο οποίος εξέδιδε τις καλόγριες του στην Μύκονο και ομολογεί ότι δέχτηκε “βροχή αλλεπάλληλων καταγγελιών” “από νωρίς το πρωϊ μέχρι αργά το βράδυ” για πάνω από 10 μονές όλης της χώρας και διερωτάται: “Τι συμβαίνει; Και τι μέλλει γενέσθαι στα Ησυχαστήρια της Πίστης μας;…” («Αδ.Τύπος-Ρίζου», 23-10-2001). Πιστεύω κε Ροϊδη, πως πρόκειται για δημοσιογραφικές υπερβολές.

Οι Κανόνες απαγορεύουν να φορούν οι γυναίκες αντρικά ρούχα και τα μοναστήρια σπεύδουν να εφαρμόσουν σήμερα αυτήν την εντολή στις ταλαίπωρες επισκέπτριες που υπάκουα μεταμφιέζονται με βρωμερές κελεμπίες. Ούτε μια από τις ευσεβείς προσκυνήτριες που υποκύπτουν βλακωδώς στην προσβολή, δεν θα ξέρει πως έχουν αγιοποιηθεί πάνω από 15 γυναίκες (Ευγενία, Πελαγία, Ευφροσύνη, Δοσιθέα κλπ) που μεταμφιεσμένες σε ευνούχους μόνασαν σε αντρικά μοναστήρια. Οι γυναίκες δεν θεωρούνται άξιες να ιερωθούν, να μπαίνουν στο άδυτο του ναού ή στο Άγ.Όρος. Η πρώτη φοιτήτρια της Θεολογίας στη χώρα μας γράφτηκε στη Σχολή μόλις το 1923 μ.Χ. Θύμα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, υπήρξε η Ελένη Παντελίδου, που αυτοκτόνησε στα 1887 επειδή δεν της επιτράπηκε να εγγραφεί στην Ιατρική Σχολή. Το 1934 ψηφίζουν οι γυναίκες για πρώτη φορά. Από το 1930 η κυβέρνηση Βενιζέλου τους έδωσε το δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές. Στην Αχαϊα αντέδρασε ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας. Τελικά στην Πάτρα ψήφισαν μόνο 68 γυναίκες. Η ύπαρξη φαλλού είναι απαραίτητη προϋπόθεση της ιερωσύνης. Όμως η Αγγλικανική Εκκλησία των ΗΠΑ, τόλμησε το αυτονόητο και χειροτόνησε το 1988 την πρώτη γυναίκα επίσκοπο στην ιστορία των 3 μεγάλων (Καθολικής, Ορθόδοξης, Αγγλικανικής) Εκκλησιών. Η Μπάρμπαρα Χάρρις, μια διαζευγμένη αφροαμερικανή ακτιβίστρια των ανθρώπινων δικαιωμάτων έγινε βοηθός επίσκοπος της Μασσαχουσέττης.

Ο ελληνορθόδοξος καθηγητής Γιανναράς («Καταφύγιο Ιδεών») διεκτραγωδεί δυο περιστατικά όταν εξέδιδε την «Σκαπάνη» της “Ζωής”. Η φωτογραφία εφήβου στο εξώφυλλο είχε σαν αποτέλεσμα να του συστήσει ένας κληρικός “να μην ξαναβάλουμε τέτοιες φωτογραφίες, γιατί τα κορίτσια της κίνησης ερωτεύονται το άγνωστο εικονιζόμενο πρόσωπο και βασανίζονται από διεγέρσεις“. Οπισθόφυλλο τεύχους με κοριτσίστικο κεφάλι, επέσυρε την παρατήρηση θεολόγου; “Αγαπητέ μου ποιός με βεβαιώνει εμένα ότι από τον λαιμό και κάτω το κορίτσι δεν είναι γυμνό;“.

Οι καταδίκες σε θάνατο Νιγηριανών “μοιχαλίδων”, ξεσήκωσαν διεθνείς αντιδράσεις και την παγερή σιωπή του ορθόδοξου ιερατείου. Άλλωστε ανάλογες ήταν και οι ποινές στο Βυζάντιο, ενώ στην Χίο, όπως σημειώνει ο Κουκουλές, “μέχρις εσχάτων”, όταν διαπόμπευαν μοιχαλίδα καλούσαν με καμπανοκρουσίες τον λαό να παραστεί στο θέαμα. Απόηχος του αισχρού αυτού εθίμου είναι οι φράσεις “την εκουδούνισαν” ή “του βάρεσαν καμπάνα” (Χίος, Σύμη, Αιτωλία). Η μαστίγωση των μοιχαλίδων που επιβαλλόταν στο Βυζάντιο συνεχίστηκε και επί Τουρκοκρατίας. Ο ανώνυμος Γάλλος A.B.D. που δημοσίευσε στα 1801 τις εντυπώσεις του από ταξίδι στην Ανατολή, αναφέρεται σε μαστίγωση από τον καδή στη Σμύρνη μιας Ελληνίδας ερωμένης ενός παπά. Ο Κ. Σιμόπουλος που καταγράφει το περιστατικό (τ.Β΄) δεν μας λέει αν καταγράφεται και η τύχη του παπά, αλλά σχολιάζει πως στην Ικαρία γινόταν ξυλοδαρμός της μοιχαλίδας πριν την περιαγωγή της, ενώ ο φαναριώτικος Κώδικας (1765), το «Νομικόν Πρόχειρον», αναφέρει πως η άπιστη παντρεμένη: «τυπτομένη ρινοκοπείσθω». Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ψήφισμα τον Μάρτιο του 2002, καταδίκασε την κακομεταχείριση των γυναικών από τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Το αρχικό κείμενο καλούσε τον πατριάρχη Ρουμανίας να αλλάξει στάση απέναντι στις λεσβίες, αλλά η παράγραφος απορρίφθηκε με λίγες ψήφους. Αντιδρώντας η Εκκλησία της Ελλάδας με ανακοίνωση της επισήμανε πως δόθηκε η εντύπωση ότι και ο Χριστιανισμός παρουσιάζει φονταμενταλιστικές τάσεις. “Όμως τέτοιες πρακτικές είναι άγνωστες στον Χριστιανισμό” (Ελεύθερος Τύπος, 24-3-’02). Tόσο άγνωστες ώστε ο αγ.Χρυσόστομος (P.G. 61) καταγγέλλει πως η ισότητα των φύλων «μάχην ποιεί» στα ζευγάρια. Η Πολωνή K.Karbowska ψυχή του δικτύου «Φεμινιστική Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία» επισημαίνει στην «Ελευθεροτυπία» (4.5.’06) τους κινδύνους που ελλοχεύουν ακόμη και στην Ε.Ε. από την επέλαση του φονταμενταλισμού: «…Είτε πρόκειται για καθολικούς είτε για μουσουλμάνους είτε για ορθοδόξους οι θρησκευτικές ιδεολογίες τους ανοιχτά αντιδραστικές μας επιτίθενται….».

Στην ελληνική αρχαιότητα βρίσκουμε τις ποιήτριες: Σαπφώ, Πράξιλλα, Κόριννα, Τελέσιλα, Ανύτη, Νοσσίδα, Ηρίννα, Δαμοφίλη. Ο απολογητής του Χριστιανισμού Τατιανός βρίζει την Σαπφώ “γύναιον πορνικόν, ερωτομανές” που “την εαυτής ασέλγειαν άδει” («Προς Έλληνας», 33, Α). Στον βυζαντινό αντίποδα έχουμε την αυτοβασανιζόμενη “εν πολλαίς αμαρτίαις” Κασσιανή, που απορρίφθηκε στο βασιλικό νυφοπάζαρο εξ αιτίας της ευφυίας της και αυτή χολωμένη αυτοφυλακίστηκε σε μοναστήρι. Το ίδιο έκανε το 855 και η αγ. Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, που φτάνοντας κατόπιν εορτής στα καλλιστεία που οργάνωσε η αγ.Θεοδώρα χάριν του μέθυσου γιου της Μιχαήλ, πικράθηκε τόσο πολύ που δεν έγινε βασίλισσα, ώστε καλογέρεψε, αποκτώντας μάλιστα ειδίκευση στον εξορκισμό των δαιμόνων. Με το φανάρι του Διογένη βρίσκουμε δυο μορφωμένες γαλαζοαίματες,. Η πρώτη, η Άννα Κομνηνή που κατέληξε σε μοναστήρι, διέθετε γνώσεις φιλοσοφίας, ιατρικής και μαθηματικών, αλλά στην «Αλεξιάδα» της περιγράφει χωρίς ίχνος τύψεων το ψήσιμο του αιρετικού (Βογόμιλου) γιατρού Βασίλειου, που διέταξαν ο πατέρας της και ο πατριάρχης και η παιδεία της δεν την εμπόδισε να συνωμοτήσει γύρω από το πατρικό νεκροκρέβατο κατά του αδελφού της. Η δεύτερη, η όμορφη Ευδοκία (Αθηναΐδα), η εξ εθνικών Αθηναία κόρη φιλοσόφου, κατέληξε να αυτοεξοριστεί ύστερα από συκοφαντίες της νύφης της αγίας (και αειπαρθένου) Πουλχερίας και να καταλήξει δυστυχισμένη θεούσα στα Ιεροσόλυμα. Μπορεί το Βυζάντιο να μην έχει να επιδείξει σπουδαίες ποιήτριες, έχει όμως πολλές εστεμμένες φόνισσες. Οι αγίες Ελένη, Ειρήνη Αθηναία, οι δυο Θεοδώρες και Πουλχερία καθώς και οι ευσεβέστατες Θεοφανώ, Ζωή Καρβουνοψίνα, Ζωή Πορφυρογέννητη, Μαρτίνα, Αριάδνη, συνεχίζουν την παράδοση της Μεσσαλίνας της Ποπαίας και της Αγριππίνας.
Έχει όμως η και η σύγχρονη Ορθοδοξία να επιδείξει γυναίκες της διανόησης, που έχουν προτάξει τα στήθη τους στην υπηρεσία της ορθής πίστης. Μια από αυτές είναι διάσημη συγγραφεύς, χήρα σοσιαλιστή πρωθυπουργού, παλαιά πρωταγωνίστρια πρωτοσέλιδων δεξιών εφημερίδων και του κατά τον μακαρίτη «υποδείγματος δημοσιογραφίας», τουτέστιν της «Αυριανής». Έχοντας εξομολόγο τον πανοσιολογιώτατο Τιμόθεο (γνωστό από την προσκύνηση της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου), η και “μαθήτρια του Κούντερα” ομολογεί: “Πιστεύω στο ξεμάτιασμα….. και απ’ αυτή την πίστη μου ξεκίνησε και η σχέση μου με τον πατέρα Νεκτάριο, έναν άξιο ιερωμένο, μαχητή της Ορθοδοξίας και καλό φίλο” (Βλ. το μπεστ σέλλερ της “10 χρόνια και 54 μέρες”, Λιβάνης-1997). Πρόκειται για τον ρόκερ ηγούμενο Ν. Μουλατσιώτη, που υπερασπίζεται την καλή του φίλη επιτιθέμενος κατά της φεμινίστριας προκατόχου της: “Την βαπτίζουμε όχι Μαργαρίτα αλλά Τσουκνίδα, για να ανταποκρίνεται το όνομά της με την πραγματικότητα της καρδιάς της” (Βλ. το αριστούργημά του: «Πότε θα γίνει Δευτέρα Παρουσία-1991»).
http://www.iospress.gr/ios2001/ios20010225b.htm

Παράλληλα η πληθωρική πάλαι ποτέ Ηγερία του ΠΑΣΟΚ δηλώνει στην ευλαβική «Espresso» (14.3.’06): «…θα παραμείνω ως το τέλος της ζωής μου ορθόδοξη».

O μισογυνισμός της Ορθοδοξίας (2)- «Παρθενοσυλλέκτες» και «Ιεροί Τράγοι» (Μέρος Α)

(Θεούσες, μαιτρέσσες και ανήλικες στο Βασίλειο της Υποκρισίας)

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Θέλω να αναφερθώ στη μισογυνική δράση της Εκκλησίας. Ακόμη και ορθόδοξα έντυπα, όπως το «ΒΗΜΑ» του πανεπιστημιακού τ. διοικητή του Αγ. Όρους κ.Ψυχάρη, υιοθετούν τον χαρακτηρισμό («Ο μισογυνισμός της Ορθοδοξίας»).

Παρθενοσυλλέκτες

Ο κ. Τσάκαλος, συνδικαλιστής του επαγγελματικού σωματείου κληρικών (ΙΣΚΕ) προσκείμενος στο «ΛΑΟΣ» βρίζει τις παπαδιές: «Η καλύτερη παπαδιά είναι για το τσίρκο Μεντράνο». Ελπίζω να εξαιρεί τη δική του.

Μεμονωμένη δήλωση ενός εκλεγμένου αντιπροσώπου με την ψήφο πολλών κληρικών; Να το δεχτώ. Αλλά, υπάρχουν ατυχή περιστατικά του οικογενειακού βίου των κληρικών όπως του Κρητικού παπά που κατηγορήθηκε από την παπαδιά: «.. ότι από την αρχή του έγγαμου βίου τους, ήταν βίαιος, τη χτυπούσε μπροστά στα τρία ανήλικα παιδιά τους και δύο φορές την είχε αναγκάσει με τη βία να επισκεφτεί ψυχίατρο, γιατί όπως της έλεγε… αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα, και του παπά που ανατίναξε το αυτοκίνητο υποτιθέμενου εραστή της γυναίκας του, και του παλαιοημερολογίτη παπά που εγκατέλειψε τα παιδιά του σε ξενοδοχείο που με βάζουν σε σκέψεις για την ωριμότητα κάποιου ποσοστού κληρικών ως συζύγων και ως γονέων.

Τo 2007 κυκλοφόρησε το βιβλίο του φιλόλογου-θεολόγου Κων. Σιαμάκη «Παρθενοσυλλέκτες» (Εκδ. Δόναξ-Θεσσαλονίκη). Ο γλαφυρός συγγραφέας καταγγέλλει εκείνον τον τύπο του ιερέα που μαζεύει γύρω του διάφορα ανόητα θηλυκά, που τον έχουν για δεύτερο Θεό τους. Ο ζοφερός κόσμος των Φαρισαίων γεροντοπαλίκαρων της Ορθοδοξίας που δολοφονούν ηθικά αθώες ψυχές αποκαλύπτεται εκ των έσω. Tο βιβλίο δεν είναι της ίδιας εμβέλειας του «Καταφυγίου ιδεών» του κ. Γιανναρά που περιγράφει το σκοτεινό κόσμο των ελληνορθόδοξων οργανώσεων, αλλά έχει κι αυτό την αξία του. Διαγράφεται παραστατικά η μασκαράτα μιας μερίδας του άγαμου ιερατείου που συγκεντρώνει στην αυλή του θεούσες, για να ικανοποιήσει την εξουσιομανία του ή με στρεβλό τρόπο την καταπιεσμένη σεξουαλική του ανάγκη για το άλλο φύλο, ή τη φιλοχρηματία του, ή τις αστείες «ιεραποστολικές» του δραστηριότητες στην ελλαδική ενδοχώρα, ή όλα μαζί. Θα πω το αυτονόητο: Όποιος καταπιέζει τη σεξουαλικότητά του, αποκτά διαστροφές. Η πραγματικότητα όμως ξεπερνά και την πιο τολμηρή φαντασία, μέσα από τις κωμικοτραγικές ιστορίες του βιβλίου. Οι κοπέλες καταστρέφονται, μένουν στο ράφι, αλλά ο Καζανόβας Ρασπούτιν της συμφοράς, έχει εξασφαλίσει δούλες, ερωμένες, χρηματοδότριες, ακόλουθες και αυλή. Σπαρταριστά αποσπάσματα του βιβλίου και βιογραφικό του συγγραφέα μπορεί κάποιος να διαβάσει στις διευθύνσεις: http://www.philologus.gr/2008-08-02-10-20-04/37/77

Ο συγγραφέας στις παραγράφους 57-61 δίνει μια φωτογραφική περιγραφή ηγούμενου του πατριαρχείου. Ο πανοσιώτατος που περιγράφεται ως απατεώνας, ηγουμενεύει σήμερα κάπου «στο άλλο ημισφαίριο» σε αλυσσίδα «17 γυναικείων μονών» και καταγγέλλεται από το συγγραφέα πως το 1968 ο υποτακτικός του συνελήφθη από την αστυνομία να του κουβαλάει μεγάλες ποσότητες μορφίνης. Οι διασυνδέσεις του Γέροντα παρενέβησαν και το πράγμα έμεινε εκεί. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν, αλλά ούτε γάτα ούτε ζημιά. «Ένοχος ένοχον ου ποιεί» και οι στρατιές των δυστυχισμένων γυναικών που σταυλίζονται στις στρούγκες του Γέροντα, αυγαταίνουν και ο πατριάρχης επισκέφτηκε τιμητικά τον super ηγούμενο των 17 μοναστηριών για να θαυμάσει το χαρέμι του.

Οι θρησκευόμενοι γονείς που παραδίνουν τα παιδιά τους στα χέρια ηγούμενων, κατηχητριών κλπ θα έπρεπε να διαβάσουν αυτό το βιβλίο για να αντιληφθούν την εγκληματική τους συμπεριφορά. Η Πολιτεία που καμώνεται πως δεν ξέρει τι γίνεται στα μοναστήρια, στα οικοτροφεία, στα ορφανοτροφεία, στις αδελφότητες που ελέγχονται από εκκλησιαστικούς, θα πρέπει κάποτε να αναλάβει τις ευθύνες της. Πρόσφατα μια Ινδή καθολική καλόγρια άνοιξε το στόμα της και αποκάλυψε τα ανατριχιαστικά κακουργήματα που διαπράττονται πίσω από τα τείχη των παπικών μονών. Στην Ορθοδοξία, απροκάλυπτα επίσκοποι-Αγιατολλάχ αναλαμβάνουν να φορέσουν μαντήλα στα θύματά τους όταν τα μαντρώσουν στη διεφθαρμένη στρούγκα τους. Κλασσικό παράδειγμα ο Ρώσος επίσκοπος της Αικατερινούπολης Βικέντιος που διαδέχτηκε τον Ομολογητή επίσκοπο Νίκωνα, πυρπολητή αιρετικών βιβλίων, όταν αποκαλύφθηκε πως ο δεύτερος ήταν σοδομιστής. O Bικέντιος προτείνει για τις πιστές την ισλαμική μαντήλα, κάτι σαν το μαντήλι που φοράνε οι ελληνορθόδοξες χωρικές χήρες, με το επιχείρημα πως ο Θεός είναι παντού και καλό θα είναι να μην τον προκαλούν οι γυναίκες,.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένη παραξενιά κάποιου ιδιόρρυθμου επισκόπου, τουλάχιστον στο σλαβικό κόσμο και στις τάξεις του παλαιού ημερολογίου. Στη σερβική μονή του Αγίου Παϊσιου, βλέπουμε στο σχολείο του να φοιτούν 70 κοριτσάκια που μοιάζουν να δραπέτευσαν από το Ιράν (φωτ).

Στο θρησκευτικό Μεσαίωνα της σημερινής Ελλάδας η σχιζοφρένεια μιας δύστυχης γυναίκας μπορεί να ονομαστεί αγιότητα “δια Χριστόν”. Αντιγράφω από τον βίο της μοναχής Ταρασίας (Ταρσώς-φωτ.) η οποία παρουσιάζεται ως αγία: «Σύμφωνα πάντοτε με πληροφορίες των συγγενών της, η σαλότητα της Ταρσώς, είχε ανησυχήσει τόσο τους οικείους της, ώστε το 1942 που επέστρεψαν στην Αθήνα για να προλάβουν χειροτέρευση της καταστάσεώς της, «την πήγαν με το ζόρι» στους ψυχιάτρους. Eκείνοι διέγνωσαν «σχιζοφρένια».… Αλλά οι ψυχίατροι δεν μπορούσαν φυσικά να αντιληφθούν τις πνευματικές αφετηρίες της, κατ’ αυτούς, «παθολογικής» συμπεριφοράς. Έτσι την υπέβαλαν σε μια χειρουργική επέμβαση, …..Πάντως με την χειρουργική αυτή ψυχιατρική επέμβαση, η Ταρσώ χαρακτηρίστηκε «επίσημα» ως τρελή.…..Η Ταρσώ είχε ήδη λάβει Πνεύμα Θεού, προ του πειρασμού του ψυχιατρείου.Έτσι ο πειρασμός της αναγκαστικής της υποβολής σε ψυχιατρική χειρουργική επέμβαση ήταν από το Θεό το καθορισμένο ψυχοσωματικό υπόβαθρο της πνευματικής της σαλότητος.Ήταν δύο φορές «τρελή». Μία φορά κατά κόσμο! Σύμφωνα με την ψυχιατρική διάγνωση! Και μια φορά κατά Χριστόν».

Η Ταρσώ εμόνασε στην παλαιοημερολογίτικη μονή Κερατέας,. Αντιγράφω από την ιστοσελίδα
«Μετά την ανακομιδή των Λειψάνων της, κάποια αποτμήματα διεσπάρησαν μέχρι καί τήν Κύπρο, ὅπου φυλάσσονται εὐωδιάζοντα. Τον βίο της ἔγραψε ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνῶν Ιω. Κορναράκης, ο δε εκδοθείς σχετικός Τόμος εξαντλήθηκε ενωρίτατα». Ο κρατικός υπάλληλος καθηγητής οσμίζεται και μεταφερει την ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΑ για την ευωδία των λειψάνων της μακαρίας Ταρσώς». http://orthodoxia.forumup.gr/about513-30-orthodoxia.html

Ο κ. Κορναράκης δίνει διαλέξεις ενώπιον της κρατικής Ι.Συνόδου, και απορώ γιατί δεν ακολουθεί και ο ίδιος το σωτήριο παράδειγμα της Ταρσώς για να αγιάσει μια ώρα αρχύτερα.

O μισογυνισμός της Ορθοδοξίας (2)- «Παρθενοσυλλέκτες» και «Ιεροί Τράγοι» (Μέρος Β)

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Στα μοναστήρια δεν φυλακίζονται μόνο ταλαίπωρες φτωχούλες ή ανισόρροπες. Μονάζουν και δυναμικές γυναίκες όπως
ηγουμένη που κατηγορείται για χρηματιστηριακές απάτες, μοναχή εφοριακός που κατηγορείται ότι λήστευε την εφορία, μοναχή που κατηγορείται για πλαστογραφία.

Στο σλαβικό κόσμο έχουμε ξεπεσμένες πριγκίπισσες που παρηγοριούνται με τον τίτλο της ηγουμένης όπως η αδελφή της τελευταίας τσαρίνας της Ρωσίας, η μάρτυς αγία Ελισσάβετ Μεγάλη Δούκισσα της Έσσης ή η κόρη του βασιλιά Φερδινάνδου της Ρουμανίας η ηγουμένη Αλεξάνδρα (Ιλεάνα). Στην Ελλάδα έχουμε την εφοπλίστρια Κατίγκω Λαιμού Πατέρα (ηγουμένη Μαρία Μυρτιδιώτισσα) και το πανάγιο λείψανο της μοναχής κόρης της. Της Κατίγκως. «…οι γονείς ήταν πλοιοκτήτες, εφοπλιστές. Το 1931 παντρεύτηκε τον εφοπλιστή Πανάγο Διαμαντή Πατέρα ……..ό αρχηγός της οικογένειας προσβλήθηκε από ανίατη μορφή καρκίνου. ….Ή μικρή κόρη, ή Ειρήνη ζήτησε από το Θεό ν’ απαλλαγεί ό αγαπημένος της πατέρας από την αρρώστια κι ας μεταφερόταν σε κείνη. Κι ό Θεός άκουσε την προσευχή της. Κι ή μικρή Ειρήνη προσβλήθηκε από την ίδια αρρώστια. ……….. Γνωρίστηκαν με τους καλλίτερους πνευματικούς της εποχής …τον γέροντα Ιερώνυμο Σιμωνοπετρίτη και αργότερα τον γέροντα Ιερώνυμο της Αίγινας., Η Κατίγκω Πατέρα και ολόκληρη ή οικογένεια μπήκαν σε άλλη τροχιά. Ή άνετη έπαυλης του Ψυχικού οπού έμεναν, μετατράπηκε σχεδόν σε μοναστήρι. Ηγούμενοι, μοναχοί και πνευματικοί από το Άγιο Όρος κι από την υπόλοιπη Ελλάδα παρηύλαυναν καθημερινά σχεδόν από το σπίτι τους. Ομιλίες και κηρύγματα γίνονταν σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα μέσα στο σπίτι, με ομιλητές τους πιο σπουδαίους ιεροκήρυκες. Δεν υπήρχε γνωστός πνευματικός άνθρωπος τότε, πού να μη πέρασε από εκεί, να μη φιλοξενήθηκε και να μη ζητήθηκε ή γνώμη του στην αναγέννηση της οικογένειας, και του κοινωνικού περίγυρου.
«…στο σπίτι είχαν φτιάξει κι ένα εκκλησάκι ……….. Τις βραδινές βεγγέρες τίς αντικατέστησε με τις πολύωρες αγρυπνίες. ….. Ό Θεός επέτρεψε ν’ αναπαυτεί ή μικρή Ειρήνη το 1961 (26 Νοεμβρίου), σε ηλικία 21. Ακριβώς ένα μήνα νωρίτερα, του Άγ.Δημήτριου, είχε δεχτεί τη μοναχική κούρα, μετονομασθείσα Ειρήνη Μυρτιδιώτισσα, ………..Κι όταν μετά από 3 χρόνια την ξέθαψαν, το λείψανο της βρέθηκε άφθαρτο. Μετά από αυτό οι ευλαβείς γονείς ανέλαβαν να κάνουν πράξη ένα τάμα, … Να φτιάξουν ένα μοναστήρι ……………Ή αρχόντισσα Κατίγκω μετά το θάνατο και του συζύγου της, πού στο μεταξύ είχε καρεί μοναχός κι αυτός κι είχε λάβει το όνομα Ξενοφών, έγινε μοναχή …. οϊ μοναχές, την εξέλεξαν ηγουμένη».

Η Εκκλησία στρατολογεί και ανήλικα ορφανά κοριτσόπουλα και μάλιστα τα κλείνει πίσω από μαντρότοιχους, πριν προλάβουν να γνωρίσουν τον κόσμο και να αποφασίσουν για το μέλλον τους. Αθώα παιδιά που οι συγγενείς τους-αν υπάρχουν και ενδιαφέρονται-νομίζουν πως τα δίνουν στα σπλαχνικά χέρια του άσπλαχνου θεού που τις κατάντησε ορφανές. Το κράτος που αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες του προστατεύοντας το ίδιο τα αδέσποτα κοριτσάκια εκχωρεί τις αρμοδιότητές του στoν πρώτo παπά ή καλόγρια που φιλοδοξεί να βρεθεί με μια μάντρα παιδιά, ακόμη κι αν τη χτίσει με πολεοδομικές παρανομίες. Για παράδειγμα επικαλούμαι τα εκπαιδευτήρια της Θεομήτορος, που ιδρύθηκαν με τις ευλογίες του μητροπολίτη Τήνου Φιλάρετου (επιτέθηκε στον Πλαστήρα ανήμερα της Παναγίας επειδή ήθελε να δώσει αμνηστία σε κομμουνιστές) από τη μοναχή Θεοδούλη. Πνευματικός της πατέρας ήταν ο φοβερός ηγούμενος Φιλόθεος Ζερβάκος. Για να αντιληφθεί κάποιος το είδος της καθοδήγησης που υπέστη η ηγουμένη και επομένως και τα φουκαριάρικα τα ορφανά ας διαβάσει το ακόλουθο γκραν γκινιόλ σενάριό του:

Ο (ψυχασθενής ή απατεώνας;) Ζερβάκος διηγείται την τερατώδη ιστορία μιας κοπέλας που είχε την τύχη (!) να πεθάνει πρόωρα και την αχαριστία των γονιών της που δεν χάρηκαν γι’αυτό. Ο πατέρας επισκέπτεται λέει τη νεκρή κόρη του (!) και τότε: « βλέπω την κόρη μου σε χρυσό θρόνο να αστράφτει από την ομορφιά.. .. τρέχω με χαρά να την αγκαλιάσω, αλλά σηκώθηκε από το θρόνο και μου λέει: φύγε από δω. Πώς τόλμησες και ήρθες εδώ να με ενοχλήσεις; Και με έβγαλε έξω από την αίθουσα και ξανακάθησε στο θρόνο της. Εγώ άρχισα να παραπονιέμαι και να της λέω: κόρη μου, γιατί δε με δέχεσαι; Δεν ξέρεις πόσο σε αγαπούσα; Εγώ παρακαλούσα την Παναγία να πεθάνει ο αδελφός σου για να ζήσεις εσύ και να σε έχω μαζί μου και εσύ με διώχνεις; Πάψε, μου λέει, να λες ότι με αγαπάς, διότι αν με αγαπούσες έπρεπε να χαιρόσουνα με την ευτυχία μου, για τη δόξα μου, την τιμή μου, και όχι να λυπάσαι.Έπρεπε να ευχαριστείς τον Θεό και την Παναγία που με αξίωσαν να έχω τέτοια ευτυχία και δόξα, και όχι να γογγύζεις…..».

Περιέργως ούτε ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος χάρηκε όταν έμαθε πως θα πέθαινε, μόνο καταξόδεψε το Δημόσιο όσο 100 κοινοί ετοιμοθάνατοι, μήπως και καθυστερήσει την υπέρτατη ευτυχία του θανάτου, αλλά γι’αυτές τις περιπτώσεις οι Ζερβάκοι κάνουν την πάπια.

Το θράσος των ρασοφόρων που αποτελούν κράτος εν κράτει, είναι τόσο μεγάλο ώστε να καυχιούνται για τις προνομιακές τους σχέσεις με την Εξουσία και για τις παρανομίες τους δημόσια γνωρίζοντας πως έχουν ασυλία, αφού έχουν διαβρώσει τον κρατικό μηχανισμό, σχεδόν όλα τα κόμματα και τη Δικαιοσύνη. Διηγείται η ηγουμένη της Θεομήτορος, πως οικοδόμησε με τις πλάτες του υπουργού: «…Ο αριθμός των προστατευόμενων παιδιών ανέρχεται στα τριανταπέντε(35). Η μεγάλη απόσταση τού Μοναστηριού από την πόλη δυσχεραίνει τη φοίτησή τους σε σχολείο Προσωρινά τα διδάσκουμε εμείς και δίνουν Εξετάσεις στο δημόσιο. Την εποχή εκείνη, όπως έχει ο νόμος τής”κατ’ οίκον” διδασκαλίας εμποδίζει τις αδελφές να συνεχίσουν τη μέχρι τότε διδασκαλία στην Ι. Μονή…….Το έτος 1955 ιδρύεται ή Μονή με Βασιλικό Διάταγμα. Ο Αρχιεπίσκοπος διαρκώς ερωτά, ώσπου μια ήμέρα τον επισκέπτομαι στο γραφείο του και τού απαντώ και πάλι αρνητικά όσον αφορά την έκδοση άδειας. Τον βλέπω να είναι σκεπτικός παίρνει τη ράβδο του και μου δείχνει τη πόρτα. …Κατηφορίζει … Εκεί δεξιά είναι ή πόρτα τού Υπουργείου Παιδείας. Κτυπά το χεράκι δυνατά. Τότε δεν υπήρχε κουδούνι. Ανοίγει ξαφνιασμένος ο θυρωρός. Τον ρωτά με δυνατή φωνή: “Είναι πάνω ο Υπουργός”; …Μπαίνει μέσα. … Ο κλητήρας βλέπει τον Αρχιεπίσκοπο και παραμερίζει. Ο Υπουργός ξαφνιάζεται, χαιρετά τον Αρχιεπίσκοπο και τού προσφέρει κάθισμα. Εκείνος πάντα όρθιος τού λέει: “Ειδοποίησε τον διευθυντή σου να φέρει τα χαρτιά τής Αρχιεπισκοπής. Τα χαρτιά για τη Σχολή” και δείχνει εμένα. …. Ο Μακαριότατος τα πήρε, τα έδωσε στον Υπουργό και τού είπε: “Κοίταξέ τα και, αν είναι νόμιμα, υπόγραψέ τα”. Ο Υπουργός τα διάβασε προσεκτικά και …έβαλε την υπογραφή του. Τα έδωσε στον Αρχιεπίσκοπο και ζήτησε την ευχή του. Για να λειτουργήσει όμωςή Σχολή έπρεπε να έχουμε και την άδεια καταλληλότητας χώρου. Έρχεται ή Επιτροπή …. Για μονοτάξιο Δημοτικό προτείνουμε τη μόνη αίθουσα πού έχουμε διαστάσεων 6Χ6τ.μ. και παίρνουμε άδεια για μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο. Για τις δύο πρώτες τάξεις έχουμε μόνο δύο δωμάτια διαστάσεων 2,5Χ2,5τ.μ.. Ο χώρος κάθε άλλο παρά κατάλληλος είναι, σ’ αυτό συνηγορούν και τα δυο μέλη τής Επιτροπής. Ο μηχανικός λέει: “Πώς θα λειτουργήσει Γυμνάσιο σε δωμάτια 2,5Χ2,5τ.μ.;” Το ίδιο και ο γιατρός. Το τρίτο όμως μέλος … λέει: “Εγώ θα υπογράψω. … Τότε υπογράφουν και οι άλλοι δύο….».

Ο αρχιεπίσκοπος είναι ο από Ιωαννίνων Σπυρίδων Βλάχος, σκληρός δεξιός, διώκτης των ΕΑΜιτών ιεροσπουδαστών της Σχολής Βελλάς, την παρωδία της προαποφασισμένης εκλογής του οποίου ως αρχιεπίσκοπου, περιγράφει ο Κ.Τσάτσος στη «Λογοδοσία» του. Θα ήταν χρήσιμο να ξέραμε πόσα από τα 35 κοριτσάκια με τα οποία ξεκίνησε το σχολείο καταδικάστηκαν να γίνουν μοναχές.

Η ηγουμένη εκθέτει τη βοήθεια που πήρε από τον χουντικό αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο στη διάρκεια της Δικτατορίας των «Ελλήνων Χριστιανών» και απευθυνόμενη στον χουντικό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο (που είχε κατηγορηθεί για ασέλγειες στα νιάτα του σε νεαρούς τροφίμους εκκλησιαστικού ιδρύματος από την αντιστασιακή «Αυγή» της 31ης 8.1970 η οποία επανέφερε τις κατηγορίες στις 29.5.2007 χωρίς αυτός να απαντήσει) του λέει: «…Ευχόμαστε από τα βάθη τής ψυχής μας να σάς χαρίζει ο Πανάγαθος Θεός υγεία (η ευχή της δεν εισακούστηκε) Είθε επί των ήμερών σας να επιτευχθούν και οι υπόλοιποι στόχοι τής Μονής μας, δηλαδή ή ίδρυση Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης -τής γνωστής μας Παιδαγωγικής Ακαδημίας..».

Οι παιδαγωγικές Ακαδημίες είναι κρατικές, αλλά φαίνεται πως έχει ανοίξει η όρεξη της ηγουμένης που περιμένει την αναθεώρηση του άρθρου 16 ή κάποιο νομικό κόλπο για να επεκτείνει κι αυτή τις επιχειρήσεις της.

O μισογυνισμός της Ορθοδοξίας (2)- «Παρθενοσυλλέκτες» και «Ιεροί Τράγοι» (Μέρος Γ)

(Η γελοιοποίηση των υποκριτών)

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

«Ιεροί τράγοι»

Κύριε Ροϊδη,
Δεν έχω την πέννα του ποιητή Αρχίλοχου και ούτε θέλω να γίνω όπως αυτός αιτία για κάποιους να αυτοκτονήσουν από ντροπή. Η υποκρισία του κλήρου όμως προσφέρεται για άφθονο γέλιο που θα ήταν άδικο να το στερηθούμε. Ας ρίξουμε λοιπόν μια αδιάκριτη ματιά στις γυναικοδουλειές των ρασοφόρων, όπου ο αρχαίος φτερωτός θεός παίρνει την εκδίκησή του και ρεζιλεύει τους Φαρισαίους που νομίζουν πως μπορούν να του ξεφύγουν, ενώ οι δαίμονες της σάρκας, εξωθούν τους Ρασπούτιν μας σε ακατανόμαστες ενέργειες. Στο μικρό αυτό επιλεκτικό απάνθισμα-γιατί παρέλειψα πολλά από τα απαθανατισμένα κατορθώματα των ιερών τράγων-με βοήθησαν πολύ δυο βιβλία ενός μεγάλου κομμουνιστή συγγραφέα, που έκαναν πάταγο όταν εκδόθηκαν και προκάλεσαν πανικό στην Ιεραρχία που προτίμησε την κλασσική ένοχη σιωπή. Ο πρόεδρος της «Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών» (1991-1992) Γιώργος Καρανικόλας, δημοσιογράφος, συνδικαλιστής, νομικός, αντιστασιακός, κυνηγημένος κομμουνιστής, απολυμένος από τη Χούντα εκδίδει το «Ρασοφόροι Συμφορά του Έθνους» (1976) και «Ανορθόδοξοι έρωτες ορθοδόξων κληρικών» (1979), εξαντλημένα και τα δυό [Διαβάστε τη νεκρολογία του «Ριζοσπάστη» (17.4.1996) για τον αμετακίνητο κομμουνιστή, που ανάμεσα στα άλλα έγραψε και για τον Θέμο Κορνάρο]. Υπάρχουν βέβαια καταγραμμένα πολλά ερωτικά επεισόδια με πρωταγωνιστές ρασοφόρους και στα βιβλία «Βίοι Αγίων» και «Φάκελος Εκκλησία» του Σπ. Καρατζαφέρη που δημοσιεύτηκαν στην «Ελευθεροτυπία» πριν εκδοθούν, προϊόντα κι αυτά της πολιτικοποιημένης μεταπολίτευσης που δεν χαριζόταν στο ιερατείο.
http://www.dimitriskaranikolas.gr/main.asp?ElementId=76751

Δια του παρόντος, θέλω να αποκαταστήσω την ανδρική τιμή του Έλληνος κληρικού. Δεν με ενδιαφέρουν οι αλλοεθνείς ορθόδοξοι κληρικοί και απλώς επεκτείνομαι στην Κύπρο, την οποία θεωρώ ενιαίον αμυντικόν χώρον μας. Από την αρχή ξεκαθαρίζω πως όσο κι αν ψάξουμε δεν θα βρούμε στην Ορθοδοξία λαμπρές περιπτώσεις κοσμικών γυναικάδων και μπον βιβέρ σαν του καρδινάλιου ντε Ροάν της υπόθεσης του “Περιδέραιου της βασίλισσας”. Η καταγωγή των ορθόδοξων κληρικών είναι κατά κανόνα ταπεινή, χωριάτικη ή το πολύ μικροαστική, και ο ερωτικός τους περίγυρος δεν αποτελείται από αριστοκράτισσες αλλά από γυναικούλες της ενορίας.

Επικαλούμαι και τον οργιώδη βίο του ήρωα αρχιμανδρίτη Παπαφλέσσα που γλεντοκοπούσε και ξόδευε στα φανερά με τις ερωμένες του προκαλώντας την κοινή γνώμη. Τον κράζουν πολλοί αλλά επιλέγω τον αγωνιστή Κανέλλο Δελληγιάννη: «…ο Παπαφλέσσας ….ένεκα της ασελγείας και της θηλυμανίας του κατήντησε το κατάστημα του υπουργείου του πορνοστάσιον και εσύναξεν όλους τους ασώτους και μπιριμπάντας και έπραττεν …εις τους δυστυχείς κατοίκους τα μεγαλύτερα ανοσιουργήματα».

Έχει διαδοθεί η εσφαλμένη εντύπωσις πως μεγάλο μέρος του κλήρου, πάσχει από αυτό που ο άγιος Χριστόδουλος, πνευματικός πατήρ του πανοσιολογιώτατου τ. αρχιμανδρίτη Κουλουσούσα (πέταξε τα ράσα συκοφαντούμενος) και του τ.Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητου (παραιτήθηκε συκοφαντούμενος) και πνευματικόν τέκνον του τ.μητροπολίτη Πειραιώς αγίου Καλλίνικου (παραιτήθηκε συκοφαντούμενος, για λόγους υγείας), προστάτης του τ.Αττικής Παντελεήμονος (νύν έδρα Κορυδαλλός) αποκαλούσε ευγενικά: «κουσούρι».

Υπάρχουν κληρικοί που ασελγούν σε απροστάτευτες ανήλικες. Εδώ έχουμε να κάνουμε με κακουργίες που συγκαλύπτονται σχεδόν πάντα από τη Σύνοδο αλλά και από τη θρησκευόμενη κοινωνία που κάνει το κορόϊδο. Διαφορετική είναι η περίπτωση κληρικών που φέρονται ως «ΑΝΤΡΕΣ», «αρσενικά», «με δίδυμους γεννητικούς αδένες» «που τιμούν τα παντελόνια τους», (η ορολογία ανήκει σε ακροδεξιά ορθόδοξα έντυπα) που έλκονται από ενήλικες γυναίκες. Μερικοί γίνονται συμπαθείς, δεν παριστάνουμε τους ηθικολόγους, σχεδόν όλοι μπλέκουν σε κωμικοτραγικές καταστάσεις στριμωγμένοι από την οφειλόμενη σοβαροφάνεια, οι πολλοί όμως δίνουν ρεσιτάλ υποκρισίας και παλιανθρωπιάς. Ιδιαίτερη θέση στο Πάνθεον των τελευταίων διεκδικούν ο καταδικασμένος για μαστρωπία μεταναστριών ιερέας της Μυτιλήνης πατέρας Κωνσταντίνος Πνακάς και ο Ομολογητής επίσκοπος των Παλαιοημερολογιτών Βρεσθένης Ματθαίος, ο Μυροβλήτης, κτήτωρ της Ιεράς Μονής Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας, γνωστής από την υπόθεση της καταδίκης της οσίας ηγουμένης Μαριάμ (τ.κορδελλιάστριας), βασανίστριας ανηλίκων που εκοιμήθη εν Κυρίω στη φυλακή. Στη δίκη της κατατέθηκε πως ο όσιος Ματθαίος, ως ιερέας του Οικ.Πατριαρχείου, ήταν ιδιοκτήτης πορνείου (φωτ.). Αυτά τα γράφω για να μην θεωρείται αδίκως πως οι μητροπολίται διαθέτουν μόνο αντρικά πορνεία (Καταγγελία συνδικαλιστού Γ.Γ. Ιερού Συνδ.Κληρικών Ελλάδος κ.Κολλά, κατά Χριστόδουλου και προστατευόμενου μητροπολίτη). http://www.hri.org/news/greek/eragr/2005/05-02-10_1.eragr.html#01

Μεγάλη έκταση πήρε η υπόθεση του πανοσιολογιώτατου αρχιμανδρίτη Άνθιμου Ελευθεριάδη, ενός ενάρετου κληρικού που δολοφονήθηκε από την ψυχοπαθή έγγαμη ερωμένη και εξομολογούμενή του, η οποία ισχυρίστηκε (ψευδώς) πως της είχε αποσπάσει 25 εκατομμύρια δραχμές. Η Εκκλησία τον κήδεψε με αρχιερατικές τιμές. Ο θαυμαστής του Χριστόδουλου κ.Χ.Πασαλάρης του “Ελ. Τύπου”, χαρακτήρισε το σκάνδαλο αυτό: “Ένα από τα πολλά και εξ ίσου νοσηρά που έζησε ο γράφων στην 55ετή καριέρα του, με πρωταγωνιστές βιτσιόζους ιεράρχες και διαβολικές καλόγριες” (28-7-’97).

Η στυγερή φόνισσα καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 20ετή κάθειρξη. Της αναγνωρίστηκαν ως ελαφρυντικά ο πρότερος έντιμος βίος και η ανάρμοστη συμπεριφορά του θύματος. Στην έφεση συνέβη ένα θαύμα. Δεν της αναγνωρίστηκε κανένα ελαφρυντικό κι η ποινή της μετετράπη σε ισόβια. Πρόκειται για μνημειώδη απόφαση που δικαιώνει έναν αθώο αρχιμανδρίτη που αποπλανήθηκε από μια απεσταλμένη του Σατανά. Το ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου απέρριψε την αίτηση αναίρεσης της Γιαννακοπούλου κατά της απόφασης του Εφετείου. Η Δικαιοσύνη της οποίας ο ευσεβής πρόεδρος ήθελε να αναγείρει ναόν εις το προαύλιόν του Αρ.Πάγου, εστάθη εις το ύψος της αν και ο συνήγορος της κατηγορουμένης δεν το εκτίμησε και προέβη σε ανεπίτρεπτους υπαινιγμούς:: «και ο τρόπος, αλλά και η απόφαση του Εφετείου μόνον περίεργες σκέψεις γεννούν για την απονομή της δικαιοσύνης σε ένα πρόσωπο που είχε συνεκτιμηθεί πρωτόδικα, αλλά και δευτεροβάθμια ότι έπρεπε να αντιμετωπιστεί με επιείκεια». Ο αδελφός του θύματος, ένας ευσεβής επιχειρηματίας δηλώνει με χριστιανική εγκαρτέρηση: «…Θέλω να σαπίσει στη φυλακή, δεν τη συγχωρώ για την πράξη που έκανε……. Ο αδελφός μου δεν ήταν αδερφή, ήταν άντρας. Αλλά οπωσδήποτε κάθε άνθρωπος έχει αδυναμίες. Δεν πιστεύω όμως ότι ο αδελφός μου είχε ερωτικές σχέσεις με τη Γιαννακοπούλου. Δεν μπορούσε να πάει με μια τέτοια γυναίκα. Μια θεούσα, μια γυναικούλα, μια γυναίκα που δεν είναι στα καλά της. Είχε μια εμμονή με αυτόν τον άντρα γιατί ήταν χαρισματικός και ισχυρή προσωπικότητα». http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=2&la=1&artid=936559&catid=5

Οι εχθροί της Ορθοδοξίας «ξέρασαν πάλι δηλητήριο» σε βάρος ενός αθώου νεκρού:
«Ο αρχιμανδρίτης Aνθιμος που δολοφονήθηκε από την ερωμένη του ξέπλενε χρήματα για τη ρωσική μαφία», υποστηρίζει η εφημερίδα «Σάντεϊ Eξπρές». Σύμφωνα με την εφημερίδα, δημοσιογράφοι της ερεύνησαν την υπόθεση του Aνθιμου στο Λονδίνο και έχουν αποδείξεις για τους ισχυρισμούς τους, «που φέρνουν στο φως ακόμη πιο σκοτεινές πτυχές της προσωπικότητας του ιερέα», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά. Οπως υποστηρίζει η εφημερίδα, ο Aνθιμος, που ιερουργούσε στο ναό του Aγ. Nικολάου στο δυτικό Λονδίνο, είχε διασυνδέσεις με τη ρωσική μαφία και μάλιστα «ξέπλενε χρήματα». Σύμφωνα με τη «Σάντεϊ Eξπρές» υπήρχε κοινός τραπεζικός λογαριασμός καταθέσεων 1, 5 δισ. στερλινών, στο όνομα του Aνθιμου και σε ένα άλλο όνομα που δεν αποκαλύπτεται. «Tώρα, μέλη της ενορίας, αλλά και μέλη της ελληνικής κοινότητας έχουν γίνει θύματα βίας της ρωσικής μαφίας που προσπαθεί να πάρει πίσω τα χρήματά της, και ζητεί πληροφορίες για κωδικούς που εξασφαλίζουν την πρόσβαση στο λογαριασμό», αναφέρει το δημοσίευμα».
http://archive.enet.gr/2000/11/07/on-line/keimena/greece/greece1.htm

Υπάρχουν όμως και ιερωμένοι που δεν μπόρεσαν να τιθασεύσουν την αρρενωπή τους φύση. Ξεκινώντας από τον ιερομόναχο Καπότα(!) της Μ.Αιτωλοακαρνανίας (Γ.Καρανικόλα «Ανορθόδοξοι Έρωτες…») που τέθηκε σε 6μηνη αργία επί Χούντας για «σχέσεις μετά γυναικός», βρίσκουμε ιερέα που συνελήφθη από την τηλεοπτική κάμερα (Τ. Στεφανίδου, 19-2-’04) να συχνάζει σε στριπτiζάδικο. Άλλοι δυο παπάδες συνελήφθησαν γυμνοί από οργισμένους συζύγους την ιερή ώρα που εξομολογούσαν τις γυμνές γυναίκες τους («Νέα», 20-9-’77 & 28-12-’78). Το 1969 στην Θεσσαλονίκη αρχιμανδρίτης που δρούσε σε νοσοκομείο ως πρόεδρος χριστιανικής ομάδας, κατηγορήθηκε ότι ασχημονούσε στα γυναικάρια που πήγαιναν να εξομολογηθούν. Ο ανακριτής ιερέας στο πόρισμά του μεταξύ πολλών τον κατηγόρησε ότι διεγείρει επιθυμίες νεανίδων, απογυμνώνει, περιπτύσσεται, ασπάζεται, ή διαπράττει πορνεία σε άλλες. (”Ανορθόδοξοι έρωτες…”, Γ.Καρανικόλα). Ο Αρσινόης Στέφανος, επίσκοπος της πάλαι ποτέ «πόλης των κροκοδείλων», επίλεκτο στέλεχος του πατριαρχείου Αλεξανδρείας, είχε κατηγορηθεί ως αρχιμανδρίτης από τον εκκλησιαστικό ανακριτή (9.7.68) ανάμεσα στα πολλά και για σχέσεις μέσα σε μοναστήρι με γυναίκες. Αθωώθηκε από την συκοφαντία πως εξομολογούσε επί κλίνης, διότι απεδείχθη πως δεν επρόκειτο για εξομολόγηση αφού δεν έφερε επιτραχήλιον (Σ.Καρατζαφέρη «Βίοι Αγίων»).
Θύμα επιθέσεων έπεσε και ο συνονόματός του μητροπολίτης Τριφυλίας Στέφανος που κατηγορήθηκε από την κάποτε παπανδρεϊκή, τώρα καραμανλική και πάντοτε χριστοδουλική «Αυριανή», με δυο αλλεπάλληλα πρωτοσέλιδα, τα οποία για λόγους αισθητικής δεν αναδημοσιεύονται, αλλά μπορεί ο αναγνώστης να τα βρει εδώ:
http://www.in.gr/kiosk/issue.asp?dtmIssueDate=7/2/2005&lngDtrId=11&lngPublicationID=16
http://www.in.gr/kiosk/issue.asp?dtmIssueDate=8/2/2005&lngDtrId=11&lngPublicationID=16

“Πόρνος και σοδομιστής μέχρι το κόκκαλο, αμετανόητος και ανικανοποίητος διεστραμμένος ως και την δέκατη δεκαετία της ζωής του. Αυτός είναι ο “σεβασμιώτατος” …. το σαρκίο του οποίου παραδίδουμε στην χλεύη του ποιμνίου του σήμερα, με ελάχιστο δείγμα από τα φωτογραφικά ντοκουμέντα του βδελυρού βίου του και της ανίερης όσο και ψυχοπαθολογικής πολιτείας του υπό τη σκέπη του ράσου». Η γυναίκα ξεκίνησε, πάντα κατά την «Αυριανή», 12χρονη στην αυλή του δεσπότη, που συνεννοείται με «νταβατζήδες να του στέλνουν πόρνες…αλλοδαπές…σε μοναστήρια», φυλακισμένη και η ίδια σε μονή γίνεται για 30 χρόνια «πάσα σε άλλους ιεράρχες και ανώμαλους», μέχρι που 40άρα πιά με κλονισμένα νεύρα «δραπέτευσε» και αποκάλυψε σε «άνθρωπο του Τύπου» όσα είδαν τα μάτια της. Η υπόθεση έκλεισε με κάποιο συμβιβασμό μεταξύ της εφημερίδας και του δεσπότη που αρχικά υπέβαλε μήνυση. Η Σύνοδος κώφευε στις παλιότερες παρόμοιες καταγγελίες του Ομολογητή Γρ.Μιχαλόπουλου: «Πάντως πολλοί αρχιερείς εκφράζουν τον προβληματισμό τους για τα αποτελέσματα της κάθαρσης. «Tόσα χρόνια είναι γνωστές οι καταγγελίες για τον Mητροπολίτη Tριφυλίας, τώρα θυμήθηκαν να τις ελέγξουν;» αναρωτιούνται». Είναι αξιοπερίεργο επίσης πως η Σύνοδος χαρακτήρισε το ασήκωτα βαρύ αυτό δημοσίευμα με περίεργα ήπιους χαρακτηρισμούς: «το δημοσίευμα και οι φωτογραφίες που αφορούσαν τον μητροπολίτη της κ. Στέφανο και δημοσιεύτηκαν στο φύλλο της 7/2/2005 δεν έχουν ουδεμία βασιμότητα και αποτελούν προϊόν εσφαλμένης πληροφόρησης της εφημερίδιος». Ωστόσο από την ‘Αυριανή’ δήλωσαν ότι δεν ζητήθηκε ποτέ «συγγνώμη», όπως αναφέρει η ανακοίνωση της Ι.Συνόδου.» (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 02/06/’05). Έτσι οι φοβερές αυτές καταγγελίες που αφορούσαν ακόμη και παιδεραστία, δεν διερευνήθηκαν δικαστικά, ούτε και όταν αργότερα καταγγέλθηκαν οικονομικές λεηλασίες που έγιναν από το περιβάλλον του αγίου Στέφανου.
http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=02.06.2005,id=32178296
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=628621
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100029_08/02/2005_133102

Είναι ανησυχητικό πως όλοι αυτοί σεβάσμιοι κληρικοί κατηγορήθηκαν από πιστές ή πιστούς και όχι από αθεϊστές. Το 1983 ο μητροπολίτης Βοστώνης Άνθιμος Δρακωνάκης κατηγορήθηκε πως είχε 4χρονη σχέση με την 17χρονη παπαδοπούλα Δέσποινα Gallas, που αυτή μεν κατέληξε μετά απ΄αυτό ανορεξική κι αυτός χωρεπίσκοπος Ολύμπου. Ο Άνθιμος δεν καταδικάστηκε από κανένα δικαστήριο. Ο πατέρας της Δέσποινας αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να καθαρίζει αποχωρητήρια στα Μc Donalds, μέχρι που απείλησε την Εκκλησία με αγωγή για να τον διορίσουν μέσα σε 3 ημέρες και πάλι σε ενορία. Ο Άνθιμος όμως δεν έκανε το χατήρι των συκοφαντών του και στα 2005 εμφανιζόταν υποψήφιος για την μητρόπολη του αγ.Φραγκίσκου.
http://www.pokrov.org/display.asp?ds=Article&id=453
http://www.pokrov.org/display.asp?ds=Article&id=451
http://www.pokrov.org/display.asp?ds=Article&id=254

Και μια και μιλάμε για 17χρονες, δυό μήνες φυλακή με διετή αναστολή επέβαλε δικαστήριο της Μελβούρνης στον 55χρονο οικογενειάρχη Ελληνοαυστραλό ιερέα Ανδρέα Παπαδημητρόπουλο, η παρενόχληση μιας 17χρονης ενορίτισσάς του:
http://www.pokrov.org/display.asp?ds=Person&id=38

Παράδειγμα θαλερότητας ο 68χρονος πρωτοπρεσβύτερος της Αγίας Τριάδας του Port Charlotte της Φλώριδας αιδεσιμώτατος Δημήτριος Κάβουρας συνελήφθη από γυναίκα μυστική αστυνομικό που την θεώρησε πόρνη και κατεβάζοντας το σορτ του της επέδειξε τα γεννητικά του όργανα ζητώντας να προχωρήσουν σε συνουσία με αντίτιμο 20 δολάρια. Η υπόθεση ξετυλίχτηκε μέσα στο αυτοκίνητό του και ενώ ο ιερέας καθόταν πάνω σε «σεξουαλικό παιχνίδι».
http://www.pokrov.org/display.asp?ds=Person&id=490
http://www.pokrov.org/display.asp?ds=Article&id=724
http://www.pokrov.org/display.asp?ds=Article&id=720

O μισογυνισμός της Ορθοδοξίας (2)- «Παρθενοσυλλέκτες» και «Ιεροί Τράγοι» (Μέρος Δ)

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Συνέχεια – «Ιεροί τράγοι»

Ο 70χρονος Ελληνοαμερικανός πρωτοπρεσβύτερος θεολόγος Αντώνιος Μοσχονάς, έγγαμος και παππούς, συνδεόμενος με τον περίφημο μεγαλοηγούμενο Εφραίμ της Αριζόνας μέσω δυο μονών, συκοφαντήθηκε από 19χρονη Αμερικανοουκρανίδα οικογενειακή φίλη με την οποία κοιμήθηκε στο ίδιο δωμάτιο ξενοδοχείου, ερχόμενος για διακοπές στην Αθήνα και τέθηκε σε αργία. Την είχα σαν εγγονή μου δικαιολογήθηκε. Το FBI εισέβαλε στο σπίτι του ιερέα και πήρε μεταξύ άλλων και το κομπιούτερ του. Ο εξαίρετος ιερεύς είχε προσφέρει τις ιερατικές του υπηρεσίες στις αεροπορικές βάσεις Davis -Montham και Fort Huachuca Καθιέρωσε ετήσιο ελληνικό φεστιβάλ και ίδρυσε το Ελληνικό Πολιτιστικό Ίδρυμα για την προαγωγή της ελληνικής Παιδείας. http://www.pokrov.org/display.asp?ds=Article&id=681

Και για να επιστρέψουμε στο εσωτερικό: «Ιερέας απήγαγε αλλά και κακοποίησε την έγκυο κόρη μου» («Εσπρέσσο», 2.7.’05). Ψέμματα. Εδώ καλέ, κατηγόρησαν ακόμη τον θαυματουργό αγ.Νεκτάριο του πατριαρχείου Αλεξανδρείας για ανηθικότητα, και μάλιστα οι κατήγοροι ήταν κληρικοί και έγιναν αιτία να απολυθεί. Κατέφυγε στην Αθήνα άνεργος ψάχνοντας για δουλειά. Η μητέρα μιας μοναχής του γυναικείου μοναστηριού στο οποίο κατοικοέδρευε, τον κατήγγειλε κι αυτή αλλά ο άγιος απαλλάχτηκε από την Δικαιοσύνη. Μάλιστα ο ανακριτής που τον αντιμετώπισε ως ένοχο πέθανε ως εκ θαύματος μετά από λίγο. Μήπως και ο Μέγας Αθανάσιος δεν αντιμετώπισε τέτοιες συκοφαντίες;

“Τρανός δεσπότης κυνηγά τον διάκο να παντρέψει να πάρει νύφη βυζαρού να κάνει αυτός την στέψη. Παντρέψου διάκο κι ύστερις στείλτην να την βλογήσω…..» (Δημώδες). Στα τέλη του ‘64, ο Φίλιππος της Δράμας (φωτ. φορτωμένος με παράσημα για την «εθνική» του δράση), χειροτονητής κατά τον Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνο «σοδομιτών ιερέων» (Σ.Καρατζαφέρη «Φάκελλος Εκκλησία»), είχε αποκαταστήσει την φιλενάδα του, προικοδοτώντας την και παντρεύοντάς την με νεαρό που στην συνέχεια χειροτόνησε παπά. Την ώρα του γάμου που ιερολογείται από τον ίδιο, κλαίει, λιποθυμά, ενώ τρεις γιατροί τρέχουν να τον συνεφέρουν. Μετά τον γάμο, συνεχίζει να παρενοχλεί την παπαδιά, της κάνει ακριβά δώρα, κοιμάται μαζί της σε κάποιο μοναστήρι πείθοντας τον κερασφόρο σύζυγο πως η ιερότητα του τόπου το επιβάλλει. Ο παπα-τάρανδος απευθύνει υπόμνημα στην Σύνοδο, η οποία προσπαθεί να κουκουλώσει την υπόθεση. Το κωμειδύλιο όμως διαρρέει στον Τύπο πανελλαδικά, οπότε ο δεσπότης ύστερα από απεγνωσμένη μάχη χάνει τον θρόνο του, όχι όμως και την αρχιερωσύνη του. Λέει πολλά το γεγονός πως 16.000 ενορίτες του και όλοι οι δήμαρχοι και οι βουλευτές της περιοχής σε υπόμνημά τους στην Ιεραρχία αναφέρουν: «… ο πόλεμος κατά του Σεβασμιωτάτου ήρχισεν αφ’ ης ημέρας εξεδιώχθη εκ Δράμας διά της Αστυνομικής Αρχής ο Ιερομόναχος Γερμανός, ο αχάριστος και αγνώμων εκείνος άνθρωπος …. δεν συγκινήθηκαν από την προστασίαν του Σεβασμιωτάτου προς μίαν ορφανήν πατρός και μητρός κόρην την οποίαν μετά την παρασχεθείσαν προστασίαν παρέδωκε ως σύντροφον εις την ζωήν του εις νέον ιερωθέντα μετά ταύτα». Ο δεσπότης επωφελούμενος από το ότι η Σύνοδος για να τον βοηθήσει αποφεύγει να τον κατηγορήσει για κάτι συγκεκριμένο χρησιμοποιώντας την αόριστη κατηγορία «σκανδαλισμός των πιστών», προσφεύγει στα εκκλησιαστικά δικαστήρια ζητώντας να επιστρέψει. Το ρομάντσο του όμως δεν μπορούσε να καλυφθεί, παρά την καλή διάθεση της Συνόδου, που έβαλε για πρόεδρο του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου τον Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα Α΄, ο οποίος το 1967 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση για κατηγορίες ηθικής φύσεως από τον αντιπρόεδρο της χουντοκυβέρνησης τον Πατίλη, που πήγε στο γραφείο του και του ζήτησε εκβιαστικά να φύγει στα πλαίσια της ψευτοκάθαρσης που έκανε η δικτατορία στην Εκκλησία.

Για την Ιστορία, αξίζει να αναφέρουμε ότι ο αθεόφοβος Φίλιππος, την ίδια εποχή που κρυφοκοιμόταν με την παπαδιά στα μοναστήρια του καπετανάτου του, εξέδωσε το βιβλίο του “Το χέρι του Θεού” (Αθήναι 1964). Εκεί σέρνει τα εξ αμάξης στο ΕΑΜ, στηλιτεύοντας μια “καθοδηγήτρια” που τόλμησε να κάνει κήρυγμα σεξουαλικής απελευθέρωσης στις γυναίκες της Κύμης, που “ανεστατώθησαν εις το άκουσμα της αισχρής αυτής διδασκαλίας” και “απέδειξαν ότι σέβονται τα ιερά και τα όσια της αγίας μας Θρησκείας…”. Το πατριαρχείο στο οποίο ο Φίλιππος κατέφυγε το 1978 συνηγόρησε στην αναψηλάφηση της υπόθεσής του και η Σύνοδος στις 10 Ιουνίου δέχτηκε (Μ.Νεοφωτίστου, Πρ.Ελευθεροτυπία, 18.8.’78). http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=164330&ct=75http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_26/01/2003_51447

Η «Ορθόδοξος Χριστιανική Γωνιά» δεν έχει το Θεό της. Ανήμερα Κυριακή του Ασώτου, επέλεξε να δημοσιεύσει άρθρο του Φίλιππου («Η αλόγιστη σπατάλη των ατίμητων αγαθών», από το μπεστ σέλλερ του δεσπότη: “Τα ασάλευτα Θεμέλια”).

Στους αντίποδες του Φίλιππου ο τίμιος Θεουπόλεως Γεννάδιος παράτησε την αρχιερωσύνη του για να πάρει την καλή του, εργαζόμενος στην συνέχεια για να κερδίσει τα προς το ζην και αφήνοντας και απογόνους. Άλλος μητροπολίτης, εγκατέλειψε πρόσφατα την μητρόπολή του για την καρδιά μιας γυναίκας, αλλά δεν παραιτήθηκε από την ιερωσύνη και εισπράττει την παχυλή του σύνταξη.

Ο Ιεροσολύμων Βενέδικτος «είχε τη φήμη ανθρώπου που οι γυναίκες δεν τον άφηναν ασυγκίνητο. Λέγεται…..ήταν ιδιαίτερα διαχυτικός ακόμα και με προσκυνήτριες….βοά η αδελφότητα, οι φήμες εμπλέκουν ακόμα και σύζυγο γνωστού Έλληνα πολιτικού. Λέγεται ότι είχε σχέσεις μαζί της….και ότι της χάρισε ένα σπίτι στα … προάστια από την περιουσία του Πατριαρχείου», εκεί «ζει με τον …σύζυγό της….Για τον Βενέδικτο λέγεται ότι ήταν κοσμοπολίτης, πολύγλωσσος, μορφωμένος και άνθρωπος με φινέτσα….Του άρεσε η καλή ζωή….έμενε στη βίλλα της Γαλιλαίας, όπου προσκαλούσε πρίγκηπες, υπουργούς….της καλής κοινωνίας…» (Π.Νικολόπουλος, «Ε», 12.6.’05).

Ξεπερνώ όσο πιο βιαστικά γίνεται την περίπτωση του Αγίου Πρεβέζης Στυλιανού, μέλους της χουντικής Αριστίνδην Ιεράς Συνόδου. Kατηγορούμενος το 1979 από τον κερασφόρο σύζυγο εκβιαστή ιερέα Σ.Κ., φωτογραφημένος σε «ιππαστί» στάση με την παπαδιά, μαγνητοφωνημένος σε απερίγραπτης χυδαιότητας διαλόγους, με μάρτυρες που κατέθεσαν εναντίον του, πρωτοσέλιδος για ημέρες στον Τύπο, ο δεσπότης προσγειώθηκε στα μαλακά. Η Σύνοδος τον εκθρόνισε αλλά δείχνοντας αλληλεγγύη δεν τον καθαίρεσε, παρά την πληθώρα των στοιχείων και την πανελλήνια κατακραυγή. Για 20 χρόνια ακόμη ο παλιός ακροδεξιός στρατιωτικός ιερουργός της μακρονησιώτικης Κόλασης πληρωνόταν από το ελληνικό κράτος. Η περίπτωσή του έγινε κινηματογραφική ταινία, γράφτηκε σε βιβλίο και ανέβηκε στο θέατρο. Όμως από το ιεροδικείο είχε τεθεί επί Χούντας σε 6μηνη αργία ο ιερέας της Πρέβεζας Γ.Σαλαγιάννης κατηγορούμενος για “Αριστερισμό”(!). Ο Στυλιανός είχε τιμηθεί με σωρεία μεταλλείων και παρασήμων, μερικά από τα οποία είναι το “εξαιρετικών πράξεων”, αναμνηστικό του πολέμου, χρυσοί σταυροί Γεωργίου του Α΄, του οικουμενικού πατριαρχείου και του πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ταξιάρχες του παναγίου τάφου, του Γεωργίου Α΄ και του Φοίνικα. Ο αρχιμανδρίτης Φιλάρετος Βιτάλης, στο λήμμα Στυλιανός της Ηθικής και Θρησκευτικής Εγκυκλοπαίδειας, διαπιστώνει προφητικά την “ολοπρόθυμον εξυπηρέτησιν των Χριστιανών επί παντός γενικού ή ειδικού…”, έτσι ώστε “εις το πρόσωπόν του να εφαρμόζηται πλήρως ο λόγος του Απ. Παύλου γράφοντος ‘τοις πάσι γέγονα τα πάντα ίνα πάντως τινάς σώσω’”. Αυτή η επί παντός ειδικού εξυπηρέτηση, πρέπει να αφορούσε τις παπαδιές.

Στην κυπριακή Εκκλησία ο Βατοπεδινός Λεμεσού Αθανάσιος, συμμοναστής του οσίου Εφραίμ της Βιστωνίδος, διάδοχος του δεσπότη Χρύσανθου που έφυγε κατηγορούμενος για οικονομικά σκάνδαλα, ζηλωτής Αγιορείτης, στα πλαίσια του υπόγειου αγώνα διαδοχής του αρχιεπίσκοπου Χρυσόστομου, βρήκε τρανταχτές αποδείξεις πως ένας αρχιμανδρίτης ήταν πατέρας δυο παιδιών το πιστοποιητικό γέννησης των οποίων τον ανέφερε ως πατέρα με το κοσμικό του όνομα. Επιπρόσθετα ίδρυσε επιχείρηση με την νεαρή ερωμένη του, η οποία κατά προτροπή του συνήψε εικονικό γάμο στην Ελλάδα. Ο αρχιμανδρίτης Α. Κωνσταντινίδης, απειλούσε δια του Τύπου, πως αν τον κατηγορήσουν, θα βγάλει τάχα στην φόρα τα άπλυτα του Αθανάσιου και άλλων δεσποτάδων που έχουν κρυφά παιδιά στα οποία κληροδοτούν ακίνητα της Εκκλησίας. Έντρομη η Σύνοδος δήλωσε πως δεν βρήκε τίποτα κατά του αρχιμανδρίτη, θεωρώντας την υπόθεση λήξασα (”Ελευθεροτυπία”, 7-8 Ιουνίου 2000). Η υπόθεση όμως δεν έληξε. Για μήνες οι κληρικοί αλληλοκατηγορούντο στα κανάλια: «Ο αρχιμανδρίτης Κωνσταντινίδης, έδωσε συνέντευξη στην τηλεόραση και είπε πως οι ιερωμένοι είναι και αυτοί άνθρωποι, έχουν πειρασμούς και πως ο σατανάς δεν τους αφήνει να αγιάσουν. Εκείνο που έκανε εντύπωση από τα όσα είπε ο αρχιμανδρίτης ήταν και η ομολογία του ότι είναι εκείνος που βρίσκεται πίσω από την εκστρατεία κατά του Αθανασίου, σε αντίθεση με τον τελευταίο που τροφοδοτεί τις εφημερίδες με πληροφορίες, αλλά όταν αντικρίσει την κάμερα σκύβει και κάνει τον ανήξερο. «Ας έρθει να μονομαχήσουμε σαν άντρες, γιατί κρύβεται;», τον προκάλεσε ο Κωνσταντινίδης.

Άλλοι δυο ελληνοκύπριοι ιερωμένοι, ο ένας παντρεμένος με τρια παιδιά, φωτογραφήθηκε σε “ξενοδοχείο (οίκο ανοχής) της Πάφου” και οι φωτογραφίες τους εμφανίστηκαν στα τηλεοπτικά κανάλια. “Ο ένας είχε συνάψει σχέση με 20χρονη Ρουμάνα ιερόδουλο…εγκατέλειψε την γυναίκα του και τα παιδιά του και αφού πήρε άδεια από τον μητροπολίτη του ακολούθησε την Ρουμάνα στο Βουκουρέστι“. “Σύμφωνα με μαρτυρίες ο ένας…σύχναζε σε διάφορα καμπαρέ και ….αγόραζε καλλιτέχνιδες για να περάσει το βράδυ του“. “Ο μητροπολίτης Πάφου προσπαθώντας να συγκαλύψει το σκάνδαλο, έκανε λόγο για φωτομοντάζ…στη συνέχεια για Ρουμάνους ιερείς..” Η “εκκλησία έχει ακόμη να αντιμετωπίσει το θέμα….με τις δεκάδες απάτες του μητροπολίτη Λεμεσού, το θέμα ενός ιερωμένου τραβεστί…η υπόθεση αρχιμανδρίτη…ήταν ομοφυλόφιλος…και έπασχε από AIDS” (”Ελ.Τύπος”, 29-10-’98). Ρουμάνες καλόγριες που τη νύχτα δούλευαν σε καμπαρέ, εξυπηρετούσαν και τον άγιο Διόδωρο, πατριάρχη Ιεροσολύμων. Μια από αυτές μάλιστα δολοφονήθηκε από τον αρχιμανδρίτη Συνέσιο Παπαγεωργίου (που είχε σοβαρή οικονομική διαφορά με τον πατριάρχη ο οποίος τον εξαπάτησε και του έφαγε ένα τεράστιο ποσό που ο Συνέσιος του έδωσε για να αγοράσει το επισκοπικό αξίωμα) και μια άλλη τόσκασε στην πατρίδα της με τεράστιο χρηματικό ποσόν.

Οι δεσποτάδες είναι εύκολος στόχος των εκβιαστών, όπως συνέβη με μητροπολίτη που εκβιάστηκε και “του άρπαξαν εκατομμύρια” (από το φιλόπτωχο;) διαδοχικά τρεις φορές με φωτογραφίες που διοχέτευσε η ερωμένη του. Μάλιστα μια από τις φωτογραφίες δημοσιεύτηκε “με κάλυψη…σε εβδομαδιαίο έντυπο”. Ο δεσπότης αναγκάστηκε να πληρώσει ντετέκτιβ για να ανακαλύψει τους εκβιαστές του (’Espresso”, 19-1-2002). Η υπόθεση διέρρευσε και στην τηλεόραση, αλλά ο Χριστόδουλος ήταν τις ημέρες εκείνες απασχολημένος με επίθεση κατά της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Ένα χρόνο πριν ευλαβής συντάκτης της ελληνορθόδοξης “Χώρας”, διερωτάται πως κάποιος ηγούμενος που συνελήφθη σε τρυφερές στιγμές με κάποια “Τασούλα, μητέρα δυο τέκνων…”, δεν υπέστη πλην της αντικατάστασης του άλλες συνέπειες από το Φανάρι. Απαντά μόνος του πως κάποιοι μιλούσαν για παρεμβάσεις νεαρού “προς το Σεπτό Κέντρο της Ορθοδοξίας” (20-6-2001).

Σε ένα άλλο σεπτό κέντρο, στο όρος Σινά, η μοναχή Μαριάμ Πανταζοπούλου της Φαράν και μετά της Ραϊθώ, πτυχιούχος της Ιατρικής, ανοίγει το στόμα της και φοβάμαι πως δεν ξέρει τι λέει: «Σόδομα και Γόμορα». «Μοναχοί μετέτρεψαν το μοναστήρι μας σε άντρο ακολασίας. Άλλοι πέταξαν τα ράσα και παντρεύτηκαν Αιγύπτιες μοναχές, άλλοι παρενοχλούσαν σεξουαλικά νεαρές καλόγριες, άλλοι…έφυγαν με τουρίστριες». Τις καταγγελίες της στηρίζει και ο μητροπολίτης Θηβαϊδος. Η ίδια περιγράφει την επίθεση που υπέστη από αρχιμανδρίτη την ώρα της εξομολόγησης. Ο δεσπότης της στον οποίο καταγγέλλει όσα είδε και έζησε, την στέλνει στο μετόχι της αρχιεπισκοπής Σινά στη Ζάκυνθο. «Δέχομαι ακόμη και απειλές για να μην ανοίξω το στόμα μου…..Με απομάκρυναν για να μην τους χαλάσω τη σούπα». Ο δικηγόρος της βεβαιώνει πως στα συγκεκριμένα μοναστήρια «την πρώτη θέση κατέχουν οι σαρκικές απολαύσεις και τα οικονομικά συμφέροντα…». Η ίδια καταγγέλει πως σε μετόχι της Ραϊθώ στην Ελλάδα, πρώην μοναχός της μονής που παντρεύτηκε, ήλθε εδώ εγκατέστησε δυό δορυφορικές τηλεοράσεις και κλιματισμό και προσφέρει τσιγάρα και ποτά στους επισκέπτες (Ν.Γουμενίδης, «Press Time”, 19.11.’05). Τις καταγγελίες της επανέλαβε και σε σκανδαλοθηρική τηλεοπτική εκπομπή.

Η Εκκλησία είναι σαν την αθώα κόρη Μπλανς Επιφανί, που μένει πάντα «παρθένος (αν) και γυμνή». Οι πιστοί που είναι έτοιμοι να παραδώσουν στο πυρ το εξώτερο κάθε φουκαριάρα τραβεστί της Συγγρού και τα χριστιανικά σωματεία εκδοροσφαγέων, κυνηγών και παλαιοπολεμιστών που οδήγησαν το 1937 στην αυτοκτονία τον Συκουτρή, μεταφραστή του πλατωνικού Συμπόσιου, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κοινωνούν από το ίδιο ποτήρι με κάποιον πορνομητροπολίτη.

Μερικοί ήρωες ερωτικών ιστοριών γίνονται αμέσως συμπαθείς, όσο μισητοί γίνονται οι φοβεροί εκκλησιαστικοί κανόνες. Ανατρέχω στο δράμα της Μαρίτσας γόνου της οικονομικά ξεπεσμένης ηρωϊκής οικογένειας του ’21, Προύντζου, από τον Καρδαρά Αλωνίσταινας. Η νεαρή κοπέλλα, αναγκασμένη να δουλεύει υπηρέτρια σε πλουσιόσπιτο του Ναυπλίου, αποπλανήθηκε από τον ηγούμενο της μονής Καρακαλά στο Κατσίγκρι. Ο Ν.Βέης σε χειρόγραφό του διέσωσε τοπικό δημοτικό τραγούδι με τον διάλογο των δυο εραστών:
«…με βαραίνει το παιδί που μ’έχεις γκαστρωμένη……
Έχω άσπρα για παιδί να το καλαναστήσω…» («Πελ.Πρωτοχρονιά», 1960. (αρ.484 του Λαογραφικού Αρχείου Ακαδημίας Αθηνών).
Η άτυχη κοπέλλα πέθανε πάνω στη γέννα κι ο δύστυχος ηγούμενος ξυρίστηκε.

Ξεπερνώ βιαστικά την ζουμερή υπόθεση του ζάπλουτου μακαρίτη αγίου Παντελεήμονος μητροπολίτη Κορινθίας (φωτ. με τον προφήτη Μάξιμο) πρόξενου πολλών σκανδάλων που καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 1 έτους φυλάκιση γιατί με την οικονόμο και κληρονόμο του, την περίφημη κα Λούλα, εξαφάνισαν στους κάδους της Εθνικής οδού Αθηνών-Κορίνθου τα λογιστικά βιβλία της Μητροπόλεως, δηλώνοντας πως τα παρέσυρε ο χείμαρρος όταν πλημμύρισε την Κόρινθο. Κατηγορούμενοι στην υπόθεση ήταν και 5 ιερείς.

Το ‘88, η Σύνοδος της Ιεραρχίας, εξέλεξε μητροπολίτη τον αρχιμανδρίτη Γ. Αρκετές ημέρες πριν και σε ημερήσια βάση, το χαϊδεμένο παιδί της Ιεραρχίας, o αθυρόστομος εκδότης της “Ελ. Ώρας” Γ.Μιχαλόπουλος, με οκτάστηλα πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα, προειδοποιούσε, ότι διαθέτει μαγνητοταινίες, από τις οποίες προκύπτει ότι ο υποψήφιος έχει 4 φιλενάδες, ζητώντας ραντεβού από τη Ιεραρχία για να παραδώσει τις σχετικές αποδείξεις. Μεταξύ άλλων πληροφορεί πως ο Γ. άλλαζε εσώρουχα μέσα στο Ιερό του αγ.Π. και ακούει, από την φιλενάδα του, τηλεφωνική περιγραφή για το πως ένα “ευλογημένο κουνούπι” τσίμπησε το αιδοίο της, ενώ με την σειρά του της περιγράφει ερεθιστικά πως “κοιμήθηκε με το μπουρνούζι”, καλώντας την στην συνέχεια “ετοίμασε εκεί πέρα κρεββάτι και θα έρθω να κοιμηθώ” για να πάρει την απάντηση “Ναι όλο το βράδυ..όλες τις ώρες…”. Η υπόθεση παίρνει ευρύτερη δημοσιότητα, αφού η “Απογευματινή” και ο “Ελ. Τύπος” (13-11-’88), προβάλλουν την υπόθεση με την προσθήκη, πως στην επαρχία του έχει συσταθεί επιτροπή αγώνα των κατοίκων εκείνων που πρωτοστάτησαν στην απομάκρυνση και του προηγούμενου δεσπότη Παντελεήμονα. Η “Βραδυνή”, της επομένης με τον τίτλο “Μαζεύουν λεμόνια για τον Γ.”, υπενθυμίζει πως οι πιστοί είχαν διώξει υπό βροχή αχλαδιών τον Παντελεήμονα “ο οποίος είχε “αγκαλιάσει” έναν 22χρονο αρχιμανδρίτη …” (Επρόκειτο για τον γνωστό από τότε Γιοσάκη). Στις εναντίον του κατηγορίες ο “παπα-Μπουρνούζης” αντιδρά με εξώδικο προς τις εφημερίδες “Ε.Τ.” και “Ε.Ω.”, και ζητά τα ονόματα των πληροφοριοδοτών τους. Μια μέρα πριν την ψηφοφορία η «Μεσημβρινή» με τον τίτλο “Ανάστατη η Ιεραρχία” δημοσιεύει ρεπορτάζ αποκαλυπτικό των παρασκηνιακών συναλλαγών, που θα οδηγήσουν στις εκλογές συγκεκριμένων προσώπων σε χηρεύουσες μητροπόλεις. Από αυτο προκύπτει ότι τον Γ. προωθεί ο Μακεδονομάχος Άνθιμος Αλεξανδρούπολης. Η εφημερίδα αναφέρεται και στις κατηγορίες που εκτοξεύονται κατά του Γ. Τέλος ο αρχιμανδρίτης Νικόδημος Πετρόπουλος, στις 13-11 καταθέτει στην Σύνοδο, μηνυτήριο αναφορά, ζητώντας από αυτήν ή να μηνύση τον κ. Μιχαλόπουλο ή να να μην προχωρήσει στην εκλογή του Γ.. Θα περίμενε κανείς μετά από τόσο θόρυβο και μετά από τα ευρηματικά πρωτοσέλιδα του Μεγάλου Σταυροφόρου του Τάγματος των Μεγάλων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου Γρ.Μιχαλόπουλου («Ηχύστε σάλπιγκες της Κούλας») να αναβληθεί η εκλογή για να διερευνηθεί έστω και για το θεαθήναι η υπόθεση. Μόνο οι μητροπολίτες Φλώρινας και Σιδηροκάστρου, υποστήριξαν την άποψη αυτή, ξεσηκώνοντας εναντίον τους την μήνιν των άλλων. Ο Γ. ενθρονίστηκε με την βοήθεια δυο διμοιριών ΜΑΤ.

Ακούραστος ο φορτωμένος με βυζαντινούς τίτλους, σταυρούς και παράσημα, αρχηγός της «Εθνικής Συμμαχίας», ο Ομολογητής (φυλακισμένος σήμερα για απόπειρα εκβίασης επιχειρηματιών) εκδότης Γ.Μιχαλόπουλος (δημοσίευε και επιστημονικά άρθρα του πανεπιστημιακού κ.Γιώργου Μεταλληνού, δίπλα σε ακατανόμαστες βρισιές, κατηγορίες και υπαινιγμούς κατά Ιεραρχών), δημοσιοποίησε τους απομαγνητοφωνημένους διαλόγους του δεσπότη με τις φιλενάδες του, τον προκάλεσε να τον μηνύσει, έστειλε ανοιχτές επιστολές σε δεσποτάδες ζητώντας τους να αντιδράσουν, εξέδωσε βιβλίο γύρω από την υπόθεση, αλλά φωνή βοώντος. Αντιγράφουμε εδώ τμήμα της επιστολής του προς τον τότε μητροπολίτη του Βώλου Χριστόδουλο “…εμφανίζεσαι..γιομάτος ανησυχία για το μέλλον του Έθνους και της Εκκλησίας και σε ρωτάμε…..θα ανεχθείς να καθήση δίπλα σου, στην Ιερά Σύνοδο…θα δεχθής να συλλειτουργήσης…μαζί του..”. Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Λίγα χρόνια μετά ο Χριστόδουλος διερρήγνυε τα ιμάτιά του κατά των προγαμιαίων σχέσεων. Στο μεταξύ, ο δεσπότης αγάπησε τον κατήγορό του και τον ασπάστηκε δημόσια. Ο Γ.Μιχαλόπουλος δημοσίευσε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του “Ο ερωτύλος δεσπότης …” την φωτογραφία του φιλιού, σχολιάζοντας πως όταν προσπάθησε να μιλήσει στον Γ. για την υπόθεση: “Χαμπάρι…Άλλα λόγια ν’αγαπιώμαστε…”.

Στις 2.5.2008 η «Εσπρέσσο» γράφει για μια ψάλτρια που επιτέθηκε φραστικά στον δεσπότη Λήμνου την ώρα της τελετής της Μ.Πέμπτης: «.. Όπως ισχυρίζεται η κ. Αλέκα, όλα άρχισαν πριν από δύο χρόνια όταν η κόρη της έπιασε δουλειά ως καθαρίστρια στο μητροπολιτικό μέγαρο. «Είχα καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Κοιτούσε περίεργα την κόρη μου και της ζητούσε να πηγαίνει για δουλειά ακόμα και τα Σάββατα………..Για «επεισόδιο που στενοχώρησε τον μητροπολίτη και θεωρείται λήξαν» έκανε λόγο ο αρχιγραμματέας της Μητρόπολης ….. Η κ. Αλέκα μετάνιωσε για όσα είπε εναντίον του δεσπότη μας και μάλιστα βγήκε και στο τοπικό ραδιόφωνο και ζήτησε συγγνώμη. Όπως είπε και η ίδια, ο σατανάς την έβαλε να πει αυτά τα λόγια. Παρερμήνευσε το κήρυγμα, θόλωσε το μυαλό της….το επεισόδιο στενοχώρησε ιδιαίτερα τον μητροπολίτη ο οποίος όμως τη συγχώρησε. Η Εκκλησία μάς μαθαίνει τη συγχώρεση και ο δεσπότης μας δεν μπορούσε να μην τη συγχωρήσει». Ωστόσο, η κ. Αλέκα αρνήθηκε χθες ότι ζήτησε συγγνώμη για τα όσα καταλογίζει στον μητροπολίτη και σημείωσε: «Βγήκα στο ραδιόφωνο και ζήτησα συγγνώμη μόνο από τους πιστούς για τον τρόπο με τον οποίο μίλησα τη Μεγάλη Πέμπτη. Δεν ζήτησα συγγνώμη από τον μητροπολίτη και εμμένω στις καταγγελίες. Κάνουν λάθος όσοι νομίζουν ότι έληξε το θέμα. Μόνο αν ακούσω συγγνώμη από το στόμα του μητροπολίτη, θα θεωρήσω το θέμα λήξαν»!

Η σεξουαλική παρενόχληση υφισταμένης διώκεται, το ίδιο διώκεται και η διατάραξη θρησκευτικής συνάθροισης, αλλά η υπόθεση δεν φαίνεται να είχε δικαστική συνέχεια.

Τελειώνω με δυο εγκληματικές περιπτώσεις, (η μία που εκκρεμεί δικαστικά, αφορά τον εικονιζόμενο ιερέα χάριν του οποίου κινητοποιήθηκαν πούλμαν πιστών), τις οποίες η φωτιζόμενη από το Άγιο Πνεύμα Εκκλησία αδυνατεί να διερευνήσει, περιμένοντας να τελεσιδικήσει η αλάνθαστη Δικαιοσύνη του Καίσαρα η οποία όμως βραδυπορεί:
http://www.davlos.gr/webfiles/yearspec.php?id=7490&kod=12317&page=39
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=8400&pubid=198605
(φωτ.)

Σημειώνω πως η Εκκλησία που με απίστευτα σοφίσματα δεν καθαιρεί ορφανοτρόφο ιερέα καταδικασμένο σε 20χρονη φυλάκιση για παιδεραστία (φωτ. από το «Δαυλό»), ξυρίζει εν μια νυκτί όποιον παπά τολμήσει να αντιμιλήσει στο δεσπότη, ή όποιον ιερέα ή επίσκοπο πήρε μέρος στην εαμική Εθνική Αντίσταση. Η μεγάλη μάζα των πιστών αδιαφορεί για «την ευπρέπειαν του Οίκου Του» καταπίνει τις ασχήμιες, με το υποκριτικό εφεύρημα: «Θα τους κρίνει ο Θεός».

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.